رفیقم کجایی! کجایی کجایی ...

آداب مهمانی و ضیافت از برجسته ترین خصلت های نیک مردان و آزادگان، کرم و سخاوت است و همین آزادگی از تعلّقات و خوی بذل و بخشش است که دیگران را اسیر محبّت و احسان می کند.

«ضیافت» و داشتن دستی باز و سفره ای گشوده و عطایی پیوسته و مهمان داری و مهمان نوازی، از نشانه ها و جلوه های ایم روحیّه فتوّت و جوان مردی است.

معاشرت ها، دید و بازدیدها و رفت و آمدها ، گاهی به صورت «مهمانی» است. از این رو آشنایی با آداب ضیافت و رسوم دینی مهمانی، در محدوده ی «اخلاق» معاشرت می گنجد. این موضوع، دو جنبه و دو طرف دارد: یکی کسی که مهمان می کند، دیگری آن که مهمان می شود. و هر کدام را آداب و روش و حدّ و حدودی است، قابل بحث.

بعضی، از مهمان گریزانند. برخی هم مهمان دوستند. هر کدام هم نشان دهنده ی خصلتِ درونی افراد است. حضرت علی علیه السلام را اندوهیگن دیدند. پرسیدند: یا علی! سبب اندوه شما چیست؟ فرمود:

«یک هفته است که مهمانی برایم نیامده است!...»

مشهور است که : «سفره نینداخته بک عیب دارد. سفره ی انداخته هزار عیب !» این مثل همان کلام دیگر است که می گویند : دیکته ی نوشته نشده، غلط ندارد!

حال، او را که همه ما خبرنگاران و اصحاب رسانه، چشم به راهش بودیم، نیامد و چشم ما را به جمالش منور نکرد.

فرض درست ما این است که او میزبان همه ما رسانه ای هاست، و باید افتتاحیه ای درخور می دیدیم.

افتتاحیه که سهل، خودش نیز نبود؛

پشنهاد قلم: وصف جمالش دگر بس است؛ جناب آقای مدیرکل محترم، بهتر بود در مراسم افتتاحیه ای که حداقل به شما مربوط می شود، حضور داشتید.

آنچه رسانه ای های استان، انتظار دارند، حضور شما در جمع آنهاست.

همانند روز خبرنگار که بعد از آب تنی و دیر رسیدن شامتان به نماز خانه ای که عده ای در آنجا، سفره نشین کریمخانه ات بودند، شما نیز به جمع ما پیوستید.

نشستید و شام نخوردید و تا همه با هم نوش جان کنیم.

الغرض، به قول یک ضرب المثل رومی، "هفت روز ضیافت بوده و نه روز کشمکش است" نباشد.

اما آمده بودند دوستانی از استانداری و شورای شهر و خانه مطبوعات و عده ای هم در کنار آنها که از گفتن نام و سمتشان معذورم؛

البته چند نفری هم امروز رخ نمایان کردند و گویا باز هم کلیدشان دست رسانه است!

انگار شاه کلید همه درها، رسانه ها هستند!

فونت درشت اسم نامزد مجلس در کارت ویزیت مطبوعه مورد نظر، آنچنان به چشم می خورد که می توان یافت؛ آنچه را که می نشود آنم آرزوست.

بخیل که نیستیم؛ اما تبلیغات هم اصولی دارد. راهی دارد. زمانی دارد.

آن یکی هم، دست کم چند دور غرفه ها ورق زد؛ با این مهمان رفته و با آن یکی می آمد.

روز اول بود این چنین

بود ختم خیرش به روزآخرین

(خودم)