روایت شبی که پدر، پسرش را میان مانیتورهای کهریزک شناخت 

قزوین - به گزارش بسیج، جعفر مهدی‌پور قزوینی، پدر شهید، با «بسم الله الرحمن الرحیم» صحبت‌های خود را آغاز می‌کند و خود را این‌گونه معرفی می‌کند: جعفر مهدی‌پور قزوینی، پدر شهید محمد مهدی مهدی‌پور قزوینی هستم.

از نحوه شهادت پسرش که می‌پرسیم، بی‌درنگ به همان شب آخر برمی‌گردد؛ شبی که هنوز بوی شام سر سفره در خانه پیچیده بود: « سر سفره نشسته بودیم و شام می‌خوردیم. برادرم زنگ زد به من که "جعفر بیا خانه مامان؛ مامان حالش خوب نیست." من بلند شدم و رفتم خانه مادرم. دیدم نه، مادرم حالش کاملاً خوب است؛ خیلی طبیعی راه می‌رود، حالش خوب است. گفتم: "مامان که حالش خوبه؛ ما را تا اینجا کشوندید برای چی؟" گفتند: حالا بشین." نشستم، یک چایی برای من آوردند و میوه‌ای هم آنجا خوردیم. گفتند: مدتی بود دور هم جمع نشده بودیم، بیا بنشینیم و صحبت کنیم." گفتم: "باشه." آنجا بودیم و همان‌جا ماندم.

صبح که می‌شود، یکی از اقوام با ماشین می‌آید. گفتند "بیا برویم این‌طرف‌ها دوری بزنیم. تا آن موقع چیزی نگفتند. خلاصه رفتیم تهران و آرام آرام به من قضیه را فهماندند، فرمانده‌شان گفته بود هر کس می‌خواهد بچه‌هایش را شناسایی کند باید برود کهریزک. ما رفتیم کهریزک برای شناسایی پیکر. اول رفتیم پشت مانیتورها و عکس‌ها را نشان دادند که پسر من کدام است. اولین عکس را نشان دادند، گفتند نه؛ دومی، سومی، همین‌طور تا عکس هشتم. عکس هشتم را که دیدم، پسرم محمد مهدی را شناختم. گفتم: این پسر شماست.نخواستم باور کنم، گفتم نه، پسر من نیست..در این لحظه چشم‌هایش پر از اشک می شود.

از آنجا که گفته بودم پسر من نیست، گفتند این‌طوری نمی‌شود؛ باید آزمایش DNA بدهید تا مطمئن شویم و شما تأیید کنید. گفتم باشه. آزمایش DNA از من گرفتند.

 پدر با بغض ادامه می دهد: چهل و هشت ساعت بعد، من در صف پمپ بنزین بودم، در راه زنگ زدند به من که "آقای مهدی‌پور؟" گفتم بله. گفتند: "تسلیت می‌گیم؛ متأسفانه پسرتون شهید شدن."

پدر شهید ادامه می‌دهد:رفتیم خانه مادر خانمم. از در که رفتیم تو، چون قبلاً برادر خانمم جوان از دنیا رفته بود، به مادر خانمم گفتم تسلیت می‌گم. داغتان دو تا شد... این بنده‌خدا که تازه فوت کرده‌اند، چنان به سرشان زد که از صدای توسری زدن خودش وحشت کردم. صحنه عاشورا شد و این‌گونه از نحوه شهادت ایشان باخبر شدند.

از پیکر شهید که می‌پرسیم، صدایش کمی می‌شکند: «پزشکی قانونی به من پیشنهاد کرد که بیا پیکر را ببین. گفتم نه، من دلش را ندارم. بعد در عکس مانیتور دیدم قسمت چپ صورتش تمام خون بود؛ یعنی از سمت چپ به سرش آسیب خورده بود. دلیل شهادتش ضربه به سرش بوده؛ ترکش بوده، چی بوده... نمی‌دانم  

 در ادامه صحبت‌های پدر شهید مادر محمد مهدی از علاقه‌ پسرش به اهل بیت علیهم السلام می‌گوید و لبخندی تلخ گوشه لبش می‌نشیند: «از نظر دین، خیلی به ایام محرم و صفر علاقه داشت. یادم است محرم و صفر تمام شده بود و ما نمی‌توانستیم لباس مشکی این بچه را از تنش دربیاوریم — حالا هفت یا هشت سالش بود. پیراهن مشکی‌اش را هم نمی‌دانستیم چطور از تنش درآوریم. برایش زنجیر خریده بودم، زنجیر می‌زد.

پدر شهید هم از احترامش به پدر و مادر می‌گوید: «از نظر احترام گذاشتن به پدر و مادر عالی بود؛ هر چه شما تصور کنید، عالی بود. از نظر رفتار اجتماعی هم عالی بود. حتی فرمانده‌شان، دو سه بار به من زنگ زدند و گفتند "آقای مهدی‌پور، احسنت به این تربیت کردن فرزند" و کلی تشکر کردند.

