ارتش سوریه بر بحران مهر پایان می‌زند

برگزاری کنفرانس های متعدد در مورد سوریه امیدوار کننده نیست

همزمان با مطرح شدن تحلیل ها و اظهارات متعدد در مورد احیای کنفرانس های ویژه برای پایان دادن جنگ تحمیلی علیه سوریه از جمله نشست «مسکو 3»، « ژنو 3»،« قاهره 3« و نیز «وین 3» در کنار نشست «دی میستورا 2 » به اضافه کنفرانسی که فرانسوا اولاند در تلاش است تحت عنوان «پاریس1»  آن را برگزار کند، نوعی بدبینی درخصوص فایده برگزاری این کنفرانس ها دیده می شود.

به عبارت بهتر با وجود تعدد این کنفرانس ها از تجارب گذشته و درس های تاریخی به این نتیجه می رسیم که نمی توان به هیچ یک از این نشست به عنوان روزنه ای برای رهایی از جنگ علیه سوریه امید بست.

در اینجا این سوال مطرح است: پس از برگزاری این کنفرانس ها چه خواهد شد؟  سوری هایی که زیر آتش جنگ هستند از برگزاری این کنفرانس ها چه سودی می برند؟

برگزاری کنفرانس ها فقط یک گام در مسیری طولانی و دشوار است

با بررسی دیدارها و کنفرانس هایی که در این زمینه برگزار شد، متوجه می شویم که تمام کاری که در این خصوص انجام صورت گرفته است ،پر کردن رسانه ها از تصاویر منحصر به فرد در مورد پیروزی های کشورهای میانجی در مورد بحران سوریه است و همین روند اکنون نیز در رسانه ها در مورد نشست وین دو در جریان است در حالی که همه این کشورها می دانند که رسیدن به نتایج عملی در این مرحله ممکن نیست و هر گونه راه حلی در این خصوص نیز مقطعی خواهد بود یا اینکه می توان آن را گامی در یک مسیر طولانی و دشوار و نیز پیچیده دانست و به این ترتیب سوریه تا زمانی نامشخص زیر آتش باقی خواهد ماند.

بحران سوریه مانند توپ آتشین و رو به انفجار است

نکته قابل ملاحظه اینکه ما از تاریخ آموخته ایم که بحران های بین المللی و منطقه ای اهداف متعددی دارد که نمونه آن جنگ کنونی علیه سوریه است و امکان دسترسی به نتایج نهایی در خصوص آن به راحتی امکان پذیر نیست، زیرا این بحران توپ آتشینی است که چه بسا هر لحظه به انفجار منطقه ای تبدیل شود و در آن زمان نمی توان مانع سوق یافتن آن شده و یا دست کم آن را تحت کنترل در آورد چرا که راه حل های بحران سوریه پیش از اینکه طرفهای مرتبط با آن همگی به لزوم توقف جنگ قانع شوند، تحت تاثیر کشمکش ها و کنش و واکنش های متعددی قرار دارد در این شرایط  تا زمانی که شرایط حل و فصل منطقه ای مهیا نشود، نمی توان به زودی به راه حل دست یافت.

در این شرایط اکنون مطالبی مطرح می شود با این مضمون که کشورهای قدرتمند صحنه بین الملل در مورد ارتباط دادن تصمیمات نشست ژنو 1 و بندهای کنفرانس وین 2 به تفاهم رسیده اند.

ناگفته پیداست که ارتباط دادن این دو با هم تمسخر آمیز است، زیرا نشست ژنو 1 صحنه شکست سیاسی و اخلاقی بود تا جایی که روشن شد مخالفان خارجی سوریه در آن نشست به دنبال این بودند که قدرت به آن واگذار شود.

در واقع نشست ژنو 1 در تمام جزییات خود شاهدی بر نحوه تعامل سازمان ملل و نمایندگان بین المللی از جمله کوفی عنان تا اخضر ابراهیمی و استفان دی مستورا با جنگ علیه سوریه بود.

نشست مزبور در تمام بخش ها و جزء به جزء خود امتحانی برای سازمان ملل  و کشورهای حامی تروریسم در سوریه بود و از مقاصد واقعی و اهداف آنان از برگزاری این نشست ها پرده برداشت.

این کشورها متوجه هستند که پیش از هرگونه حل و فصل بحران سوریه باید در مورد مجموعه ای از پرونده های موجود تفاهم شود و در واقع پس از دستیابی به حل و فصل واقعی در خصوص این مسائل است که می توان چارچوب مورد توافقی را برای پایان دادن به روند جنگ علیه دولت سوریه مطرح کرد.

علاوه بر این پرواضح است که تمام دستاوردهای منطقه ای و بین المللی در این مرحله حاکی از افزایش تنش بین طرفهای منطقه ای و بین المللی است و این تنش در پی حضور روسیه در خاک سوریه به منظور مقابله با تروریست ها دو چندان شده است.

همزمان با این وضعیت یکی از متحدان واشنگتن نیز از افزایش حمایت از گروههای مسلح در سوریه خبر داده است که این نیز به نوبه خود موجب متشنج تر شدن اوضاع در سوریه شده و وضعیت امنیتی سراسر منطقه خاورمیانه را نیز بحرانی تر خواهد کرد.

بحران سوریه در میدان نبرد حل می شود

این وضعیت همان موضوعی است که دولت سوریه روی آن تاکید دارد، زیرا گروههای تروریستی هنوز در سوریه آشکارا به عملیات کشتار و ویرانی ادامه می دهند و سازمان های بین المللی از جمله نهادهای وابسته به سازمان ملل دلایل و اسناد زیادی در خصوص این کشتار و شکنجه و نیز ویرانی گروههای تروریستی در خاک سوریه در اختیار دارند، از همین رو عملیات ارتش سوریه در خاک این کشور همچنان ادامه دارد زیرا حل بحران در نهایت در میدان نبرد سوریه رقم خواهد خورد.

به عبارت بهتر هر چه نیروهای ارتش سوریه تحت حمایت متحدان خود در آزادی نقاط بیشتری از کشور از اشغال تروریست ها موفق تر باشند، حامیان جنگ علیه سوریه نیز بیش از پیش از مواضع خصمانه خود علیه این کشور کوتاه می آیند.

در این شرایط روشن است امروز به میزانی که به تلاش های ارتش سوریه در میدان نبرد برای نهایی کردن جنگ در کشورشان می توان امیدوار بود به کنفرانس های مبهم برای پایان جنگ در سوریه نمی توان امید داشت.