بهگزارش بسیج، گفتن از امام رضا(ع) در حد و توان واژگان نیست، اما با وجود این اشعار بسیاری طی سالها تلاش کردهاند تا به وصف جمالی از صفات اامام خوبیها بپردازد؛ تلاش قطرههای برای رسیدن به دریا. هر چند سخن گفتن از اولیاالله دریایی است که در حجم اندک و ناتوان شعر جای نمیگیرد، اما شاعران تلاش کردهاند تا از این دریا به حد خود برگیرند.
ادبیات فارسی از سرآغاز مزین به نام ائمه اطهار(ع) بوده است، این امر هم در دیوان شاعران سیعی و هم در میان سرایندگان اهل سنت قابل دیدن است. در سه دهه انقلاب به دلیل ایجاد فضای گسترده و دینی، شاعران بسیاری در حوزه ادبیات آیینی کار کرده و قلم زدهاند. در میان اشعار آیینی این سالها شعر عاشورایی و سپس شعر رضوی از نظر کمیت در اوج هستند؛ هر چند شاید زیباترین سرودههای آیینی را هم بتوان در این حوزه جست.
اظهار ارادت شاعران فارسیزبان به ساحت مقدس علی ابن موسیالرضا(ع) پیر و جوان نمیشناسد. هر کس که محبت حضرت شمس الشموس نصیبش شد، زبان به مدح سرورش گشوده است. همزمان با آغاز دهه کرامت و در آستانه میلاد مبارک امام هشتم، حضرت علیابن موسی الرضا(ع)، محمد غفاری، از شاعران جوان، به استقبال از این روز مبارک رفته و سرودههای خود را به آستان حضرتش تقدیم کرده که به این شرح است:
آسمان بود از زمین در هر قدم نزدیکتر
روبرویت بودم و میشد حرم نزدیکتر
مثل عطر گل که میپیچد در آغوش نسیم
میشود عطر مسیحا دم به دم نزدیکتر
بارها از راه دور آقا سلامت کردهام
تا جوابم را بگیرم آمدم نزدیکتر
محو در آیینههایم، تا نگاهم میکنی
من تو را حس میکنم از خویش هم نزدیکتر
ذرهی پابوس صحنت آفتاب و میشود-
تابش خورشید در ملک عجم نزدیکتر
دور بودم از تو اما شعر دستم را گرفت
میتوان با یک غزل شد صد قدم نزدیکتر