سیاستهایی که فرسنگها با «تدبیر» فاصله دارند
به گزارش خبرگزاری بسیج، علیاصغر کرامتی، رادیولوژیست در یادداشتی نوشت: در روزگاری به سر میبریم که پس از جهان دو قطبی و بلوک شرق و غرب تنها دو جبهه باقی مانده است، جبهه خیر و جبهه شر! در این میان جمهوری اسلامی ایران در پناه هدایتهای مقام معظم رهبری حضرت آیت الله امام خامنهای توانسته است تا کنون در صراط مستقیم قدم بردارد و علی رغم تمام فتنهها و دشمنیهای استکبار و برخی بیبصیرتیهای دوستان ناآگاه به عنوان پناهی برای حق جویان عالم و به خصوص مسلمین جهان معرفی شود.
در سخنرانیها و بیانات اخیر مقام معظم رهبری آنچه بیش از همه چیز جلب نظر میکند انذار ایشان در زمینه پروژه نفوذ است. روندی که دشمنان اسلام و انقلاب میخواهند به وسیله آن مسیر انقلاب و نظام اسلامی را منحرف سازند و به سرکردگی آمریکا به هدف خود که همانا پاک کردن تنها کشور اسلامی دارای حکومت ظلم ستیز و مظلوم پرور نائل آیند.
در روزگاری که به هر سو مینگریم سخن از برجام است و کسی را گوشه چشمی به فرجام نیست و در زمانی که عده ای خوش باوران داخلی دل به وعده های اهریمنی کدخدا بستهاند ،پروژه شوم نفوذ بیش از هر زمان دیگری در مقابل دیدگان فرزندان انقلاب آشکار شده است!
آری در زمانی که رهبر سال جاری را سال اقتصاد مقاومتی، اقدام و عمل مینامد و بارها از طریق تریبونهای عمومی بر اهمیت این موضوع تاکید مینماید، حرکت برخی دستگاهها و نهادهای حکومتی بر خلاف منویات ایشان است.
زمانی که امام خمینی (ره) بنیانگذار انقلاب اسلامی در مقابل تهدیدات خارجی میفرمود: «نان و پنیر خودمان را می خوریم و روی پاهای خود می ایستیم» به فکر روزگاری بود که در آن امت اسلام را تحت فشار قرار میدهند تا دست از آرمانهای الهی خود بردارد، پس آن بزرگوار بر اتکا به خود تاکید کرد تا مسلمانان را بر درگاه زورگویان مشاهده نکنند!
جانشین بر حق ایشان نیز در ادامه راه پیشوای خود راه را بر هرگونه وابستگی و دلبستگی به قدرتهای اهریمنی بستند و با استفاده از بصیرت خدادادی و مبتنی بر ممارست در «تزکیه و اخلاص» امت را از این دامگاه خطیر بر حذر داشتند.
اما گویا عدهای خود را به خواب زدهاند و بیداران را نیز به خواب فرا می خوانند! دشمنان نظام و انقلاب در طول تاریخ حیات پر برکت نظام جمهوری اسلامی ایران نشان داده اند در دشمنی خود پایبند به هیچ یک از موازین اخلاقی نیستند ،گواه آن تجهیز دشمن بعثی به سلاحهای شیمیایی در دوران جنگ تحمیلی توسط داعیه داران حقوق بشر و هدف قرار دادن هواپیمای مسافربری ایران توسط آمریکا است.
رهروان مسیر ولایت بر آنچه گذشته است آگاهند و از آنجا که مسیر خود را مسیر پیر طریق خود می دانند ،راه به خطا نمی برند.
در حوزه بهداشت و سلامت کشور که به جرات از جمله حوزه های حساس و تاثیرگذار است شاهد آن هستیم که مسوولان امر یک به یک نسخه های پیچیده شده توسط مباشران خارجی را ترجیح و تبلیغ میکنند و در مقام اجرای آنها بر می آیند.
نخستین گام این گروه دور کردن جامعه متعهد و پر تلاش پزشکی کشور از حاکمیت و مردم است. پزشکانی که در طول تاریخ معاصر کشور در تمامی صحنه ها حضور آگاهانه داشته اند و فداکارانه در مسیر خدمت به مردم و انقلاب گام برداشته اند ناگهان با تبلیغات و غوغاسالاری رسانهای به عنوان ثروت اندوزان و خیانتکاران به مردم معرفی میشوند، پس از چندی سیاست تفرقه افکنی بین پزشکان و مردم به عرصه های دیگر نیز تسری مییابد و این آتش اختلاف و افتراق به دیگر گروههای خدمت گذاران بهداشت و سلامت مردم نیز کشانیده میشود.
حاصل چیست؟ دلسردی خادمین ملت و موج فزاینده مهاجرت نخبگان کشور به خارج از میهن اسلامی و بهره مند ساختن دیگر کشورها از این گنجینه انسانی و تخصصی!
فرار مغزها که هر روزه تشدید می شود بی گمان فرسنگها با هر گونه «تدبیر» فاصله دارد و از بین برنده «امید»نخبگان کشور است. در سالیان گذشته عملکرد جامعه پزشکی کشور پسندیده و رو به رشد بوده است به گونه ای که در بسیاری از زمینهها نه تنها در منطقه که در جهان حرفهایی برای گفتن دارد.
