حضرت خدیجه(س) نمونه زن کامل بود

به گزارش خبرگزاری بسیج از قم، در یادداشت سید علی سجادی آمده است: حضرت خديجه (س)اين بانوى آگاه و پاك‏سرشت، و اين دلباخته‏ فضيلت و معنويت، كه اعتقاد به حق و حقيقت و تمايل به فضايل و كمالات، از خصايص ذاتى او بود، از همان دوران جوانى نيز يكى از مشهورترين زنان حجاز و عرب به شمار می ‏رفت. وى كه نخستين زن تاجر عرب و يكى از بزرگترين شخصيتهاى تجارى حجاز بود، حتى پيش از ازدواج با پيامبر نيز، از شهرتى شايسته برخوردار بود. چنان كه نام وى نه تنها در تاريخ اسلام، بلكه در تاريخ اعراب و قبائل عرب و در آثار و نوشته‏ هاى مورخين غير اسلامى نيز، به عظمت و تجليل، ياد شده است.

جاذبه‏ صداقت و راستى و پاكى حضرت محمد(ص) چنان بود كه حتى بر غرور خديجه نيز، فائق آمد. به طورى كه خود داوطلبانه قدم پيش گذاشت، و به آن جوان والا و بى ‏مانند پيشنهاد ازدواج داد. يك روز محمد(ص) را به ملاقات خود طلبيد و در اين ديدار، پرده از راز دل برگرفت. و به صراحت از آنچه در انديشه داشت، سخن گفت: اى محمد(ص) من تو را مردى شريف و امانتدار و انسانى در اوج اصالت و صداقت و پاكى و راستى يافتم، كه خود را پاك و مطهر نگاه داشتى و كمترين غبارى از ناچيزترين آلودگي ها نيز بر دامنت ننشسته است. تو خوش خلق و امين و راستگويى، از راست گفتن به هيچ قيمتى باك ندارى، و اصالتهاى انسانى خود را در برابر هيچ چيز از دست نمی دهی. اين خصوصيات انسانى و خصلتهاى برجسته و شايسته ‏ات، مرا چنان جلب و جذب كرده است كه اكنون ميل دارم پيشنهاد همسرى و هم آشيانى با تو را مطرح كنم. اگر با پيشنهاد من توافق دارى من آماده ‏ام تا هر وقت كه مناسب باشد، مراسم ازدواج را به جا آوريم.

حضرت خديجه(س) براى پيامبر اسلام(ص) نمونه يك همسر فداكار و ايثارگر بود. از همان آغاز زندگى مشترك تا آخرين لحظه‏ حيات پرثمر خويش، در تمام مدت بهترين يار و ياور و مهربانترين مونس پيامبر محسوب مى ‏شد. در روزهاى آرامش نزديك‏ترين همدم پيامبر، در ايام دشوارى و در گيرودار شدايد زندگى صبورترين و پر تحمل‏ترين مددكار، و در تمام حوادث سخت و مصيبت هاى پى ‏درپى قوى‏ترين پشتيبان و همقدم و همران رسول اكرم (ص) بود. در تمام شدائد و دشواريهايى كه در سالهاى بعد از بعثت براى پيامبر و مسلمانان رخ مى ‏داد، خديجه نه تنها مونس پيامبر و موجب تسلى خاطرش بود، بلكه چون مادرى مهربان براى تمام مسلمانها نيز مايه‏ اميد و پشتگرمى و قوت قلب به شمار مى‏ رفت، و با صبر و شكيبايى بى ‏حساب و قدرت تحمل شگفت ‏انگيز و پايدارى و مقاومت شگرفش سرمشق ديگران نيز قرار مى ‏گرفت.

از حضرت على(ع) روايت شده است كه فرمود: اين جمله را از خود پيامبر اسلام(ص) شنيدم كه فرمود: بهترين زنان بنى ‏اسرائيل در عصر گذشته، مريم بنت عمران، و بهترين زنان امت، امروز خديجه بنت خويلد است.

البته مقام والا و احترام و شخصيت خديجه(س) را نبايد با معيارهاى عادى سنجيد، چه مقام و احترام آن بزرگوار چنان بالا گرفت كه خداوند تبارك و تعالى به وسيله جبرئيل براى او سلام فرستاد و او را به پاداشى عظيم وعده داد كه هيچكس ديگرى، اعم از گذشتگان يا معاصرينش يا از اصحاب رسول خدا، بدان مقام نرسيده بودند.

نكته‏ى مهم آن كه خديجه در حساس‏ترين شرايط زندگى پيامبر اسلام- چه آن زمان كه وجود مباركش در آستانه  نزول وحى قرار داشت و همه چيز دگرگون شده بود، و چه آن زمان كه وحى الهى بر قلب پاكش نازل مى ‏شد و جهانى را به لرزه درمى ‏آورد - همواره رسول اكرم را به خوبى درك مى‏ كرد. او را به طور صحيح شناخت و به واقعيت‏هاى والاى وجودش پى برد. رسالت او را به روشنى فهميد و آن را با تمام جانش پذيرفت و با همه‏ توان خود در راه تثبيت و گسترش آن ايستادگى كرد. و به راستى كه كمتر همسرى مى‏ تواند اين چنين حساس و فهميده و با كمال و عميق و عالم و واقع‏بين باشد.

چنين بانويى، با چنين اوصاف والايى، علاوه بر تمام امتيازاتش بهترين شريك غم و اندوه پيامبر نيز بود. و اين صفتى است كه هرگاه زنى منصف بدان باشد، يكى از مهمترين عوامل موفقيت در زندگى مرد، و در تحكيم اصول و مبانى خانوادگى او به شمار خواهد رفت، به طورى كه هرگز زيبايى و جمال و ساير نشانه‏ ها و خصوصيات زنانگى نمى ‏تواند جاى آن را پر سازند. توجه بدين امر، در زندگى خانوادگى خديجه كاملاً مشهود و آشكار بود و اسناد معتبر حاكى از آن است.

از حضرت خديجه(س) چهار فرزند متولد شدند. پسرى به نام قاسم به دنيا آمد كه طاهر و طيب لقب داشت، و كنيه ابوالقاسم براى پيامبر اسلام، از نام همين فرزند عزيز گرفته شده است. قاسم دوران نوزادى و شيرخوارگى را مدتى طى كرد و حتى تا مرحله پاگشودن و به راه افتادن هم زنده بود. اما هنوز از شير گرفته نشده بود كه بنا بر تقدير الهى از دنيا چشم پوشيد و به سراى باقى شتافت.

غير از اين فرزند پسر، خديجه داراى سه دختر نيز شد كه اسامى آنان زينب و ام‏ كلثوم و فاطمه(س) بود. آرى شخصيت والايى همچون خديجه است كه در دامان پاكش، پاكدامن‏ترين و پاكيزه گوهرترين بانوى جهان هستى، يعنى حضرت فاطمه زهرا سلام ‏اللَّه ‏عليها، پرورانده مى‏ شود. آن خورشيد تابانى كه بنا بر اراده و مشيت الهى، از ميان تمام فرزندان پيامبر، براى پدر بزرگوارش باقى مى‏ ماند، تا براى مادرى انوار الهى و سادات جهان، انتخاب شود، و در دامان گهربارش فرزندان همچون ائمه معصومين(ع) را پرورش دهد كه خود، مشعلداران ارشاد و هدايت جهانيان باشند... آرى فاطمه(س) اينچنين مادرى داشت كه خديجه نامور گشته بود.