مادر شهید در حین مصاحبه خاطره‌ای از دوران مدرسه پسرش به ذهنش خطور می‌کند؛ خاطره‌ای که انگار سال‌هاست در ذهنش قاب گرفته شده: «من برای محمد مهدی لباس مشکی گرفتم، تنش کردم و یک سربند هم گرفتم — یکی «یا حسین» و یکی «یا فاطمه زهرا» — دهه اول محرم تمام شد و بچه‌ها کلاً لباس‌هایشان را درآوردند، اما محمد مهدی درنیاورده بود؛ یعنی تا آخرین روز ماه صفر تنش بود. یک روز معلمش، خانم حکاک‌پور، من را صدا کرد و گفت: "خانم مهدی‌پور، شما نذر دارید؟" گفتم نه، چطور مگه؟ گفت: " آخه همه بچه‌ها سیاه‌هایشان را درآوردند، محمد مهدی درنیاورده." گفتم نه نذر ندارم، همین‌جوری دوست دارد. معلم یک لبخندی زد و دستی به سر محمد مهدی کشید. محمد مهدی خیلی خوشحال شد. او یکی از بچه‌هایی بود که مورد علاقه معلم‌ها بود؛ چه در ابتدایی، چه راهنمایی و چه دبیرستان.

پدر شهید هم از احترامش به پدر و مادر می‌گوید: «از نظر احترام گذاشتن به پدر و مادر عالی بود؛ هر چه شما تصور کنید، عالی بود. از نظر رفتار اجتماعی هم عالی بود. حتی فرمانده‌شان، دو سه بار به من زنگ زدند و گفتند "آقای مهدی‌پور، احسنت به این تربیت کردن فرزند" و کلی تشکر کردند.

در ادامه خواهر شهید، خود را این‌گونه معرفی می‌کند: «من شبنم مهدی‌پور قزوینی هستم، خواهر شهید محمد مهدی مهدی‌پور، دانشجوی پزشکی، سال دوم تخصص داخلی. 

از او می خواهم از خاطراتش با محمد مهدی بگوید: «خاطره‌های زیادی با هم داریم؛ درسته من ده سال از ایشون بزرگ‌تر بودم، ولی خاطره خیلی زیاد با هم داریم. آخرین روزی که می‌خواستیم ایشون را ببریم ترمینال؛ موقعی که داشتیم آماده می‌شدیم، برویم، سرش را گذاشت روی شانه من و گریه کرد. علتش هم این بود که محمد مهدی خیلی وابسته به خانواده بود و من هم همین‌طور. با اینکه حالا یک سال بیشتر گذشته بود، ولی همچنان هر بار که می‌خواست برگردد پادگان، آن حالت دلتنگی و غریبی را داشت. یادم است خیلی گریه کرد. اول به او گفتم "خب نرو، چون مرخصی‌هات هنوز دو روز مونده." گفت "نه دیگه، بالاخره باید برم." بعد شروع کردم به آرام کردنش: "خب الان می‌ری، دو روز دیگه آخر هفته است، دوباره برمی‌گردی، غصه نداره. این همه رفتی، دو سه ماه بیشتر نمونده، آخرشه." سعی کردم یه کم آرامش کنم. بعد آماده شدیم و رفتیم و بدرقه‌اش کردیم.

خاطره دیگری که خواهر شهید با جزئیات به یاد دارد: « علاقه خاصی به فوتبال و موسیقی داشت، یادم است آخرین باری که نشسته بود، تکیه داده بود به پشتی و داشت می‌خواند. چهره‌اش، لباسش، چیزی که می‌خواند، همه‌چیز یادم است. همان موقع هم صدایش را ضبط کردم.

و خاطره‌ای از کودکی که هنوز لبخند را روی لب خواهر می‌آورد: «اولین باری که رفتیم مشهد، فکر کنم دو سالش بود، توی بازار رضا گم شد و استرسی که ما کشیدیم تا پیدایش کنیم، از او به یادم مانده است.

خواهر شهید درباره خصوصیات اخلاقی برادرش می‌گوید: «به طور کلی، به عنوان کسی که اولین بار محمد مهدی را از بیرون می‌دید، اگر از نگاه بقیه بگویم، آرام بودن و آرامشش خیلی جلب توجه می‌کرد. ما که شناخت نزدیک داشتیم، ولی کسی که یکی دو بار بیشتر او را ندیده بود، می‌گفت خیلی آرام و نجیب و سر به زیر است؛ این ویژگی اش خیلی جلب توجه می‌کرد. مهربان و فوق‌العاده به پدر و مادر احترام می گذاشت و اینکه هیچ‌وقت بد کسی را نخواست.

خواهر شهید از رابطه صمیمی‌شان می‌گوید؛ رابطه‌ای که در آن، محمد مهدی سنگ صبور خواهرش بود: من خیلی چیزها را که حتی نمی‌توانستم به مامان بگویم، به محمد مهدی می‌گفتم. می‌نشستم و درد دل می‌کردم که "این‌جوری شد، این کار را کرد، فلان." اولاً که اصلاً نمی‌گذاشت صحبت به غیبت برسد؛ سریع جمع می‌کرد و می‌گفت "اشکال نداره، تو اصلاً بهش فکر نکن، اهمیت نده. اون اگه یه کار اشتباه کرد، خودش بعداً جوابش را می‌بیند؛ تو خودت را خیلی اذیت نکن.

در پایان، خواهر شهید به نقطه‌ای می‌رسد که انگار هنوز برایش باورپذیر نیست: «ویژگی دیگرش ارادتی بود که به امام حسین علیه السلام و ایام عزاداری داشت. این را هم می‌خواهم بگویم که شهادت و مراسماتش هم مصادف شده بود با محرم و صفر.

 لازم به یادآوری است؛ بخش نخست این گزارش، گفتگو با مادر شهید محمدمهدی مهدی‌پور قزوینی، پیش‌تر در همین خبرگزاری منتشر شده بود.

اعظم علویری 

انتهای پیام/۱۰۰۴