شهید بارانی؛ ستاره‌ای که از کوچه‌های محرومیت به آسمان رسید

به گزارش خبرنگار خبرگزاری بسیج خوزستان، در میان نام‌های ماندگار تاریخ ایثار و مقاومت، گاهی انسان‌هایی حضور دارند که عظمت زندگی‌شان در سادگی، اخلاص و بی‌ادعایی آنان نهفته است. مردانی که شاید در زمان حیات، کمتر کسی از بزرگی دل و عمق فداکاری‌شان سخن گفت.

شهدای جنگ تحمیلی رمضان، روایتگر نسلی هستند که در سخت‌ترین روز‌های دفاع از امنیت مردم، بدون چشمداشت و بی‌توجه به فاصله از خانه و خانواده و فرزند، پای عهد خود ایستادند. آنان از میان همین مردم برخاستند، جوانانی که زندگی ساده‌ای داشتند، دل‌هایشان پاک بود و بزرگ‌ترین آرزویشان، انجام وظیفه در برابر خدا، انقلاب و مردم بود.

در روزگاری که سایه جنگ بر خوزستان سنگینی می‌کرد، مردانی از جنس ایمان و غیرت راهی میدان شدند، مردانی که می‌دانستند مسیر پیش‌رو آسان نیست، اما باور داشتند آرامش امروز مردم، ثمره ایستادگی دیروز آنان خواهد بود. بسیاری از این شهدا در غربت و دور از خانواده به شهادت رسیدند، اما خون پاکشان، روایت بزرگی شد که هیچ‌گاه به فراموشی سپرده نمی‌شود.

روایت شهدا، تنها بازخوانی لحظه شهادت نیست بلکه روایت سال‌هایی است که آنان در کنار خانواده، دوستان و مردم زندگی کردند. روایت لبخندها، مهربانی‌ها، اخلاق نیکو، ساده‌زیستی و قلب‌هایی که پیش از رسیدن به آسمان، مأمن محبت و امید برای اطرافیان بودند. خانواده شهدا، گنجینه‌هایی از خاطرات ناگفته‌اند، روایت‌هایی که نشان می‌دهد پشت هر نام شهید، انسانی با آرزوها، دلبستگی‌ها و رویا‌هایی بزرگ وجود داشته است، اما زمانی که پای دفاع از حق و امنیت مردم به میان آمد از همه تعلقات گذشتند و راهی را انتخاب کردند که پایانش جاودانگی بود.

ناخدا سوم، مهندس مکانیک، شهید سعید بارانی، روایت یکی از همین مردان آسمانی است. شهیدی که نامش در دفتر پرافتخار ایثارگران این دیار ثبت شده و زندگی‌اش نمونه‌ای از مسئولیت‌پذیری و دلدادگی به آرمان‌هایی است که برای آن قدم در مسیر جهاد گذاشت. در ادامه سلسله گفت‌و‌گو‌های خبرگزاری مهر با خانواده‌های معظم شهدا این بار با زیور قندلی مادر شهید سعید بارانی نشستیم.

مادر شهید بارانی سرنوشت خویش را این‌گونه آغاز کرد و گفت: پنج ساله بودم که مادرم را از دست دادم و با سختی بزرگ شدم. زمانی که ازدواج کردم ۱۰ سال در روستا‌های اطراف ایذه ساکن بودیم. سعید دو سالش بود که به سد شهید عباسپور در مسجدسلیمان آمدیم و هشت سال در آنجا ماندیم. در آن زمان غریب و تنها، هر وقت یکی از بچه‌ها مریض می‌شد، باید هر سه‌شان را همراه خودم برای درمان می‌بردم. پس از هشت سال اقامت در ایذه، به اهواز آمدیم. همه تلاشم این بود که بچه‌هایم به جایگاه اجتماعی برسند و ذوق موفقیت‌های بچه‌هایم را داشتم. من چهار فرزند دارم؛ سعید فرزند دوم من بود و یک دختر هم دارم. پسرم سعید لیسانس مکانیک بود. هفت روز پس از تولد سعید، به مناسبت آمدنش ولیمه دادم. یک هفته که گذشت، سعید یرقان گرفت و یک هفته درگیر درمانش بودم. سعید همیشه خاص بود. خاص بودنش این بود که نسبت به سن و سالش فراتر بود. از کودکی بسیار منظم و مرتب بود، تمام کارهایش را خودش انجام می‌داد و اصلاً نمی‌گذاشت من کمکش کنم. از همان روز‌های اول استقلال داشت.