علی رغم تمامی تحریمها و مشکلات اقتصادی پزشکان میهن توانستهاند نیازهای درمانی مردم شریف کشور را در سطوح پایه و عالی برآورده سازند همچنین شاهد ورود بیماران کشورهای همسایه به ایران اسلامی جهت درمان بودهایم.
اکنون چه اتفاقی رخ داده است که برخی میخواهند این حس خودباوری و خودکفایی را از درمانگران کشور سلب کنند؟
از سوی دیگر نحلههای فکری منحطی که ریشه در مثلث زر و زور و تزویر داشته و بعضا برخاسته از خاندانهای طاغوتی و غلام زادگان حکومت ستم شاهی هستند از این فرصت باد آورده استفاده کرده و با سفرهای متعدد و مکرر به کشورهای غربی و یا حیاط خلوت ایشان -ترکیه-در پی اجرایی کردن نعل به نعل این سیاستها هستند.
سیاستهایی که به وضوح رد پای وابسته ساختن ایران و ایرانی به آنسوی مرزها دیده می شود. در مورد نیاز کشور به تکنولوژی نوین حرفی نیست اما این واردات باید در جهت حفظ تکنولوژی در کشور و توانمندسازی متخصصان داخلی به استفاده و تولید این ساختارها باشد.
همان گونه که در زمینه انرژی اتمی، نانوتکنولوژی و صنایع فضایی شاهد نتایج شگرفی به دنبال اعتماد به متخصصان داخلی بوده ایم؛ در زمینه علوم و تجهیزات روز پزشکی نیز باید چنین عمل شود تا خدای ناکرده شاهد وابستگی بیشتر به بیگانگان نباشیم!
بیگانگانی که در سالهای اخیر با تحریم همین تجهیزات پزشکی و داروها نشان دادهاند در جهت ایجاد فشار بر مردم و نظام از هیچگونه اقدامی رویگردان نخواهند بود.
پیروان سیاست وابسته سازی سلامت کشور با شعارهایی چون جلب سرمایه خارجی در نظام درمان کشور به دنبال بازکردن پای کارتلهای مافیایی ساخت و فروش دستگاهها و تجهیزات پزشکی به کشور هستند!
تحت لوای شعارهای عامه پسند به دنبال این هستند که عرصه سلامت و بهداشت ایرانیان را که تاکنون به همت خدمتگذاران صدیق ملت و انقلاب از عرصه دستبرد اغیار مصون مانده است را به دست نااهلان و اغیار بسپارند!
آیا به راستی سلامت مردمان شریف و مستضعفان دردکشیده این کشور برای کدامین کارخانهدار و یا سرمایه گذار خارجی مهم است که اینان را به شکم چرانی بر سر سفره ملت دعوت میکنند؟ «رجوع شود به سخنان مسوولان وزارت بهداشت مبنی بر علاقه شرکتهای خارجی جهت تاسیس بیمارستانهای چند هزار تخت خوابه در ایران، اشتیاق این شرکتها جهت فروش دستگاهها و تجهیزات مختلف پزشکی در زمینههای مختلف آزمایشگاهی و تصویربرداری و عقد قراردادهایی در این زمینه ها.»
آیا حاصل ورود این کارتلها چیزی به جز تجاری شدن سلامت ملت شریف ایران و به بازی گرفتن آن توسط بیگانگان است؟ آیا وعده فروش دستگاهها در بازار ایران و بهرهمندسازی این استعمارگران نوین از نیروی متخصص ارزان قیمت در کشور، حقیقتا در راستای خدمت به خلق است؟
آیا پرده دریها و چالشهای ایجاد شده در فضای سابقا آرام پزشکی کشور را میتوان بدون توجیه دانست؟ آیا جاده صاف کنهای این روند که خود تکیه بر خزانههای قارون مانند دارند یا کسانی که دین و دنیای خود را به ثمن بخس آن هم استکبار فروخته اند، در پیشگاه خدا چه پاسخی برای این اقدامات دارند؟
آیا بیگانگانی که در سالهای تحریمهای ناجوانمردانه مسوول مرگ بسیاری از بیماران در کشور عزیزمان بودهاند، اکنون ناگهان دایه مهربانتر از مادر شدهاند؟ آیا الگوبرداری از کشور ترکیه در سیاستهای بخش درمان و سلامت سقف آرزوهای سیاستگذاران این حوزه در کشور است؟ آیا تقلید کورکورانه از این سیاستها راه نجات سیستم درمانی کشور است؟ آیا در شرایطی که ترکیه به دنبال سیاستهای ماجراجویانه خود در شرایط نامناسب مالی و اقتصادی قرار گرفته است، باید به وسیله سرمایههای ملت شریف ایران از طریق فروش تجهیزات، حمایت شود؟
اما امروز دلسوزان ،هوشیارانه این اقدامات را تحت نظر دارند و امیدوارند مسئولان امر تدابیر لازم و بازدارنده را برای جلوگیری از نفوذ و همچنین تحقق اقتصاد مقاومتی در حوزه بهداشت و درمان بردارند و گزارش فعالیتهای خود را در این زمینه نیز جهت اطلاع ملت شریف ایران ارایه و اطلاع رسانی کنند.
