آلودگی آب شرب روستاهای دودانگه؛ از بی تفاوتی مسئولین تا تهدید سلامت مردم

به گزارش خبرنگار خبرگزاری بسیج از مازندران، داستان همیشگی آب شرب روستاهای دودانگه دیگر به رمان تبدیل شد، داستانی که متولیان حاضر نمی شوند صراحتا نسبت به اهمال رعایت موارد استاندارد بهداشتی آب شرب پاسخگو باشند.

آب شرب روستاهای دودانگه ساری بویزه بزرگترین و پرجمعیت ترین روستای بخش(سنگده) علی رغم اینکه باصطلاح تحت پوشش شبکه آب و فاضلاب روستایی مرکز استان قرار گرفت، اما هراز چندگاهی بر اثر بارش نزولات آسمانی رنگ و بوی خاک و گل بخود گرفته و در این مسیر چه بسا آلودگی های فراوانی را به انسان ها تزریق می کند.

با وجود اطلاع مسئولین شهرستانی و این دستگاه حیاتی، از موضوع آلودگی آب شرب بخصوص در فصول بارانی و همچنین پر ترافیک از نظر گردشگری، متاسفانه حتی در دولت تدبیر و امید تدابیری شایسته برای این مهم در نظر گرفته نشد و همچنان شدت بیماری و مخاطرات مصرف آب شرب تهدیدی برای سلامت و جان ساکنین و میهمان می شود.

تهدیدی که طی ده روز گذشته بالغ بر هزاران نفر را در این روستا روانه بیمارستان یا درمانگاه های روستا و شهر ها کرده است و هنوز بردستی چاره ای برای آن اتخاذ نگردید.

با وجود آشکاری آب شرب سنگده، متولیان امر حاضر نمی شوند مسئولیت بیماری ناشی از اهمال را به عهده بگیرند و تمهیدات لازم را برای برقراری امنیت بهداشتی مایع حیاتی برقرار کنند.

گرچه آب شرب بزرگترین روستای دودانگه با همت اهالی از دامنه کوه البرز تامین گردید، اما پس از آن مسئولیت آن را آب و فاضلاب روستایی ای به عهده گرفت که هر از چند گاهی با بروز آلودگی جان ساکنین و میهمانش را به مخاطره می اندازد.

دکتر مدانلو پزشک مستقر در سنگده در این خصوص اذعان می کند: بیماری حاد اخیر ریوی در دستگاه گوارشی مردم منطقه که به سبب آلودگی آب شرب پدید آمد، به لحاظ عدم برخورداری میزان استاندارد موارد بهداشتی و ضد عفونی آب شرب نسبت به مناطق شهرهاست.

وی همچنین عدم نظارت بر اماکن و سرچشمه یا منابع ذخیره ای آب در دامنه کوه، ورود و دسترسی آسان گردشگران بر روی ان را عامل نفوذ میکروب و در نهایت سرایت بیماری خطر ناک در روستا برشمرد.

سوابق نشان داد، متولیان این امر برای گندزدایی و ازبین بردن عفونت های آب شرب، گاها با افزایش میزان و درصد مواد لازم (کلر) طمع، بو و ماهیت آب شرب را تغییر می داده که از ان نظر هم به سلامت مصرف کنندگان صدمه وارد می کرد.

گرچه با نصب بنر های متعدد در روستا، هشدار بیماری مصرف آب اطلاع رسانی شد و تلویحا آب و فاضلاب متوجه اهمال قلمداد گردید، اما مسئولین در واکنش به بیماری گوارشی و ریوی اخیر در روستا که بیشتر آن از طریق بیماری کودکان و پیران آغاز شد حاضر نشدند مسئولیت آن را مستقیما متوجه خود کنند!

در این حال بغیر از در نظر گرفتن هزینه سنگین درمان روستائیان کم درآمد، می طلبد مسئولان دلسوزانه، روستائیان این منطقه را همانند خانواده خود گرامی داشته و برای بهبود اوضاع و ایجاد سلامتی این مردم اقدامات اساسی و ضروری را اقدام و عمل نمایند و وقت خود را مصروف خدمت به ولی نعمتان کنند و از توجیه نمودن ها، کوتاهی ها و کم توجهی ها و جلوه نمایی به عنوان مدعی در برابر انتقاد های منطقی و مستند بپرهیزند.

انتهای پیام/ت