یوسفی با اشاره به اینکه مهم است کدام بخش از صنعت در اولویت دریافت پول است گفت: اولویت سنجی نکته مهمی در اجرای طرح های تسهیلات دهی است. تسهیلات باید براساس نیاز صنایع، ظرفیت های ایجاد اشتغال و ارزش افزوده پرداخت شود. صنایع فرسوده از تسهیلات برای تعویض تکنولوژی استفاده می کنند و این به هدررفت منابع منجر می شود.
یوسفی با اشاره به اینکه دولت با توجه به فشار صنایع مختلف تصمیم به تسهیلات دهی گرفته است گفت: پیشرفت اقتصادی هر کشوری وابسته به توسعه صنعتی آن کشور است و اگر صنایع از کار بیفتند پیشرفت معنی اقتصادی معنی ندارد. دولت در هر وضعیتی برای خروج صنایع از رکود تلاش می کند اما این تلاش نباید تنها معطوف به صنایع کوچک و متوسط باشد. بدون بهبود وضعیت صنایع بزرگ صنایع کوچک رشد نمی کنند. صنایع کوچک زمانی بالند می شوند که از طریق صنایع بزرگ به رونق برسند. صنایع بزرگ در تهیه تکنولوژی، مواد خام، قطعات و انرژی به صنایع کوچک وابسته هستند و از آن ها به عنوان پیمان کار بهره می گیرند. طبیعی است در چنین شرایطی ارتقای صنایع کوچک وابسته به رشد صنایع بزرگ است.
یوسفی با تاکید بر اینکه باید بر اولویت صنایع کار کارشناسی انجام شود گفت: تمام وزارت خانه بودجه ای را برای پژوهش دریافت می کنند و مگر از تشخیص اولویت صنایع چیز مهم تری داریم؟ وزارت خانه باید تشخیص بدهد که صنایع چه مشکلی دارند و نباید در حل مشکلات صنعت در بماند. عدم توفیق در تشخیص اولویت اصلی صنایع ناشی از فسادی است که در سیستم اداری ایران وجود دارد. حتی پروژه هایی که تحت عنوان ارتباط صنعت با دانشگاه مطرح می شود شفاف نیست در حالی که این پروژه ها باید راهگشای صنعت باشد.