چرا ظرفیت نیروهای بومی نادیده گرفته می‌شود؟/آینده آبیک در گرو تصمیم امروز شوراست
قزوین_ آبیک امروز بیش از هر زمان دیگری به ثبات مدیریتی، برنامه‌ریزی بلندمدت و تصمیم‌هایی مبتنی بر شناخت واقعیت‌های شهر نیاز دارد؛ شهری که باید هم‌زمان با بازآفرینی بافت‌های ناکارآمد، توزیع عادلانه خدمات شهری، توسعه زیرساخت‌ها و پاسخ‌گویی به مطالبات روزافزون شهروندان، از فرصت‌های پیش‌روی خود برای پیشرفت بهره ببرد. بااین‌حال، کارنامه مدیریت شهری در دوره ششم شورای اسلامی شهر، پرسش‌های جدی درباره نحوه انتخاب مدیران، استمرار برنامه‌ها و میزان توجه به ظرفیت‌های انسانی بومی مطرح کرده است.
مروری بر تحولات مدیریتی این دوره نشان می‌دهد که آبیک بارها شاهد تغییر در رأس مدیریت شهرداری بوده و تجربه آغازین شورا با استیضاح شهردار پس از ۲۱ ماه به پایان رسیده است. با احتساب تغییرات بعدی، این دوره بیش از شش شهردار و سرپرست را به خود دیده است. وضعیتی که ضرورت آسیب‌شناسی تصمیم‌های گذشته و پرهیز از تکرار چرخه تغییرات مدیریتی را بیش از پیش آشکار می‌کند.
در تازه‌ترین تحول، پس از استعفای شهردار پیشین آبیک که بنا بر اعلام صورت‌گرفته به دلایل شخصی و توصیه پزشک انجام شد، تعیین تکلیف مدیریت شهری و انتخاب شهردار جدید به یکی از مهم‌ترین مسئولیت‌های پیش‌روی شورای اسلامی شهر تبدیل شده است. تداوم پروژه‌های عمرانی، ارتقای کیفیت خدمات عمومی و جلوگیری از وقفه در برنامه‌های توسعه‌ای، مستلزم مدیریتی باثبات است که از همان آغاز، با شناخت کافی از مسائل شهر و برخورداری از برنامه‌ای روشن، مسئولیت اداره امور را بر عهده بگیرد.
شورای اسلامی شهر آبیک باید با بررسی دقیق گزینه‌های واجد شرایط، انتخاب شهردار را بر اساس معیارهای روشن، تخصصی و قابل دفاع دنبال کند، تصمیمی که نه‌تنها بر وضعیت کنونی شهر، بلکه بر چشم‌انداز توسعه آن در سال‌های آینده تأثیر مستقیم خواهد گذاشت.
تجربه سال‌های گذشته نشان داده است که برخورداری از سوابق اداری و مدیریتی، به‌تنهایی تضمین‌کننده موفقیت در اداره یک شهر نیست. مدیر شهری، علاوه بر دانش تخصصی و قدرت تصمیم‌گیری، باید با پیچیدگی‌های اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و عمرانی محیط فعالیت خود آشنا باشد و بتواند مسائل و اولویت‌های آن را به‌درستی تشخیص دهد. هرگونه جابه‌جایی مدیریتی، به‌ویژه زمانی که با شناخت ناکافی از ظرفیت‌ها و مشکلات محلی همراه باشد، ممکن است بخشی از زمان و فرصت محدود شهر را صرف آشنایی اولیه و آزمون‌وخطا کند.
البته بومی بودن به‌تنهایی نباید معیار نهایی انتخاب شهردار باشد؛ همان‌طور که غیربومی بودن نیز نمی‌تواند به‌خودی‌خود امتیاز یا محدودیتی مطلق تلقی شود. معیار اصلی باید شایستگی حرفه‌ای، سلامت مدیریتی، تجربه اجرایی، توانایی حل مسئله، شناخت نیازهای شهر و تعهد به منافع عمومی باشد. بااین‌حال، اگر نیروهای بومی واجد صلاحیت بدون بررسی دقیق و مقایسه منصفانه کنار گذاشته شوند، این پرسش به‌حق مطرح می‌شود که چرا از ظرفیت سرمایه انسانی خود آبیک برای اداره و توسعه این شهر استفاده نمی‌شود.
آبیک از سرمایه انسانی متخصص و متعهد بی‌بهره نیست. در میان فرزندان این شهر و نیروهای باتجربه بدنه مدیریت شهری، افرادی حضور دارند که می‌توانند در صورت برخورداری از صلاحیت‌های لازم، گزینه‌هایی جدی برای تصدی مسئولیت شهرداری باشند. بررسی این ظرفیت‌ها، نه امتیازدهی به افراد صرفاً به دلیل محل تولد یا سکونت، بلکه فرصتی برای شناسایی توانمندی‌هایی است که ممکن است در سایه انتخاب‌های محدود یا ملاحظات غیرتخصصی نادیده گرفته شوند.
