در ایران اسلامی متأسفانه برخی از خوانندگان کتاب هایی با موضوع معنویت های وارد شده به کشور، در بیشتر موارد با نگاهی مثبت با این ایده ها و گفته ها روبه رو می شوند.
البته پیش داوری یکی از موانع فهم صحیح اندیشه دیگران است، اما آنچه مخرب تر از پیش داوری است ، تحمیل ذهنیت قبلی بر واژه هایی است که نویسنده و گوینده از بیان آن هدف دیگری را دارد.مواردی مانند دعا، عبادت، شکرگزاری، خود مقدس، فطرت، عرفان و حتی واژه خدا با همین مشکل روبه رو هستند.
تحریف مفاهیم به تازگی با دو روش انجام شده است:
روش اول معرفی کانال های جایگزین برای ارتباط با غیب است.به این معنا که تلاش می شود مدل های جدیدی از ارتباط با ماورا را معرفی می نمایند و مانند ارتباط با خدا مقدس و مثبت جلوه دهند.ایمپن مدل تحریف به نوعی دست کاری در روش ارتباط گیری با غیب و تغییر دیدگاه مخاطب نسبت به اتصال به ماورا است.بهترین مثال برای نکته فوق تقدس جادو در سینمای دنیا است.ناگفته نماند که در محصولات هالیوودی معنویت هایی مانند بودا که در خرافه پراکنی و آیین های جادویی معروف هستند و بیشتر از سایر فرقه ها به آنها پرداخته شده است.
روش دومارائه تفسیر جدید از مفاهیم معنوی کهن است.برای مثال دعا که بصورت متفاوتی در معنویت های جدید توصیه می شود.در این پروژه دعا برای ارتباط با خدا تعبیر نشده و به عنوان نیروی درونی خود معرفی شده است.
نمونه ای دیگر واژه بخشش در عرفان های نوظهور است که به معنی چشم پوشی از داشته های خویش و شریک کردن دیگران در دارایی خود نیست بلکه به معنای چشم پوشی از نگرانی ها و گذشتن از خود است.
در معنویت های جدید، بخشش در مقابل کینه توزی و یا خساست نیست، بلکه در مقابل ندامت است.بخششی که به آن دعوت می شویم، دعوت به سرپوش گذاشتن بر وجدان اخلاقی است، یعنی مسئله ای بنام عذاب وجدان که امکان دارد در نهایت انسان را به خالق خود ارتباط دهد و راه بسته انسان مدرن به عالم معنا را باز کند،در معنویت های کاذب، ضد ارزش و مدفون کردن آن، ارزش معرفی می شود.
