در باب جایگاه بس رفیع شهید و شهادت و قداست گلزارها و یادمان های شهدا می توان مقاله ها و کتاب ها نوشت و البته بسیار سخن ها گفت اما روی سخن در این جا ناظر به مظلومیت شهدا به ویژه شهدای گمنامی است که به سان گوهری در هر شهر و دیاری می درخشند.
شهدا همانطور که بر روی شناسنامه سنگی شان نوشته شده «شهید گمنام»، براستی که این گمنامی باعث بی توجهی مسئولین به آنان شده، و این عاشقان کوی شهادتند که آنان را به نام فرزند روح الله می شناسند.
مسئولین چه می دانند که در طول هشت سال دفاع مقدس و سالهای بعد از آن، بر مادر و پدر و همسر شهید چه گذشته است؟ لیکن خاطره چادر به روی کشیدن مادران برایمان مانده است. مادران ما اینک چون دژ محکم، مستحکم، استوار ایستاده اند. با همه غمناکی ماجرا، درس استقامت به ما داده و میدهند.
بدین سان روزهای جمعه هر هفته عاشقان و دلدادگان کوی حضرت دوست با گردهمایی در تپه شهدای گمنام و قرائت زیارت عاشورا، با شهیدان گمنام عهد اتفاق میبندند و تو مسئول محترمی که پشت میز نشسته و از نبود امکانات بهداشتی، حسینیه، آب آشامیدنی و جاده هموار و مناسب خبر نداری، چه دانی در این فضای معنوی چه می گذرد.