سعید درس خوان بود

مادر شهید با اشکی که از مرور یاد فرزند شهیدش امانش نمی‌داد، ادامه داد: همه فرزندانم درس‌خوان و شاگرد اول و بسیار سخت‌کوش بودند. من خودم خانه‌دار بودم و پدرشان شغل آزاد داشت. ما اصلاً در امور درسی‌شان کمکشان نمی‌کردیم. خودشان، هر چهار فرزندم بسیار درس‌خوان و پرتلاش بودند ولی سعید یک عادت داشت. علاوه بر اینکه درس می‌خواند، در امور زندگی و مرتب کردن خانه هم کمک‌حالم بود. زمانی که از مدرسه می‌آمد، اگر می‌دید خانه نامرتب است، کمکم می‌کرد. عادت داشت اول تکالیفش را انجام دهد، بعد غذا بخورد. ساعت خواب و تلویزیون و همه امورت بچه‌ها بر روی برنامه‌ریزی بود؛ من بسیار حساس بودم. شوهرم ۲۵ روز سرکار بود و پنج روز مرخصی داشت؛ به همین دلیل تمام امورات زندگی، درس و حساسیت روی بچه‌ها برعهده من بود.

 سعید از کلاس پنجم کار می‌کرد و حقوق کارش را در امورات خانه خرج می‌کرد. هم درس می‌خواند و هم کار می‌کرد. پخش نان ساندویچ، تمیزی ساختمان و کار در نانوایی. اصلاً کار برایش کسر شأن نبود. یک بار از حقوق کارش برای نیلا، خواهرش، دو انگشتر خرید. گفتم مادر، خودت کار می‌کنی و خرج ما می‌کنی. گفت: «فدا سرت، شما از همه مهم‌ترید». یک بار هم حقوق کارش را صرف عوض کردن پرده خانه کرد. تابستان‌ها بیشتر کار می‌کرد تا به درسش ضربه نخورد تا دوران دیپلمش کار کرد.

مادر شهید در حالی که خاطرات فرزندش را یکی‌یکی از دل بیرون می‌کشید، ادامه داد: سعید در دانشگاه کشاورزی قبول شد ولی خودش بسیار علاقه داشت در دانشگاه افسری برود. چهار بار برای امتحانات افسری به تهران رفت و هر چهار بار در هر مرحله قبول شد، اما من دعا می‌کردم قبول نشود، از شما چه پنهان، دلم راضی به رفتنش نمی‌شد. سعید با خنده هر بار از تهران می‌آمد و می‌گفت: «مامان، دعا‌های شما برعکس می‌شود». سعید بسیار علاقه داشت در نظام و ارتش برود. برای نیروی دریایی قبول شد و در بندرعباس استخدام شد. در این چهار سال دانشجویی اش، مأموریت خارج از کشور زیاد می‌رفت و ماه‌ها از سعید بی‌اطلاع بودیم؛ گاهی چهار تا پنج ماه هم می‌شد. دلم مثل سیر و سرکه می‌جوشید و خیلی استرس و نگرانی برای سعید داشتم. کارم شده بود گریه و زاری. هر بار که دریا می‌رفت، از حال سعید بی‌اطلاع بودم و خیلی سختی کشیدم. آن لحظه‌ها خیلی سخت بر من می‌گذشت از اینکه از حال سعید بی‌خبر بودم و صدایش را نمی‌شنیدم.

مادر شهید در حالی اشک در چشمانش بود از روز‌هایی گفت که ثمره سال‌ها سختی که برای بچه‌هایش کشیده بود و به ثمره رسیده بود، گفت: وقتی سعید به خانه می‌آمد، با خنده می‌گفت: هر بار که از سفر می‌آمد، کلی برایمان سوغاتی می‌آورد. بعضی وقت‌ها که می‌آمد، ما را شگفت زده می‌کرد و به من اطلاع نمی‌داد که قرار است بیاید؛ وقتی در را باز می‌کردم، یک‌دفعه می‌آمد داخل و صورتم را می‌بوسید. نمی‌دانید مادر چه حالی می‌شدم. وقتی سعیدم می‌آمد، شادی را به خانه می‌آورد و وقتی نبود، شادی را از خانه می‌برد. سعید در این چهار سالی که دانشگاه در شمال بود، مدام به او زنگ می‌زدم و از حالش خبر داشتم. ولی وقتی به دریا می‌رفت، از او خیلی بی‌خبر بودم. هر بار که می‌آمد و می‌خواست دوباره راهی دانشگاه شود، امکان نداشت تا ترمینال همراهش نروم.

