پزشک جهادگر جان مادر را نجات داد و فرزند سالم به دنیا آمد
* اردوی جهادی تعطیل ناپذیر است
یکی از صدها خصوصیت جهادگری و شرکت در اردوی
جهادی آنست که در صورت تداوم حضور در روستاها برای محرومیت زدایی، بی خیالی از
وجودت رخت بر بسته و هر لحظه، محرومیت های اهالی مقابل دیدگانت حاضر می شود و
اینگونه است که در اوضاع و احوال گوناگون زندگی حتی زمانی که ازدواج می کنی یا
فرزند دار می شوی بازهم اردوی جهادی برایت تعطیل ناپذیر است فرقی نمی کند که اولین
عید زندگی مشترک باشد یا اولین لحظه تحویل سال باشد که خداوند
نو گلی را به تو هبه کرده است آنچه مهم است آنکه نمی توانی بی خیال ولی نعمتان
انقلاب باشی...
یادم می آید آقای مصطفی را 5 سال پیش در بشاگرد که دیدم شتاب دارد برای بازگشت به تهران و در به در به دنبال خودرویی است که از خمینی شهر خود را به بندرعباس واز آنجا به تهران برساند. تعجب کردم چون او سال هاست در هجرت و جهاد به سر می برد و همیشه دنبال بیشتر ماندن بود تا زود تر برگشتن. که در نهایت پاسخم داد: «فلانی! فردا مراسم عقد من هست و...» من که کفم بریده بود از این همه تعهد تازه داماد نسبت به هموطنان خود.
هیچگاه فراموش نمی کنم حاج صفری، روحانی جوان
را که در روستا های کردستان او را دیدم که دیدم که ناگاه چگونه خوشحال و شادمان شد
و وقتی علت را جویا شدم، خطاب کرد «برادر! همین الان همسرم اطلاع داد که فرزند سوم
چشم به جهان گشود...» و باز کفم برید که مگر
می شود این همه مسئولیت پذیری در قبال مردم عزیزمان آن هم نه در دوران دفاع مقدس
که همین دو سال قبل (سال 1392 ) و نه از سوی یه فرد جا افتاده به لحاظ سنی که از
سوی یک طلبه جوان نسل سومی.
و من نیز که اکنون دو کودک دارم یکی متولد سال فتنه- که تمام 9 ماه انتظار تولدش در خیابانها و در مبارزه با فتنه سپری کرده- و دومی نیز روز اول هفته بسیج سال 92 به دنیا آمد، خوب می دانم که تمام دوران قبل و بعد از تولد فرزندانم، هر لحظه نیاز به پزشک بود به هر طرف که می نگریستم مطبی بود یا در مانگاهی و یا بیمارستانی که دغدغه را از من و همسرم می گرفت و پدر را شرمنده ی خانواده اش نمی کرد که در مقابل درد همسر یا بی قراری فرزند؛ دست و پایش را گم نکرده و مستاصل و درمانده گردد و... هرچه خدا را شکر کنیم بازهم کم است اگر چه ناشکری گویا با نافمان گرهی ناگشوده خورده است.
* پدرانی خجل و مادرانی مظلوم
ده ها صحنه ی دلخراش و جان سوز از چهره ی خجل
پدران غیرتمند و مظلومیت مادران محجوب روستایی از مقابل دیدگانم گذر می کند که
محرومیت روستا در عدم پزشک و امکانات بهداشت
و درمان، علت العلل آن شرمساری و مظلومیت است.
همان سال فتنه که از تولد فرزندم سه ماهی نمی
گذشت نیمه شب بود که در روستایی دور افتاده در بلوچستان مشغول پیاده روی در محوطه
روستا بودم که صدای گریه نوزادی که قطعی نداشت توجه مرا به خود جلب کرد خود را به
پشت خانه رساندم که گویا نوزاد از دل درد به خود
می پیچید، مادر هم می گریست و پدر هم که نمیدانست چه کند به آنان دلداری می داد
چرا که برای رسیدن به اولین پزشک حداقل 5 ساعت زمان نیاز داشت البته اگر خودرویی
در روستا یافت می شد! و اگر پولی به اندازه کرایه ماشین در جیب بود ...
