محمد نخعی مسئول بسیج دانشجویی دانشگاه جامع امام حسین(ع) در گفتگو با خبرنگار سیاسی
خبرگزاری بسیج گفت: ما نفهمیدیم که آفتاب تابان برجام که دولتمردان از آن سخن می گفتند چه زمانی میخواهد به روی مردم بتابد! رهبر عزیزمان تأکیدات مکرری مبنی بر اینکه غربی ها قابل اعتماد نیستند، داشتند و به صراحت گفتند که به این مذاکرات خوش بین نیستند؛ از طرفی هم مردم، نخبگان و دانشجویان انقلابی گفتند که برجام هیچ ثمرهای برای کشور نداشته، اما گوش شنوای دولتیها کجا بود؟
وی افزود: به قدری برجام کذایی را بزرگ جلوه داده اند که صدای خود دولتیها هم درآمد، این همه تعریف و تمجید دیگر نتیجه نداد و خودشان هم فهمیدند که کلاغ را نمیشود جای قناری قالب کرد.
نخعی خاطرنشان کرد: متاسفانه مشاهده می شود که جریان دولت برخورد گزینشی با اعتماد و دلسوزی مردم برای نظام دارند و سعی دارند از آن برای امیال جناحی و سیاسی خود استفاده نمایند و این حرف های اخیر آقای ظریف مبنی بر شکست برجام منجر بر شکست آنها در انتخابات آتی خواهد شد نیز از همین منوال است در صورتی که صبر و بصیرت مردم در رکود اقتصادی حاکم بر کشور بعد از اجرای برجام، حاصل بصیرت، ولایتمداری و نجابت آنها است؛ با این وجود جریان های منتسب به دولت سرنوشت مردم را ابزاری برای رسیدن به امیال سیاسی و جناحی خود می دانند.
مسئول بسیج دانشجویی دانشگاه جامع امام حسین (ع) تصریح کرد: اینکه آقای ظریف قبلا در جریان مذاکره به طرفهای دیگر مذاکره گفته بودند ما برای پیروزی در انتخابات باید با شما به توافق برسیم، آیا این حرف در شان یک دلسوز نظام و انقلاب است؟ این همه ژستهای وطن دوستی و مردم دوستی شما تا همینجا بود؟ برجام بخاطر مردم بود یا به اسم مردم و به کام شما؟ اگر چنین چیزی بوده است به ولله این ننگ است.
نخعی افزود: اینکه دست جلوی بیگانه و دشمن دراز کنیم و چنین خواستهی مفتضحانهای داشته باشیم این انتهای ذلت است؛ امام(ره) به ما یاد داد که آمریکای ابر قدرت در برابر شما هیچ غلطی نمیتواند بکند، عزت یعنی این چندین بار در قرآن آمده که ای مسلمانان آگاه باشید که دشمنان شما در جلوی رویتان به خوبی و خوشی با شما رفتار میکنند ولی پشت سر شما از هیچ تلاشی برای از بین بردن شما کوتاهی نمیکنند.
وی ادامه داد: ما به دولت پیشنهاد می کنیم به آرمانهای امام برگردند به آیات قرآن برگردند به آغوش مردم برگردند این راهی که میروید راه امام و امت اسلامی نیست. چشم امید به بیرون از مرزها دوختن، بی اعتمادی به مردم و بی اعتنایی نسبت به استعدادهایشان می باشد. مسئولین بدانند و باور کنند که مشکلات مردم جز به دست مردم حل نخواهد شد.