ثمره سال تلاشم را دیدم

مادر ادامه داد و گفت: سعید در دانشگاه نوشهر دانشجوی نمونه شد و ما را برای جشنش دعوت کردند. راهی شمال شدم برای جشنش؛ بهترین روز زندگی‌ام همان روز بود که دیدم از بین تقریباً هزار نفر، سعید دانشجوی برتر شده است. ذوق وصف‌نشدنی داشتم. حاصل سال‌ها سختی و مشقتی که برای این بچه‌ها کشیده بودم، به ثمر نشسته بود. مادر، نمی‌دانی چه حالی بودم وقتی سعیدم را بر روی سن دیدم و همه به افتخارش دست می‌زدند و به من تبریک می‌گفتند.

مادرشهید بارانی ادامه داد: سعید نسبت به دیگر برادرانش خاص بود و من از همین خاص بودنش می‌ترسیدم؛ می‌ترسیدم برایم نماند. وقتی وارد ارتش شد، ترسم بیشتر شد و همیشه نگران از دست دادنش بودم. سعید همیشه با لب خنده و آرامش با من حرف می‌زد و محرم راز دلم بود. بسیار اهل سفر و مسافرت بود سال گذشته آبان ماه همه‌مان را به مشهد برد.

مادر شهید آهی از عمق جان کشید و گفت: جنگ ۱۲ روزه که شد، یکی از آشنایان به سعید زنگ زده بود که خانه مادرت را زدند. سعید سراسیمه و نگران و مضطرب از آبادان به اهواز آمد. گفتم: «مامان، چی شده؟» گفتم: «عزیزم، چیزی نیست، فقط چند شیشه شکسته شده». در جنگ رمضان بسیار نگرانی سعید را داشتم؛ جایگاهشان همان هفته اول زده شد. می‌آمد و مرا دلداری می‌داد که مامان، اصلاً نترس، جای نگرانی نیست. این عزیزانی که شهید می‌شوند همه پدر و مادر دارند. مگر تو فقط مادر من هستی؟ باید از کشورمان دفاع کنیم. من حالم خوب است، نگران نباش. این‌طوری به من امید می‌داد که نگران نباشم.

مادر شهید ادامه داد: در جنگ رمضان، ۳۶ روز از او خبری نداشتیم. قرار بود برای سه روز مأموریت برود ولی این مأموریت سه‌روزه، ۳۶ روز شد. به خاطر مسائل امنیتی خیلی کم تماس می‌گرفت. اصلاً در این ۳۶ روز آرام نبودم؛ سرگردان و بی‌قرار بودم که تلویزیون چه می‌گوید، مردم چه می‌گویند؟ هر بار که به سعید التماس می‌کردم سعید، تو را خدا نرو، می‌گفت: «مامان، شما ما را این‌طوری تربیت نکردید. باید برویم از کشورمان و مردم دفاع کنیم». گوشی‌اش را می‌آورد و دوستان شهیدش در بندرعباس را نشان می‌داد و می‌گفت: «بین، همه اینها شهدای بندرعباس هستند. مگر آنها مادر نداشتند؟» این‌طوری مرا قانع می‌کرد. من خبر نداشتم خودش داوطلبانه برای آموزش نیرو‌های نظامی به رامهرمز رفته. اگر اطلاع داشتم که داوطلبانه رفته، خودم را می‌کشتم و نمی‌گذاشتم برود. اصلاً فکر شهادت سعید را نمی‌کردم و نمی‌خواستم به این موضوع فکر کنم؛ نمی‌خواستم قبول کنم. گفتم: سعید چیزی‌اش نمی‌شود. الان هم باور نمی‌کنم. شب و روزم صحبت با عکس‌هایش است و مدام بر سر مزارش می‌روم. کاش می‌شد کنار مزارش بخوابم.

