به گزارش خبرگزاری بسیج به نقل از دیده بان، انقلاب اسلامی ایران در طول 35 سال حیات پر افتخار خود همواره با معارضه دشمنانش روبهرو بوده است. شاید انقلاب ایران به لحاظ میزان گستردگی و تعدد مخالفین و معاندین بینظیر باشد، اما تداوم رو به پیشرفت نظام اسلامی که برآمده از همین انقلاب مردمی است، در برابر سرمایهگذاریهای کلان دشمنان، خود نشان از اقتدار و تدبیر منحصر به فرد این نظام دارد.
یکی از نقاط برجسته و کلیدی در حفظ و تداوم امنیت در نظام جمهوری اسلامی، مهارت دشمنشناسی و تدبیر انتخاب دقیقترین و صحیحترین شیوههای دفع تهاجمهای امنیتی است. از آنجا که انقلاب اسلامی نتیجه احیای فرهنگ اسلامی به شمار میرود و مهمترین بعد و شاخصه آن فرهنگی بودن است، لذا مفهوم امنیت نیز در نظام جمهوری اسلامی ایران با شاخصه فرهنگ ارتباطی مؤثر دارد. بدین معنی که حمله به امنیت نظام اسلامی ایران قطعاً از ابعاد فرهنگی گستردهای برخوردار است.
همانطور که اجرای یک تهاجم نظامی به سربازان آموزش دیده، آشنا به اصول جنگ و همچنین برخوردار از انگیزه نیاز دارد، تهاجم فرهنگی نیز کیفیت ابزاری و استعداد نیرویی متناسب با خود را میطلبد، کما اینکه ابعاد این نوع از تخاصم بسیار گستردهتر از یک برخورد نظامی و سخت است و تنوع نیرویی و ابزاری وسیعتری را نیاز دارد تا در پهنهای وسیع و از متنوعترین و متفاوتترین منافذ، عملیات نفوذ صورت گیرد. با توجه به ویژگی ذاتی جنگ نرم که از طریق تأثیرات اجتماعی، سیاسی و امنیتی بر ذهن و قلب مخاطب حاصل میشود، استفاده از عناصر دارای تشابهات فرهنگی، زبان و اشتراکات سرزمینی، قطعاً مؤثرتر خواهد بود. به عبارت دیگر این جبهه از نیروها راحتتر میتوانند در حوزه تردید در مبانی و زیرساختهای فکری نظام سیاسی هدف، تأثیرگذار باشند.
نتیجه مطلوب یک نبرد نرم با استفاده از ابزار فرهنگی، یعنی تولید چالشهای پنجگانه سیاسی شامل هویت، مقبولیت، مشارکت، نفوذ و توزیع در جامعه که هر کدام در نظام جمهوری اسلامی ایران از جایگاه ویژه و قابل اتکایی برخوردار است، حاصل میشود. همانطور که اشاره شد، چالشهای پنجگانه مورد نظر در صحنه جنگ نرم با بکارگیری استعداد نیرویی متناسب به نتیجهای دقیقتر نزدیک میشود و اپوزسیون نظام نیز یکی از این ابزارهاست که به شدت مورد توجه و بهرهبرداری، سرمایهگذاریها و هدایتهای نظامهای معاند قرار میگیرد.
اساساً اپوزسیونها یا همان گروههای مخالف اصل یک نظام سیاسی، همانطور که یکی از ظرفیتهای تقابل با نظامهای حاکم بر کشورها هستند، در تخاصمات بینالمللی نیز مورد توجه قرار گرفته و مورد استفاده قرار میگیرند؛ هرچند ممکن است که اساس مطالبات و ادعاهای جریانات اپوزسیون خیلی هم مورد پسند دولتهای متخاصم نباشد!
اپوزسیون نظام جمهوری اسلامی ایران نیز به شکلی منحصر به فرد دارای گستردگی است و به همین دلیل همواره به عنوان یک ظرفیت مورد توجه سرویسهای غربی برای مقابله با انقلاب ایران بوده است. هرچند که باید به این نکته نیز اشاره کرد که بخش اعظم رشد آماری این اپوزسیون، از یک سو مدیون سرمایهگذاریهای کلان و تمرکز امکانات برخی قدرتهای سلطهگر برای ضربه به نظام ایران است و از سوی دیگر خود اعضای این به اصطلاح اپوزسیون نیز پیش از آنکه برای براندازی نظام ایران فعالیت کنند، دستیابی به منابع مالی و حمایتی برخی کشورهای غربی علیه جمهوری اسلامی را در پوشش تلاش برای براندازی در ایران هدف گرفتهاند! کمترین شاهد این ادعا را نیز میتوان تجمیع برخی از این گروهها با کمترین نقطه اشتراک در خواستهها و ادعاها، بعضاً در ذیل یک ساختار، برای برخورداری از امکانات گستردهتر علیه نظام ایران عنوان کرد.
هر چند که جمهوری اسلامی در تبیین دشمنی غرب با انقلاب ایران، برای مردم با عنایت به ذکر مصادیق بسیار موفق بوده و میزان اعتماد به عوامل خارجی بسیار پایین است، اما به هر حال با توجه به دلایل گفته شده از جمله کارکرد ویژه اپوزسیون در عرصه جنگ نرم، بسیاری از شگردها و معارضههای طراحی شده سرویسها و اندیشکدههای غربی علیه ایران در مرحله اجرا از کانال اپوزسیون گذر میکند و همین تجمیع امکانات و حمایتها باعث شده که این گروههای ضدانقلاب به اندازهای بیش از حد خود مضر باشند.
دشمنی که در خصوص ابعاد تولید و فعالیت آن به اجمال توضیح داده شد، تحت عنوان کلی «جبهه معارض انقلاب اسلامی» در مؤسسه مطالعاتی و راهبردی دیدهبان تعریف شده و به شکلی تخصصی در خصوص آن فعالیت میشود و نشریه اشارت به عنوان یکی از آثار مکتوب این مؤسسه منتشر میشود.
