یادداشت/
وحدت حوزه و دانشگاه!چه کسی قرار است دیگری را اصلاح کند؟
چشم هایتان را باز کنید!
...بدانید شما، که باز دستهایی در کار است، که شماها را از هم جدا کنند. آنها، آنها که استعمارگرند، آنهایی که تابع استعمارگران هستند، آنهایی که قبلهشان یا لندن است یا واشنگتن یا مسکو، پیوند این دو قشر را به مصالح خودشان و مصالح اربابانشان مضر میدانند، از این جهت درصددند که این دوقشر از هم جدا باشند..."
بیانات امام خمینی (ره) در جمع اعضای ستاد انقلاب اسلامی، 23خرداد60، صحیفه نور، ج14، ص282
در دین اسلام برائت از مشرکین در کنار ایمان به خدا قرار دارد و درکنار این برائت و جدال با دشمن، وحدت مؤمنین و برادران ایمانی... وحدتی که بزرگترین و باشکوهترین مظهرش، مناسک اعتقادی و سیاسی حج است. و این وحدت در مقابل دشمن اسلام ایستادگی یک ملت را حاصل میکند، زمانی که دشمن نهتنها بغض و کینه را در دل دارد بلکه به اظهار آن نیز میپردازد. و در این زمان است که شناساییاش و برنامهریزی برای مقابله با آن برای حفظ دین و مملکت مورد توجه است.
متفکران جوامع، نشردهندگان تفکر آن جامعه هستند. و وحدت در ایدئولوژی، برای اقشار مختلف آن جامعه یعنی پیروزی در نیل به آن هدف! وحدت حوزه و دانشگاه در کلام امام (ره) چنین نگاهی است. وحدتی برای بسط اذهان نسبت به دین، نسبت به تفکر اسلام تئوری و عملی، در فکر و در اظهار. وحدت یعنی یکی شدن، و مسئله همین است که در وحدت حوزه و دانشگاه چه کسی قرار است کوتاه بیاید! حوزه یا دانشگاه؟
چه کسی قرار است دیگری را اصلاح کند؟ و کدامیک در این راه موفقتر بودهاست؟ در این وادی تعابیری به گوش این دوقشر آشناست؛ "دانشجویان حوزوی" یا "حوزویان دانشگاهی"... دو تفکر با یک هدف، اما با دو نگاه متفاوت. و اینجاست که وحدت و هماندیشی باب حرفش باز می شود؛ دو نگاه متفاوت و مکمل و نه جایگزین یکدیگر! دانشگاه به دانشجویانش زنده است و فیضیه به حوزویانش، کوتاهآمدنی در کار نیست دانشجو باید دانشجو بماند و طلبه، طلبه! تا زمانی که هریک از ایندو فکر اصلاح دیگری را در سر دارد حوزویان به دنبال دانشجویان حوزویند و دانسگاهیان به دنبال حوزویان دانشگاهی...
شاید نگاههایمان را باید اصلاحکنیم، تا دانشگاههای اسلامی و حوزههای فعال علوم دینی خط حفظ نظام را دنبالکنند. علم در نگاه اسلام مقدس است؛ دنبال آن رفتن هم یک امر مقدس است، «العلم نور». نور بودن علم باید موردنظر باشد و از جملهی شئون دانشگاه اسلامی، یکی همینست. در حوزه ها، مسئلهی پیشرفت و تطور علمی و بهروز بودن علمی است، که در تحولات حوزههای علمیه مورد بحث و نظر است. و زمانی که از وحدت این دو قشر سخن به میان میآید چنین اهدافی به ذهنها خطور میکند که امروز، هم دانشگاهها و هم حوزههای علمیه به چنین تغییر نگرش تکمیلگری نیازمندند.
فاطمه سادات مشکوة
بیانات امام خمینی (ره) در جمع اعضای ستاد انقلاب اسلامی، 23خرداد60، صحیفه نور، ج14، ص282
در دین اسلام برائت از مشرکین در کنار ایمان به خدا قرار دارد و درکنار این برائت و جدال با دشمن، وحدت مؤمنین و برادران ایمانی... وحدتی که بزرگترین و باشکوهترین مظهرش، مناسک اعتقادی و سیاسی حج است. و این وحدت در مقابل دشمن اسلام ایستادگی یک ملت را حاصل میکند، زمانی که دشمن نهتنها بغض و کینه را در دل دارد بلکه به اظهار آن نیز میپردازد. و در این زمان است که شناساییاش و برنامهریزی برای مقابله با آن برای حفظ دین و مملکت مورد توجه است.
متفکران جوامع، نشردهندگان تفکر آن جامعه هستند. و وحدت در ایدئولوژی، برای اقشار مختلف آن جامعه یعنی پیروزی در نیل به آن هدف! وحدت حوزه و دانشگاه در کلام امام (ره) چنین نگاهی است. وحدتی برای بسط اذهان نسبت به دین، نسبت به تفکر اسلام تئوری و عملی، در فکر و در اظهار. وحدت یعنی یکی شدن، و مسئله همین است که در وحدت حوزه و دانشگاه چه کسی قرار است کوتاه بیاید! حوزه یا دانشگاه؟
چه کسی قرار است دیگری را اصلاح کند؟ و کدامیک در این راه موفقتر بودهاست؟ در این وادی تعابیری به گوش این دوقشر آشناست؛ "دانشجویان حوزوی" یا "حوزویان دانشگاهی"... دو تفکر با یک هدف، اما با دو نگاه متفاوت. و اینجاست که وحدت و هماندیشی باب حرفش باز می شود؛ دو نگاه متفاوت و مکمل و نه جایگزین یکدیگر! دانشگاه به دانشجویانش زنده است و فیضیه به حوزویانش، کوتاهآمدنی در کار نیست دانشجو باید دانشجو بماند و طلبه، طلبه! تا زمانی که هریک از ایندو فکر اصلاح دیگری را در سر دارد حوزویان به دنبال دانشجویان حوزویند و دانسگاهیان به دنبال حوزویان دانشگاهی...
شاید نگاههایمان را باید اصلاحکنیم، تا دانشگاههای اسلامی و حوزههای فعال علوم دینی خط حفظ نظام را دنبالکنند. علم در نگاه اسلام مقدس است؛ دنبال آن رفتن هم یک امر مقدس است، «العلم نور». نور بودن علم باید موردنظر باشد و از جملهی شئون دانشگاه اسلامی، یکی همینست. در حوزه ها، مسئلهی پیشرفت و تطور علمی و بهروز بودن علمی است، که در تحولات حوزههای علمیه مورد بحث و نظر است. و زمانی که از وحدت این دو قشر سخن به میان میآید چنین اهدافی به ذهنها خطور میکند که امروز، هم دانشگاهها و هم حوزههای علمیه به چنین تغییر نگرش تکمیلگری نیازمندند.
فاطمه سادات مشکوة
منبع: نسیم حیات دانشگاه یزد
ارسال نظرات شما
