مادر شهید مفقودالاثر، پس از میزبانی از شهید گمنام به فرزندش پیوست

به گزارش خبرگزاری بسیج اصفهان؛

بعضی دیدارها قرار نیست تکرار شوند؛ مثل دیدار مادری که سال‌ها چشم‌به‌راه بازگشت فرزندش مانده و یک شب، به جای پسر خودش، میزبان شهیدی می‌شود که نه نامش را می‌داند و نه نشانی از خانه و خانواده‌اش دارد. 

تابوت که به خانه می‌رسد، بغض سال‌های دور سر باز می‌کند؛ مادر اشک می‌ریزد، مویه می‌کند و با شهیدی که مهمان خانه‌اش شده، حرف دل می‌زند. شاید در آن لحظه، دوباره علی‌محمد را روبه‌روی خودش می‌بیند؛ همان پسری که سال‌ها پیش رفت و دیگر خبری از پیکرش به خانه نرسید.

کاروان «اهالی بهشت» این روزها در مسیر شهرها و روستاهای استان اصفهان حرکت می‌کند. ۱۲ شهید گمنام که هر کدام سال‌ها پیش از خانه‌ای راهی جبهه شدند و حالا پس از سال‌ها، مهمان خانه‌های مردم شده‌اند. در این سفر، استقبال مردم تنها به خیابان‌ها و میدان‌های شهر محدود نمی‌شود؛ گاهی کاروان به خانه‌هایی می‌رسد که هنوز عطر انتظار در آن‌ها مانده است؛ خانه پدران و مادرانی که سال‌هاست چشم به راه خبری از فرزندشان هستند.

در میان این دیدارها، اتفاقی در آران و بیدگل رخ داد که روایتش با هیچ مراسم استقبال و تشییعی قابل مقایسه نیست. یکی از شهدای گمنام مهمان خانه حاجیه‌خانم طلعت نیک‌پور آرانی شد؛ مادری که سال‌ها در انتظار بازگشت پسرش، شهید جاویدالاثر علی‌محمد امینیان آرانی، روزگار گذرانده بود.

آن شب، وقتی تابوت شهید گمنام به خانه رسید، برای مادر انگار خاطرات سال‌های دور دوباره زنده شد. پیکری پیش رویش قرار داشت که نام و نشانی از صاحبش نمی‌دانست، اما برای او غریبه نبود. مادر به یاد علی‌محمد افتاد؛ پسری که روزی از خانه رفت و هنوز پیکرش به آغوش خانواده بازنگشته بود. اشک ریخت، مویه کرد و به رسم مادرانه، از شهید گمنام میزبانی کرد؛ شاید دلش می‌خواست برای چند لحظه هم که شده، این تابوت را به جای تابوت فرزند خودش در آغوش بگیرد.

اما آنچه این دیدار را به روایتی فراموش‌نشدنی تبدیل کرد، اتفاقی بود که ساعاتی بعد رخ داد. حاجیه‌خانم طلعت نیک‌پور، مادر شهید علی‌محمد امینیان آرانی و عمه شهید والامقام جواد نیک‌پور، تنها ساعاتی پس از دیدار با پیکر شهید گمنام و زنده شدن خاطرات فرزندش، دعوت حق را لبیک گفت و از دنیا رفت.

مادری که سال‌ها چشم‌انتظار مانده بود، در واپسین ساعات زندگی‌اش میزبان یکی از همان فرزندانی شد که علی‌محمد در وصیت‌نامه‌اش از آن‌ها به عنوان برادران خود یاد کرده بود. دیدار با شهید گمنام، آخرین میزبانی او از یک مسافر بهشت در این دنیا شد؛ دیداری که حالا با رفتن مادر، معنای دیگری پیدا کرده است.

علی‌محمد سال‌ها پیش در وصیت‌نامه‌اش خطاب به مادر نوشته بود: «اگر جنازه به دست شما نرسید و پیدا نشد، هر وقت خواستی فاتحه بخوانی، برو در بهشت زهرا و بر شهدای بزرگ فاتحه بخوان... چون همه آن‌ها پسر تو هستند، مادر انقلابی، و تو مادر همه آن شهیدانی.»

حالا خواندن این چند خط در کنار اتفاقی که در آران و بیدگل افتاد، بغض‌آورتر از همیشه است. علی‌محمد به مادرش گفته بود اگر پیکرش بازنگشت، همه شهدا را فرزندان خودش بداند؛ و مادر سال‌ها بعد، در شبی از شب‌های عزای حضرت زهرا(س)، یکی از همین فرزندان را در خانه‌اش پذیرفت. او برای شهیدی که حتی نامش را نمی‌دانست، همان‌طور مادری کرد که سال‌ها برای علی‌محمد کرده بود.

قصه خانواده‌های شهدای مفقودالاثر، قصه سال‌هایی است که با انتظار می‌گذرد؛ انتظاری که با گذشت زمان تمام نمی‌شود. برای این خانواده‌ها، هر خبری از تفحص شهدا می‌تواند امیدی تازه باشد و هر تابوتی که به شهر و روستایی می‌رسد، یادآور عزیزی باشد که هنوز جای خالی‌اش در خانه احساس می‌شود. 

مادرانی هستند که سال‌هاست با عکس فرزندشان حرف می‌زنند، پدرانی که هنوز چشم به راه خبری از پیکر عزیزشان هستند و خانواده‌هایی که حتی فرصت یک وداع آخر را هم پیدا نکرده‌اند.

برای همین است که شهید گمنام در خانه چنین خانواده‌هایی غریبه نیست. شاید نامش مشخص نباشد، اما دلتنگی‌اش آشناست؛ شاید نشانی از مادر و پدرش در دست نباشد، اما مادران چشم‌انتظار، او را از جنس فرزند خود می‌دانند.

کاروان اهالی بهشت در این روزها، علاوه بر همراه بردن پیکر شهدا به شهرها و روستاهای استان، بهانه‌ای برای زنده شدن همین روایت‌ها شده است؛ روایت‌هایی که در هیاهوی مراسم و استقبال‌ها گاهی از چشم دور می‌مانند.

در آران و بیدگل، آن شب یک مادر برای شهیدی گمنام مادری کرد و ساعاتی بعد، خودش نیز از این دنیا رفت. حالا حاجیه‌خانم طلعت نیک‌پور در کنار فرزند شهیدش آرام گرفته است؛ همان فرزندی که سال‌ها پیش به او نوشته بود همه شهدا پسرانش هستند.