جایگاه شمالغرب و غرب شهر تبریز در طرح جامع جدید شهر

غرب و شمالغرب تبریز در طی دو دهه اخیر بیشترین میزان از بی مهری های مدیران و متولیان امر درخصوص امکانات توسعه و زیر ساخت ها را بخود دیده است.

طرح های توسعه شهری تبریز، بجای ایفای نقش در توسعه متعادل و متوازن مناطق مختلف شهری، خود زمینه ساز شکاف توسعه در شهر تبریز بوده اند.

متولیان توسعه شهری تبریز، که چه بسا از فارغ التحصیلان کلاس های درسی هستند که اندیشه های بزرگان شهرسازی جهان را بارها در کلاس های درس خود گوش داده و مطالعه نموده اند، در مقام عمل همه آنها را به کناری نهاده و تسلیم تصمیمات غلط مدیریتی شده اند.

تفکرات نابی همچون اندیشه پیشگیری پیش از درمان سرپاتریک گدس که می باید هسته اصلی و روح حاکم بر تهیه طرح های توسعه شهری مدنظر قرار گیرد، مفهومی بسیار غریب در این طرح ها بوده است.

رونق ساخت و سازهای غیرمجاز در اراضی با طرح های تفکیکی غیراصولی و نامعتبر از لحاظ ضوابط شهرسازی و تعداد بسیار کم ساخت و سازهای دارای مجوز و مطابق ضوابط شواهدی بر این مدعا در این مناطق می باشند.

علیرغم طرح مصوب ارزشمند طرح جامع مهندسین مشاور عرصه دال بر توسعه تبریز – امند ، به مرور زمان تصمیمات مدیریتی، مانع از تحقق این طرح شده و نهایتا منجر به طرح جامع درحال تصویب سومی شده است که درحال حاضر توسط مهندسین مشاور نقش محیط به شکل غیر فنی و غیر اصولی و صد البته هدفمند، مراحل بررسی و تصویب نهایی خود را در شورای عالی شهرسازی و معماری سپری می کند.

طرحی که با حذف بالغ بر شش هزار هکتار از مناطق شمالغرب تبریز، حد فاصل پل آجی چای تا سهلان به بهانه کاهش تراکم جمعیتی شهر و خارج نمودن فرودگاه ازمحدوده طرح جامع و توسعه غیر علمی منفصل شهری شهرک صیادشیرازی و روستاهای پیرامون، موجبات فریزشدن و رکود و عقب ماندگی بیش از پیش غرب و شمال غرب شهر تبریز را فراهم خواهد آورد، امری که ده ها بار اعتراض بنده به عنوان عضو کمیته فنی کمسیون ماده 5 را در برداشته است.

لیکن متولیان امر بجای پاسخ منطقی برای این تصمیم نادرست، مصرانه در پی تصویب بدترین طرح ممکنه تاریخ طرح های توسعه شهری تبریز می باشند که منجر به تضییع حقوق مکتسبه موضوع ماده 4 قانون مدنی کشور خواهد شد .

موضوعی که در نوع خود اتفاقی نادر و جالب و اولینی دیگر برای شهر تبریز است که یک طرح توسعه شهری به عنوان ابزاری برای ایجاد شکاف توسعه بین مناطق مختلف شهری، محدود کردن امکانات توسعه بخشی از شهر و حذف فرصت های سرمایه گذاری به بهانه های واهی و غلط ایفای نقش می کند. ولی این بار هیچ شهروند تبریزی به این امر که تبریز اولین شهری است که حدود یک سوم از مناطق درون شهری خود رابه حریم شهری تبدیل می کند، افتخار نخواهد کرد .

مناطق متعلق به اقشارکم برخورداری هم چون مالکان شهرک صیاد شیرازی که با هزاران امید و آرزو در طی 20 سال گذشته به امید صاحب خانه شدن و یافتن سر پناه به این مناطق روی آورده اند و این بی مهری تمام و کمال متولیان امر درهمه سطوح از نمایندگان مجلس، استانداری، شورای شهر، شهرداری، راه وشهرسازی، دستگاه های اجرایی گرفته تا سطح شهرداری منطقه و تعاونی های مسکن مربوطه مواجه می شوند.

تصویب طرح ناقص و غلط به اصطلاح جامع شهر تبریز، آخرین تیر به جسم و جان کم رمق شمالغرب و غرب تبریزخواهد بود. بدیهی است،به عنوان نماینده مردم تبریز در شورای اسلامی کلانشهر تبریز و مسئول کمسیون شهرسازی و معماری شورا، به استناد بند 34 ماده 71 قانون شوراها، مبنی بر لزوم بررسی و تایید طرح های توسعه شهری توسط شورای شهر، بارها مراتب اعتراض خود را نسبت به این تصمیمات غلط و بی احترامی نسبت به نظرات شورای شهر مطرح نموده ام و در صورت تصویب طرح مراتب اعتراض و شکایت خود را به دیوان عدالت اداری بدلیل تضییع حقوق مکتسبه ساکنین این مناطق از مهندسین مشاور طرح و متولیان تصویب طرح اعلام خواهم داشت.

از سیاستگذاران های شهرسازی کشورمان و مشخصا شورای عالی شهرسازی و معماری کشور و بخصوص کمیته فنی شورای عالی شهرسازی و معماری کشور که به اهمیت حیاتی طرح جامع تبریز در ایجاد توسعه متوازن مناطق شهری واقف هستند، انتظار می رود از تصویب شتابزده و غیرمعقولانه و در تضاد با اصل عدالت اجتماعی و حقوق شهروندی طرح جامع اجتناب کرده و به حدود و ثغور طرح تفصیلی شهر که هنوز بیش از چهار سال از تصویب آن نگذشته است، پایبند بوده و با بررسی های دقیق کارشناسی، طرحی معقول و مطلوب همه شهروندان امروز و فردای تبریز را تصویب کنند.

حذف مناطق دارای حقوق مکتسبه در طی چند دهه اخیر، بجای حل مشکل مربوط به تقسیمات سیاسی بین شهرستان تبریز و شبستر، میانبرترین و غلط ترین راه و شانه خالی کردن از مسئولیت ها و رفع مشکلات مربوط به زیرساخت و امکانات توسعه شهری شهرمان خواهد بود.