و یا خاطره ی تلخ آن جوان 20 ساله روستایی که
از سر شب تا زمان استراحت جهاد گران، شاید 10 باری آمد و رفت تا آنکه از او سوال
نمودم «اکبر جان !چرا اینقدر مستاصلی؟! و گفت :«همسرم از درد به خود می پیچید و قرار
است خدا نوزادی دهد »گفتم «این که خوشحالی دارد نه ...» که جمله ام را قطع کرد و
ادامه داد: «همسرم بیماری قلبی دارد و اخرین بار، دکتر گفته است برای زایمان باید در
بیمارستانی باشی که ICU داشته
باشد و ...» حالا پیدا کن یک خانه بهداشت با بهیار را در این منطقه؛ مطب و
درمانگاه و بیمارستان آن هم بیمارستانی با بخش ویژه پیشکش!!
و تنها راه ما دعا بود ویاری پزشک اردو که الحمد الله نوزاد عزیز سالم به دنیا امد
و مادر هم در سلامت.
اخرین کیس هم، ببخشید اخرین مورد هم، همین
نوروز 94 بود. در حالی که گروه پزشکی
« منتظران خورشید » در خانه بهداشت مشغول طبابت بودند مردی با شتاب آمد و از درد
همسرش گفت. از آنجا که در حالت طبیعی از روستا تا شهر (اولین بیمارستان) 7 ساعتی
راه بود(از آخرین روستا 12 ساعت در حالت عادی) و آنروز هم که بارش های مکرر باران
و تگرگ موجب سرازیر شدن سیل و خرابی راه شده و عملا ارتباط با شهر قطع شده بود؛
لذا آن مرد جوان که قرار بود تا ساعتی دیگر پدر شود، تنها روزنه امید را در گروه
جهادی دیده بود. پزشک خواهر به همت بچه های پشتیبانی که سریعا خودرو را آماده
کردند به سمت خانه آن مادر حرکت کرد بخشی از راه را با خودرو مثل همیشه با دنده
کمک دار که لازمه آن منطقه ی کوهستانی بود
و بخش دیگر را نیز با صعود از طریق 2 پا طی کردند. پزشک گروه نیز 20 سالی بود در
تخصص دیگری طبابت می کرد امّا با مدد از نام حضرت زهرا(علیها السلام) نوزاد را
سالم به دنیا آورده
و سلامت مادر نیز، شادی همگان را مضاعف نمود و پدر هم که ایام فاطمیه بود نام
فرزند دلبندش را «محسن» نهاد تا همیشه قدر دان بی بی باشد...لحظه ای نگذشت که بره
ای ذبح شد و همراه با کِله کشیدن اهالی؛ سفره شادی به پا شد و جای همه ی خوانندگان
خالی!
و این اتفاق (نجات اهالی) که مصادیق متعددی در موارد مار و عقرب گزیدگی و سایر بیماری ها دارد یکی از هزاران برکت حضور گروه های جهادی در روستا هاست.
* آنچه اهالی به جهادگران می آموزند
بی شک، اولین برکت حضور جوانان شهری برای خدمت
رسانی به روستاییان؛ متوجه خود بچههای جهادی است. جهادگران، خلوص وصفای باطنی-
ارتباطات انسانی و صمیمانه- مهر
و محبت خالصانه و عشق بی شیله و پیله را از مردمان پاک سیرت روستا می آموزند و قلب
و روح و جانشان را از زنگار های غربت که
ارمغان تکنولوژی شهرهاست، صیقل می دهند و به همین خاطر است که دل های جهادگران بسی
زلال تر و شفاف تر است از سایر اقشار مردمی در شهر. اگر چه برکات غیر قابل شمارش
دیگری نیز دارد برای جهادگران که ارزنده ترین آنها «کادر سازی برای انقلاب» است تا
«منتظرانی» تربیت شوند که با ساختن خود و جامعه، بستر ساز حضور
و ظهور «حضرت خورشید» باشند.
