اینجا مرز دلدادگی است؛ جایی به وسعت عشق، به پهنای کربلا

اینجا آستان کربلاست و زمان نزدیک اربعین، و این خیل مشتاق؛ بسیجیانی که با عشق همراه شده اند تا خادم و میزبان عشاق کربلا باشند.

شب و روز، ساعت و زمان، خستگی و ... برایشان معنا ندارد، آنچه آن ها را اینجا پابست کرده، تنها عشق است.

عشق این اکسیر حیات؛ عجیب این دلدادگان را گردهم آورده است تا عاشقانه، عاشقی های رهروان عشق را به تماشا بنشینند.

یکی چایی می ریزد و دیگری تعارف می کند، گروهی گردهم آمده و غذا می پزند و گروهی سیب های سرخ را که نشانی از عشق دارند بین مردم دلداده پخش می کنند.

 

عده ای خوابگاه زائران را اماده می کنند تا زوار کربلا در شب های مانده به اربعین، خستگی راه را به آن بسپارند.

تماشا فرصت نگاه را لبریز اشک می کند آنچنان که حلقه های اشک دل آواره ام را سخت می کوبد تا تپش هایش کبوترانه حصار سینه بدرند و با بغض های دلتنگی در آسمان کربلا به پرواز درآیند.

همراه با حیرتی که وجودم را فرا گرفته است با یکی از آن ها به گفتگو می نشینم، بسیجی گمنامی که نمی خواهد نامی از خود ببرد و با اشک می گوید: اینجا خادمی تنها کاری است که برای زائران امام حسین(ع) از دستم برمی آید، من که کربلا نبوده ام، من که کمک حال زینب(س) نبوده ام و اشک ... .

با گریه هایی که تب درونش را از گونه هایش می گیرد، ادامه می دهد: هرکه دارد هوس کرب و بلا، بسم الله.

دوست دیگرش با سبدی از سیب به طرفم می آید و تعارف می کند و می گوید: چند سالی بود منتظر امروز بودیم تا برای خدمتگزاری به زائران اینجا بیاییم تا شاید ما هم همچون پیرزن کلاف فروش جزو خریداران یوسف باشیم.

مسئول کاروانشان که از پیشکسوتان دوران دفاع مقدس و نیروهای لشکر پرافتخار 31عاشوراست، به شوق و شور این جوانان اشاره و بیان می کند: این بسیجیان از تبریز با عنوان کاروان عاشورائیان چند روزی است که اینجا امده اند تا در آستان حرم امام حسین(ع) خلوص خود را به نمایش بگذارند همچون رزمندگانی که در دوران دفاع مقدس جانانه از هستی خود گذشتند.

این رزمنده دفاع مقدس نیز که حاضر نشد نامش آورده شود، افزود: این جوانان هرگز تردیدی نیست که هم قطاران مدافعان حرم امروز هستند و اگر رخصت رفتن داشتند الان در کنار حرم حضرت زینب(س) دلدادگی شان را نشان می دادند.

وی ادامه می دهد: این خادمان روزانه 30هزار زوار را که راهی کربلا برای شرکت در همایش اربعین هستند، پذیرش و به آن ها خدمات رفاهی و خوابگاهی ارائه می کنند.

مات و مبهوت مانده ام دیگر حرفی برای گفتن و پرسیدن ندارم، دلتنگ می شوم برای کربلا که نمی توانم بروم و باید برگردم و سرمست می شوم از شوق و خلوص این جوانان بی ریا در عصری که دنیای ماشینی و مجازی بر همه داشته هایمان می تازد تا ما را از آن که هستیم دور کند.

می ایستم نزدیک مرز و مقابل موکب این خادمان، دم آستان بهشتی که جمعیتی عاشق با ره توشه عشق شوق نگاهشان را می برند تا در بین الحرمین کبوترانه رها کنند و من درمانده، نمی دانم چرا رخصت رفتن نیافتم.

رقیه غلامی