باید پلاک خانه نماینده شهر من خاکی باشد

این روزها با نزدیک شدن به زمان انتخابات باز حال و هوای شهر تغییر کرده و نام کاندیداها نقل محافل عمومی و رسمی شده است.

کاندیداها بسته به طیف سیاسی خود، در محافل مختلف عرض اندام کرده و با وعده های توخالی خود، دانسته و نادانسته بر طبل «می کنم» می کوبند تا راهی برای بهارستان بیابند.

من در میان این همه وعده و شعار، از خود می پرسم نماینده شهر من برای مردم شهرم چه تصمیماتی را در صحن مجلس رقم خواهد زد، تصمیماتی که بتواند اوضاع زندگی مردم را از نظر معيشتي، اشتغال و مسائل وابسته به آن به سمت مطلوب سوق دهد.

با خودم که می اندیشم به این نتیجه می رسم که نماینده شهر من باید همچون فرماندهی بتواند برنامه راهبردی خوبی برای رسیدن به نتایج مطلوب حداقل در چهار سال آینده ترسیم کند تا کسی هوس هجمه به داشته هایمان نداشته باشد.

پلاک خانه نماینده شهر من باید خاکی و خانه اش در میان انبوه مردمی باشد که فقط در این فصول سراغی از کوچه آن ها می گیرند.

نماینده شهر من، وقتی نماینده شهر من است که سوزش زخم دست های پینه بسته کارگری را حس کند و بداند این پینه ها وقت نمایندگیش وصله ناجوری برای او در دفترش نخواهد بود.

نماینده شهر من باید همچون شهدایی که با اخلاص برای حفظ کیان و منافع ملی مان سر از جان نشناختند و سر دادند، مرد میدان باشد نه مردی برای فصول که پشت تریبون با الفاظ و کلمات بازی کرده و خودنمایی کند.

نماینده شهر من باید بداند هنوز جواناني هستند که به تاسی از سرور و سالار شهیدان، دل از دختران چند ماهه و چند ساله خود مي کشند تا دختران سرزمینمان زیر چکمه های تحجر داعش مورد تاخت و تاز قرار نگیرند.

نماینده شهر من باید آرزویش شهادت باشد نه شهید عنوانی برای رسیدن به بهارستان و بداند امروز جوانانی دیگر به خیل شهدا می پیوندند تا او بهارستاني شود در اردیبهشت دل انگیزی که خون آن ها به ارمغان آورده است.

نماینده شهر من باید به گونه ای عمل کند که وقتی مردم بنر تبلیغاتی وی را در کنار بنری از شهدای مدافع حرم می بینند، این دو تصویر را در تضاد از هم تشخیص ندهند.

رقیه غلامی