ناجیان نژادهای اصیل ایرانی در دل مراتع قم

داستان از سال ۱۳۸۶ آغاز شد؛ زمانی که برادران آبادی تصمیم گرفتند تهران را ترک کنند و زندگی و مسیر فعالیت خود را در روستایی در استان قم از سر بگیرند. در روز‌های نخست، ورود آنها به این مزرعه با چالش‌های بزرگی همراه بود؛ مزرعه‌ای که به دلیل بدهی‌های بانکیِ صاحب قبلی و وضعیت نامناسب و متروکه‌اش، شرایط بسیار دشواری داشت. در اطراف آنها نیز زمین‌های کشاورزیِ رهاشده‌ای وجود داشت که حتی قابلیت کشت نداشتند.

با این حال، آنها از همان سال پا به عرصه تولید گذاشتند و فعالیت خود را روی دو حوزه متمرکز کردند: پرورش مرغ تخم‌گذار و پرورش دام سبک. کار با ۳۰۰ قطعه مرغ تخم‌گذار آغاز شد و به مرور زمان، با آمیختن دانش و تجربه، توسعه پیدا کرد. تعداد مرغ‌ها به ۱۰ هزار قطعه، سپس با احداث سالن‌های جدید به ۲۰ هزار قطعه و در نهایت به مجوز ۳۶ هزار قطعه‌ای رسید و کسب‌وکارشان رونق گرفت.

در کنار طیور، برادران آبادی با رویکردی اصولی به سراغ اصلاح نژاد دام سبک و ترویج دام‌های بومی رفتند. آنها با دغدغه‌ای عمیق مشاهده می‌کردند که نژاد‌های ارزشمند بومی مانند بز «نجدی» و گوسفند «زندی» در استان قم، به دلیل تبلیغات بی‌رویه درباره نژاد‌های خارجی و دورگه‌گیری‌های غیراصولی، در خطر نابودی و انقراض قرار گرفته‌اند. در حالی که نژاد‌های خارجی نیازمند مدیریت، رسیدگی و شرایط خاصی هستند، نژاد‌های بومی مانند بز نجدی در برابر گرما، بیماری‌ها و حتی شرایط سخت و بد تغذیه‌ای به شکل شگفت‌انگیزی مقاوم‌اند. از این رو، برادران آبادی تصمیم گرفتند گله‌های خود را به سمت اصلاح نژاد دام‌های بومی و خالص ایرانی ببرند؛ مسیری زمان‌بر که حداقل به ۱۰ تا ۱۲ سال کار مداوم نیاز دارد.

آقای آبادی همچنین در راستای مسئولیت‌هایی که از سوی بسیج سازندگی بر عهده داشت، به بیش از ۱۵۰ گله در سطح استان قم سر زد و متوجه شد که دامداران منطقه در بخش نژادی دچار یک فراموشی خطرناک شده‌اند؛ نیازی که برطرف کردن آن، تمرکز بر روی احیا و اصلاح نژاد دام بومِ خودِ منطقه است.

در گامی دیگر برای توسعه پایدار و با حمایت اداره کل منابع طبیعی و آبخیزداری، این برادران موفق شدند زمینی به مساحت ۳۰ هکتار را برای احیای مراتع و منابع طبیعی در اختیار بگیرند. آنها در این اراضی به کاشت گونه‌های بومی و مقاوم به کم‌آبی نظیر آرتیپلکس، تاغ و درمنه روی آوردند. در کنار احیای مراتع، دیدگاه کلان و رویای بزرگ آنها فراتر از منافع شخصی است؛ آنها می‌خواهند با توسعه گله‌های سنگین در غرب استان قم، پرورش نژاد‌های اصیل ایرانی و احیای هم‌زمان مراتع و مراتع بومی، تضمین کنند که تا کمتر از ۱۰ سال آینده، استان قم هیچ‌گونه مشکلی در زمینه تولید گوشت دام سبک نخواهد داشت.