امکانات زیرِ صفر در منطقه صفرِ مرزی!

به گزارش خبرگزاری بسیج از خراسان جنوبی، مقام معظم رهبری(مدظله العالی) می فرمایند " مهم‌ترین مسأله‌ نظام رسیدگی به طبقات مستضعف است".

در دوران معاصر درگیر مشغله کاری و زندگی های سخت و طاقت فرسا شده ایم و سرمان گرم تکنولوژی های روز و فضای مجازی است، دنیای واقعی را داده ایم و فضای مجازی را گرفته ایم.

چه کسی به فکرش میرسد جواب نوجوانی در پاسخ به اینکه به نظرت فضای مجازی، پارکت و دیوار پوش چیست؟ تنها سکوت باشد و نیم دوری به خودش بزند و خنده ای که نشان از بی اطلاعی دارد. صد البته که فضای مجازی همان بهتر که آن کودک را از آزادی در دنیای واقعی منع نکند اما واقعا به فکرتان میرسد افرادی آنقدر از دنیای امروزی دور باشند؟

در همین نزدیکی ها کسانی هستند که طعم آب شیرین و بهداشتی را نچشیدند، از امکانات بهداشت و درمان مناسب بهره مند نیستند، حتی حمام و یک فرش ساده در کف خانه ندارد. اینها همه را می توان با کمال ناباوری در روستای چاه شولک از توابع سربیشه دید.

بیش از 140 نفر جمعیت به دور از امکانات رفاهی و بهداشتی و حتی معیشتی، خانه هایی زمخت از جنس سنگ و دریغ از یک آجر در روستا، نهایت تزیین خانه هایشان گچی است که تنها برای مهار سرما به تن دیوار زده اند.

کف خانه ها بجای فرش ، شن نرم پهن کرده اند تا زمین سخت پهلوی نحیف آن کودک چند ماهه ای را که خوابیده است آزار ندهد.

خبرها را از بافت فرسوده شهرمان به گوش مردم میرسانیم در حالی که افرادی داشتن همان خانه ی اجری در بافت فرسوده را به ذهن هم نمی پرورانند.

دیوار زخم پنجره را به دل دارد و پنجره ای که بسته شود؛ نیست و این یعنی ساکنین خانه مهمان سوز سرما در زمستان طاقت فرسا هستند. یعنی پنجره ای نیست که در تابستان حشرات و مار و عقرب را باز بدارد. این یعنی محرومیتی که فریادش تنها تا گوش خودشان رفته است و وقتی میپرسی در برابر مار و عقرب چه می کنید؟ با اندوه میگویند "خدا ما را حفظ کند".

راه روستا هم که در مسیر سیلاب ، به طوری که برای رسیدن به روستا باید امداد را هم پیشاپیش خبر کرد و این یعنی هنگام بارندگی 140 نفر در خانه های سنگی در معرض خطر قرار دارند و راه ارتباطی و کمک هم قطع خواهدشد.

خدا را شکر که مهرماه سال گذشته برق برایشان کشیده شده بود و گرنه آن فانوسی که پیر زن نشانمان میداد هنوز هم به سقف خانه آویزان بود و این تنها نصیبشان از امکانات و تکنولوژی است.

چاهی به دهانه ی 2 متر که باد هرچه را می خواست به آن فرو می برد و آب گل آلود و غیر بهداشتی که پس از ته نشین شدن، آن هم فقط تا اوایل تابستان آب شرب اهالی است، از آن به بعد نعمت آب، یوسف می شود به قعر چاه و آرزوی دیدار حلقه می کرد به چشم مردم منطقه ...

سال گذشته نیز چند گروهی از جهادگران مخلص و سخت کوش به این روستا اعزام شده بودند که یادگارشان سرویس های بهداشتی بود و مسجدی نیمه تمام!

کارکنان سازمان بسیج سازندگی استان با حضور در این روستا به منظور پیشبرد کار مسجد و و پیش قدمی برای تشکیل گروه هایی از جهادگران و در قالب مسئولین ارگانها و ارادات به خاک گچ این مسجد پرداختند.

و هستند از این روستاها که برق چشم کودکانشان بعد از خدا بخاطر رسیدگی و دیده شدنشان به چشم مسئولین است...

می دانم از این محرومیت ها دیگر در تمامی خراسان جنوبی و حتی سراسر کشورمان وجود دارد و آیا مسئولین بعد از 37 سال از پیروزی انقلاب که می گذرد چاره ای اندیشیده اند و یا نه در اتاق های شیک و مجلل خویش پشت میز نشسته اند و به جای اینکه از فرمان ولایت اطاعت پذیر باشند فقط و فقط شعار می دهند و صفحه کاغذ سیاه می کنند ولی کو گوش شنوا و چشم بینایی که ببیند مردمی هم هستند که زیر خط فقر زندگی می کنند.

و قطعا چاه شولک هایی هستند که مردمانش فقط چشم امید به خدای خویش دارند نه مسئولان کشور اسلامی خویش.

مسئولین خدمت به محرومین و حاشیه نشین ها را باید در اولویت برنامه های خود قرار دهند چرا که با توجه به سخن رهبر معظم انقلاب که می فرمایند "انقلاب ما را پابرهنگان به پیروزی رساندند" پس اینها ولی نعمتان مسئولین نظام در هر سطح و جایگاهی هستند.