روزنامه آفتاب یزد در گزارشی با عنوان "چرا ترانه علیدوستی توانست؟ رابرت دنیرو نتوانست؟!" از اثر گذاری بازیگران غرب زده در انتخابات ایران گفته است.
گزارش نویس این روزنامه در ابتدای گزارش خود می آورد: رابرت دنیرو با اعتماد به
نفس خاصی میگفت:" میخواهم با مشت توی صورت ترامپ بکوبم؛ او یک آشغال و
فریبکار است." و حالا خیلیها به طنز میگویند بیچاره رابرت دنیرو!! حالا
با پرزیدنت ترامپ چه طور قرار است سر کند؟!"
آفتاب یزد در ادامه به برخی از چهره های دیگر که ضد ترامپ فعالیت کردند می پردازد و می نویسد: "لیدی گاگا"، "مدونا" ، " بیانسه"، "جان بون جووی"، "کتی پری "و "مارک
آنتونی"، اینها تنها چند اسم از میان دهها اسمیاست که در روزهای واپسین
رقابتهای انتخاباتی، تمام قد پشت سر هیلاری کلینتون، ایستادند او را به
کنسرتهایشان دعوت کردند و خود حامی سرسخت هیلاری معرفی ساختند...
این روزنامه اصلاح طلب در مهمترین قسمت از گزارش خود به اتفاقات دو انتخابات اخیر ایران اشاره می کند و می نویسد: در حالی که هزاران کیلومتر دورتر، در ایران و در انتخابات 92 و 94 ،
چهرههای هنرپیشه ایرانی وقتی وارد سیاست شدند و پیغامیدادند، دست به دست
در شبکههای اجتماعی گشت. پیغامهایی که شد یک تسلی خاطر برای مردم. شد
نماد اندیشههای روشنفکرانه. اندیشههایی که نیاز به یک اصلاح را برای یک
ملت گوشزد میکرد .
باران
کوثری، پگاه آهنگرانی، ترانهعلیدوستی، پرویز پرستویی، فاطمه معتمد آریا
و.... هرکدام برای خود وزنهای بودند، وزنههایی که برای حسن روحانی در سال
92 و یا لیست 30 نفره تهران در انتخابات 94 بیفزایند... و البته که
افزودند.
اما
چه شد که سلبریتیهای پرطرفدار و جهانی آمریکایی در رقابت سیاست باختند و
این طرف، سلبریتیهای ایرانی کاندیدای مورد حمایتشان برنده شد؟
آیا
این نشان دهنده تاثیرگذاری هنرپیشهها و هنرمندان ایرانی در سیاست است و
بی تاثیری هنرمندان جهانی در آمریکا؟ این تفاوت را باید ناشی از توسعه
یافتگی یا ضعف دانست؟ و شاید هم...