پدرم تا آخرین لحظه چشم انتظار برادرم بود

وی ادامه داد: پدرم هیچگاه از تقدیم سه فرزند برومند خود در راه حفاظت از آرمان های نظام اسلامی پشیمان نشد و همیشه می گفت که اگر 10 پسردیگر هم داشتم، آنها را در راه خدا و اسلام تقدیم می کردم.

خواهر شهیدان تاجیک در ادامه با بیان اینکه پدرش نمونه بارز الگوی صبر و استقامت است، خصوصیات پدرش را این گونه عنوان کرد: پدرم همیشه می گفت فرزندانم فقط برای رضای خدا رفته اند و من فقط باخدا معامل کرده ام. او هر روز صبح در مقابل عکس سه فرزندم می ایستاد و به آنها سلام می کرد و با آنها صحبت می کرد. این کار هميشگی پدرم بود و از این احساس آرامش می کرد.

خانم تاجیک اضافه کرد: مادرم "عزرا تاجیک"، حدود 58 ساله بود که به رحمت خدا رفت. پدرم بعد از مرگ مادرم، روحیه خودش را از دست داده بود و حال خوشی نداشت و مدام باید بستری اش می کردیم و سرانجام در سن 83 سالگی و 6 سال بعد از مرگ مادرم، او هم از دنیا رفت.

خواهر شهیدان در پایان ابراز داشت: مطمئنم الان پدر و مادرم آرامش گرفته اند و در کنار برادران شهیدم هستم، به راستی که شهدا نعمتی برای این کشور هستند و امنیت و آسایش امروز خود را مدیون آنها هستیم و امیدوارم با الهام گرفتن از برادران شهیدم و همه شهدای دفاع مقدس و اسلام، ادامه دهنده راهشان باشم.

گفتنی است شهید «حسین تاجیک» نهم شهریور 1337 در روستای ایجدان شهرستام ورامین به دنیا آمد. تا پنجم ابتدایی بیشتر ادامه تحصیل نداد و در کارخانه قند ورامین مشغول به کار شد. شهید حسین تاجیک با اوج‌ درگیری‌ها و تظاهرات علیه رژیم شاه، نقش فعالی در راهپیمایی‌ها داشت و چندین بار نیز توسط ساواک دستگیر می‌شود.

وی در سال 1358 با دختری از خانواده مذهبی ازدواج می‌کند که ثمره این پیوند دو فرزند به نام مهدی و فاطمه است. وی بعد از اخذ دیپلم با رتبه عالی در رشته اقتصاد سیاسی وارد دانشگاه می‌شود اما با شروع جنگ تحمیلی با بسیج مرکزی ورامین و در قالب لشکر سید‌الشهدا عازم جبهه شده و در مناطق کردستان و اندیمشک حضور می‌یابد. این شهید والامقام در 18 فروردین 66 در عملیات کربلای 5 در منطقه شلمچه در کانال ماهی بر اثر ترکش‌ خمپاره به سرش به دیدار معشوق می‌شتابد. اما پیکر مطهرش 13 سال و 4 ماه در غربت می‌ماند تااینکه سرانجام در 19 مرداد 79 به آغوش وطن بازگشت و در گلزار شهدای حسین‌ رضا آرام گرفت.

جاویدالاثر «علی‌اکبر تاجیک» در خردادماه سال 1339 به دنیا آمد. مادرش نام او را به یاد علی‌اکبر امام حسین(ع) «علی‌اکبر» گذاشت. علی اکبر جوان، در مبارزات علیه رژیم منحوس شاه با طراحی نقشه‌های سرکوب کننده در زیرزمین خانه و پیاده کردن نوارهای امام و توزیع بین مردم فعالیت می‌کرد. نقطه عطف مبارزات او در راهپیمایی 17 شهریور بوده است که توسط عوامل رژیم شاه بازداشت می‌شود.

جاویدالاثر علی‌اکبر تاجیک با شروع جنگ در 18 فروردین 58 به عنوان بسیجی، بی‌تابانه با عضویت در لشکر 27 محمدرسول‌الله (ص) عازم جبهه می‌شود. چندماهی بعد از حضور او در جبهه به خانواده‌اش خبر داده می‌شود که علی اکبر اسیر شده است اما بعد از تماس با علی‌اکبر متوجه سلامتی وی می‌شوند و معلوم می‌شود شخصی که خبر اسارت علی‌اکبر را داده بود، یکی از منافقین بوده است. او 24 ماه در جبهه حضور داشت تااینکه سرانجام در 10 اسفند 61 در منطقه بستان در عملیات طریق‌القدس منطقه کوه‌های الله‌اکبر جاویدالاثر شد.

شهید «داود تاجیک» نیز در دی ماه سال 49 به دنیا آمد. او در 20 خرداد 66 به جبهه می‌رود ابتدا در تیپ 20 رمضان و سپس به لشگر سیدالشهدا انتقال می‌یابد. داود در مناطق سنندج، میاندوآب، سردشت و اهواز به مدت 7 ماه حضور داشت. وی در گردان مسلم‌بن‌عقیل بود که به زیارت امام رضا(ع) مشرف می‌شود فرمانده گردان افرادی را که عضو خانواده شهدا بودند، جدا می‌کند و آنها را به گردان حضرت علی‌اکبر می‌فرستند اما فرمانده گردان تا چند روز قبل از شهادت داود، خبر ندارد که او نیز از خانواده شهدا است و وی برای بار دوم به پابوس امام رضا(ع) با گردان مسلم بن‌ عقیل دعوت می‌شود.

این بار شهید داود تاجیک ایجدان خواب می‌بیند که برادر بزرگترش حسین، مژده شهادتش را به او می‌دهد. او با بدرقه مادر راهی جبهه‌های نور می‌شود و سرانجام در عملیات بیت‌المقدس در منطقه ماووت عراق در 28 دی‌ 66 مانند مولایش امام علی(ع) فرقش می‌شکافد و به برادران شهیدش می‌پیوندد و در گلستان شهدای حسین رضای ورامین به خاک سپرده می‌شود.