لحظه اعلام شهادت

مادر در حالی که آخرین لحظه‌های مادر و فرزندی را از برابر چشمش می‌گذراند، با دلی سوخته از فراق فرزند شهیدش گفت: ۱۶ فروردین، یکشنبه، دو نفر از صمیمی‌ترین دوستانش، شهید شدند. سعید به من زنگ زد که لباس‌هایش را آماده کنم، می‌خواهد برای تشییع دوستانش خرم آباد برود. سعید زمانی که به خانه ما آمد داشتیم صبحانه با هم می‌خوردیم که با سعید تماس گرفتند که سریع برگرد، عملیات داریم. آخرین باری که سعید را دیدیم، ساعت ۹ صبح روز شهادتش بود و سعید ساعت ۱۳:۱۷ دقیقه ظهر شهید شد. با هم صبحانه خوردیم و سعید رفت. بوسش کردم، در آغوش گرفتمش و گفتم: «سعید، نمی‌شود نری؟ شیرم حلالت». گفت: «نه مامان، نمی‌شود»، اما دلم آشوب و بی‌قرار بود. با خنده گفت: «مامان، شما که شیر به من ندادی، شیر خشک دادی». دوباره بغلش کردم سعید گفت: مامان، امروز سرحال نیستی. رفت داخل ماشین و گفت: «دو روز دیگر میام، مواظب باش». تا سر نبش که ماشین پیچید، دلم از او کنده نمی‌شد. نماز ظهرم را داخل حیاط خانه خواندم؛ بی‌قرار بودم. غروب شد، قرار بود پرچم‌گردانی بروم که دیدم پسر کوچکم دارد گریه می‌کند، دست‌هایم را گرفت و گفت: «مامان، خدا صبرت بده، سعید شهید شد». هرچه زمان می‌گذرد، حالم خراب‌تر می‌شود، فشارم بالا می‌رود، بی‌قرار و سرگردانم و نمی‌توانم با رفتنش کنار بیایم.

مادر از لحظه وداع با پیکر جگرگوشه‌اش می‌گوید؛ پسری که با سختی بزرگش کرد و ذوق روز‌های دانشجویی و اشک‌های شوق موفقیتش را دیده بود، اکنون همه‌چیز مثل روز اول از جلوی چشمانش می‌گذرد و اشک امانش نمی‌دهد گفت: به سعید گفتم: تو قول دادی دو روز دیگر بیایی قبول نمی‌کردم که این سعید است. سعید را داخل خانه آوردند؛ گفتم: سعید، چرا این‌جوری آمدی؟.

مادر شهید بارانی در ادامه گفت: سعید شخصیتی داشت که وقتی می‌آمد، اگر هزار غم و غصه داشتی، شادت می‌کرد. وقتی نیلا خواهرش در دانشگاه دندان پزشکی قبول شد، ساعت ۷:۳۰ به من زنگ زد و گفت: «مامان، نیلا قبول نشد. دیدی این همه زحمت کشیدی و نتیجه نگرفتی؟» بعد یهو زد زیر خنده و گفت: «مامان، نیلا پزشکی قبول شده می‌خوام به همه همکارانم شیرینی بدهم». نیلا ارتباط صمیمی‌تری با سعید نسبت به دیگر برادرانش داشت. من هم خیلی با سعید صمیمی و راحت بودم. درد دل داشتم و هر کسی دلم را اذیت می‌کرد، سعید محرم رازم بود. خیلی به من انگیزه و امید می‌داد و می‌گفت: وقتی می‌آیم پیشت، باید لب خندان ببینمت. هیچ‌وقت نمی‌خواست غم و ناراحتی من را ببیند.

سعید و دیگر فرزندنم بسیار اهل قناعت بود. لباس همدیگر را می‌پوشیدند و از وسایل هم استفاده می‌کردند؛ کم‌توقع و راضی بودند. با اینکه فرزند کوچکم بود، خرجی زندگی را مدیریت می‌کرد و برای من برنامه‌ریزی می‌کرد. مثلاً می‌گفت: «امروز نباید بروی خرید، باید این پول را تا آخر ماه نگه داریم». خرجی خانه دست سعید بود و من مدام با او مشورت می‌کردم؛ حتی بعضی جا‌ها سعید مرا نصیحت می‌کرد.

 سعید برای خانواده‌اش تنها یک فرزند نبود؛ ثمره سال‌ها تلاش، امید و عشق پدر و مادری بود که با تمام سختی‌ها او را پرورش دادند. پسری که حضورش خانه را پر از انرژی و لبخند می‌کرد و نبودنش امروز بزرگ‌ترین دلتنگی خانواده‌ای است که هنوز باور ندارد عزیزشان دیگر از در خانه وارد نمی‌شود.

شهید سعید بارانی متولد پنجم مهر ماه سال ۱۳۷۲ در شهرستان ایذه است که دوشنبه هفدهم فروردین‌ماه سال ۱۴۰۵در تجاوز دشمن آمریکایی به منطقه ابوالفارس شهرستان رامهرمز به همراه ۹ تن دیگر از همرزمانش به درجه رفیع شهادت نائل آمد که پیکر پاکش پس از تشییع در قطعه شهدای مدافع حرم گلزار شهدای اهواز آرام گرفت