از مهدیه و آزادگان تا صدوقی؛ مطالبات انباشته شهروندان
مسائل آبیک تنها به انتخاب شهردار محدود نمی‌شود؛ بلکه این انتخاب باید در نسبت مستقیم با نیازهای واقعی شهر صورت گیرد. توزیع عادلانه خدمات شهری در مناطق مختلف، رسیدگی به محلات کمتر برخوردار از جمله مهدیه، آزادگان و صدوقی، بهسازی معابر، توسعه فضای سبز، ارتقای مبلمان شهری و اجرای منظم پروژه‌های عمرانی، بخشی از مطالباتی است که شهروندان با پرداخت عوارض و مشارکت در اداره شهر، انتظار تحقق آن‌ها را دارند و مدیر آینده شهرداری باید بتواند این مطالبات را از سطح وعده‌های کلی فراتر ببرد و برای آن‌ها برنامه‌ای عملیاتی، زمان‌بندی‌شده و قابل ارزیابی ارائه کند.
ازاین‌رو، انتخاب شهردار نباید به تصمیمی صرفاً اداری یا متأثر از ملاحظات سیاسی و کوتاه‌مدت تبدیل شود. آنچه اهمیت دارد، انتخاب مدیری است که ضمن شناخت واقع‌بینانه از وضعیت موجود، توانایی تدوین برنامه‌های اجرایی، مدیریت منابع، هماهنگی با دستگاه‌های مرتبط و پاسخ‌گویی مستمر به شهروندان را داشته باشد.
شفافیت؛ شرط بازسازی اعتماد عمومی
در شرایطی که تغییرات پیاپی مدیریتی می‌تواند اعتماد شهروندان به تصمیم‌های شورای شهر را تحت تأثیر قرار دهد، شفافیت در فرآیند انتخاب شهردار اهمیتی دوچندان دارد. اعضای شورای اسلامی شهر آبیک باید روشن کنند که چه شاخص‌هایی برای انتخاب شهردار در نظر گرفته‌اند، گزینه‌های مطرح‌شده بر چه اساسی ارزیابی می‌شوند و سوابق و برنامه‌های نامزدها چگونه با یکدیگر مقایسه خواهد شد.
اکنون اعضای هفت‌نفره شورای اسلامی شهر آبیک در برابر آزمونی مهم قرار دارند. آزمونی که نتیجه آن را نه صرفاً نام شهردار آینده، بلکه کیفیت تصمیم‌گیری، میزان پایبندی به معیارهای تخصصی و توانایی شورا در صیانت از منافع عمومی مشخص خواهد کرد.
آبیک نه به وعده‌های تکراری نیاز دارد و نه به آزمودن دوباره مسیرهایی که پیش‌تر نتوانسته‌اند ثبات و توسعه پایدار را برای شهر به ارمغان بیاورند. آنچه مردم انتظار دارند، انتخاب مدیری پاکدست، متخصص، کارآمد و توسعه‌گراست که بتواند با شناخت دقیق از ظرفیت‌ها و کاستی‌های شهر، برنامه‌های عمرانی و خدماتی را با جدیت دنبال کند و پاسخ‌گوی عملکرد خود باشد.
اکنون زمان آن رسیده است که شورای اسلامی شهر آبیک، با پرهیز از ملاحظات غیرتخصصی و تصمیم‌های شتاب‌زده، همه گزینه‌های واجد صلاحیت، اعم از بومی و غیربومی، را بر اساس شاخص‌هایی یکسان و روشن بررسی کند اما در این مسیر، ظرفیت مدیران و متخصصان بومی را نیز نه به‌عنوان گزینه‌هایی حاشیه‌ای و به ویژه به‌عنوان بخشی مهم از سرمایه انسانی شهر مورد توجه قرار دهد.
آینده آبیک در گرو تصمیم امروز شوراست.
انتخاب شهردار باید فرصتی برای پایان دادن به بی‌ثباتی مدیریتی، بازسازی اعتماد عمومی و شتاب‌بخشیدن به روند توسعه شهر باشد. فرصتی که نباید در سایه ملاحظات کوتاه‌مدت، اختلاف‌نظرهای غیرتخصصی یا نادیده گرفتن ظرفیت‌های انسانی از دست برود. مردم آبیک انتظار دارند کلید شهرداری به مدیری سپرده شود که آن را نه برای افزودن سطری به رزومه شخصی، بلکه برای خدمت، عمران، آبادانی و پاسخ‌گویی به شهروندان در دست بگیرد.
انتهای پیام/۱۰۱۰
یادداشت | فرشاد عالی
۵۲ مدال؛ وقتی سرمایه انسانی از سرمایه مالی جلو می‌زند
یادداشت / حسین زارع
شکست حصر آبادان؛ از حماسه مقاومت تا نصرت در برابر محاصره‌های نوین
یادداشت| روایتی از حماسه جهادی بسیجیان در جنگ‌های ۱۲ روزه و رمضان
