از اروند خروشان تا میدان‌های نبرد، پناهگاهی جز نام زهرا(س) نداشتیم

جنگ میدان نبرد است اما برای ما بچه شیعه‌ها، میدان جنگ، میدان ایمان است. جایی که تمام محاسبات نظامی از کار می‌افتند، راه‌ها بسته می‌شوند و انسان در برابر عظمت حادثه، جز توکل و توسل، پناهی نمی‌یابد. آنجا که موج‌های خروشان اروند، شب را به کابوسی بی‌پایان تبدیل می‌کنند و گلوله‌ها آسمان را می‌شکافند، مردانی ایستاده‌اند که نامی آشناتر از نام مادر ندارند...

قزوین_در میان محتواهای رنگارنگ و درست و نادرست مجازی، ‌به قول امروزی‌ها، اکسپلور اینستا، یک محتوای ناب را پیشنهاد می‌کند برای تماشا و تو اسمی را می‌بینی که مشتاقانه محتوا را انتخاب می‌کنی و محو شخصیت، کلام و افتادگی این شخصیت می‌شوی. سردار شهید سپهبد حاج قاسم سلیمانی در جمع مادران شهدای دفاع مقدس سخنرانی می‌کند... او می‌گوید و صدای ناله مادران شهدا و میهمانان بلند می‌شود آنجایی که سردار از حضرت مادر، عاشقانه روایت می‌کند...

حاج قاسم عزیز، ثانیه به ثانیه آنچه را که خود دیده، بیان می‌کند و انگار آنها که آنجا نشسته‌اند و مایی که امروز مشتاقانه صدای مهربان و چهره نورانی سردار را می‌بینیم، خودمان را همانجا در همان ثانیه‌های آتش و خون می‌بینیم... حاج قاسم می‌گوید؛ ما در جبهه‌ها وقتی هیچ پناهی نداشتیم به دامن حضرت زهرا پناه می‌بردیم و هیچ ملجایی جز صدیقه کبری(س) نداشتیم.

شهید حاج قاسم سلیمانی، از روزهایی روایت می‌کند که سختی جنگ، تمام توان رزمندگان را به چالش می‌کشید. روزهایی که گاهی هیچ تدبیری پاسخگو نبود و هیچ راهی پیش رویشان باقی نمی‌ماند. در چنین لحظاتی، پناهگاهشان زهرا(س) بود. همان نامی که در دل طوفان، آرامش می‌آورد و در اوج اضطراب، امید می‌رویاند.

شب عملیات والفجر ۸ است. اروند، خشمگین و بی‌قرار، پیش روی فرزندانمان ایستاده است.. فرزندان این ملت که رزمندگان آن روزها هستند. آب‌های متلاطم، تاریکی شب و ناشناخته بودن مسیر، هر کدام به‌تنهایی می‌توانستند اراده‌ای را درهم بشکنند. عبور از اروند، تنها عبور از یک رودخانه نبود، گذشتن از مرز ترس و تردید بود. چشم‌ها به آب دوخته شده و دل‌ها در جست‌وجوی تکیه‌گاهی مطمئن‌اند.

در آن لحظات، نامی بر زبان‌ها جاری می‌شود... «یا زهرا«س»».

رزمندگان در میان اشک‌های غریبانه و مظلومانه، به یاد بانویی می‌افتند که خود نماد مظلومیت و استقامت است. نام او را صدا می‌زنند و با توسل به او دل به آب می‌سپارند. اروند هنوز خروشان است، موج‌ها همچنان می‌کوبند، اما مردانی که در برابر عظمت رودخانه ایستاده بودند، حالا قدم در مسیر گذاشته‌اند. آنها عبور می‌کنند؛ با نام یا زهرا«س».

اما جنگ هنوز تمام نشده است...

در شب کربلای چهار، آتش دشمن ساحل را دربرگرفته است. مسلسل‌ها بی‌وقفه می‌غرند، خمپاره‌ها فرود می‌آیند و توپخانه دشمن ساحل را زیر آتش گرفته است. زمین، آکنده از آتش و خون است. در آن لحظات سهمگین، دیگر فرصتی برای محاسبه نیست و صدای فرماندهی و نقشه‌های عملیاتی در هیاهوی انفجارها به‌سختی شنیده می‌شود.

در آن میدان نیز نامی بر زبان‌ها جاری است... نام حضرت زهرا(س).

رزمندگانی که در محاصره آتش قرار گرفته‌اند، به مادر پناه می‌برند. آنجا که سلاح‌ها از حرکت بازنمی‌ایستند و دشمن بی‌رحمانه می‌تازد، دل‌های شکسته به آستانی پناه می‌برند که امیدشان را از آن گرفته‌اند... صدیقه طاهره(س)

و در کربلای پنج، کانال ماهی، هویزه، و نقطه نقطه میدان‌های جنگ دوران دفاع مقدس...

این بار نیز کارزار در نهایت دشواری است. رزمندگان در شرایطی اضطراری و سرنوشت‌ساز گرفتار شده‌اند. نگاه‌ها به آب و میدان نبرد دوخته شده و دست‌ها به دعا بلند است. حاج قاسم از آن لحظات می‌گوید. از زمانی که سر بر آستان مادر گذاشتند و عاجزانه او را صدا زدند.

او می‌گوید قدرت زهرا(س) را دیدم... محبت مادری او را دیدم...

این جمله، روایت نسلی است که در سخت‌ترین لحظات زندگی، خود را تنها نمی‌دید. نسلی که در غرب کانال ماهی، در میانه آتش و خون، حضور مادرانه‌ای را باور داشت. نسلی که مادران زمینی‌اش شاید در آن میدان حضور نداشتند، اما فرزندانشان در غربت نبرد، پناهی فراتر از آغوش‌های زمینی جست‌وجو می‌کردند.

حاج قاسم از مادرانه بودن حضرت زهرا(س) سخن می‌گوید.. از مادری در لحظاتی که جوانان در خون دست‌وپا می‌زدند و هیچ‌کس جز خدا از عمق غربت و رنجشان خبر نداشت.

و حاج قاسم عزیز ما، تصویرسازی می‌کند وفتی تصویر موسی در کنار رود نیل را به یادها می‌آورد... لحظه‌ای که فرعون و سپاهیانش نزدیک می‌شدند و راه نجات بسته به نظر می‌رسید. همان‌گونه که نیل به فرمان خدا شکافته شد، در نگاه حاج قاسم، حضرت فاطمه(س) نیز در میدان‌های سخت نبرد، پناه و مایه امید رزمندگان بود. راهگشا بود...

از اروند تا کربلای پنج، از جبهه‌های جنوب تا کوه‌های سرد و سخت کردستان، نام مادر در نمازها و قنوت‌های طولانی رزمندگان‌مان مکرر تکرار می‌شد... مادری که در باور رزمندگان، در همه آن لحظات سخت حضور داشت.

و راز ماندگاری آن نسل را باید در همین باور جست‌وجو کرد... در مردانی که از مرگ نمی‌ترسیدند، اما در لحظات اضطرار، عاشقانه نام مادر را صدا می‌زدند. مردانی که در برابر بزرگ‌ترین طوفان‌ها ایستادند، چون باور داشتند در آن سوی همه سختی‌ها، پناهگاهی هست...

پناهگاهی به نام مادر مظلومِ شهیده‌ی شیعه...

پناهگاهی به نام حضرت زهرا(س)