اینفوگرافی/انقلاب‌اسلامی سال‌ 57

سه شنبه 10 بهمن 57
بعد از چندبار تأخیر در حرکت امام به‎سمت تهران، بار دیگر اعلام می‎شود که هواپیمای ایشان فردا صبح در مهرآباد فرود می‎آید. اما درست زمانی‎که مردم ایران خود را برای استقبال از امام آماده می‎کنند، خبرگزاری آسوشیتدپرس از قول ابوالحسن بنی‎صدر اعلام می‎کند: «امام امشب به‎سمت تهران حرکت نمی‎کند.» ایرفرانس دلیل تأخیر پرواز امام را امنیت نداشتن فرودگاه مهرآباد اعلام کرده است. آیت‎الله کاظمینی بروجردی با انتشار اطلاعیه‎ای از «بستن فرودگاه‎های کشور آن هم بر روی رهبر عالی‎قدر مبارزات»، به‎عنوان «خیانتی بزرگ به عالم انسانیت» یاد می‎کند. در همین حال، همزمان با ادامه تحصن روحانیان در مسجد دانشگاه تهران، روحانیان قم هم در مسجد اعظم دست به تحصن می‎زنند. راهپیمایی و تظاهرات سراسری مردم در کشور ادامه دارد.
 
چهارشنبه 11 بهمن 57
کمیته برگزاری استقبال رسما اعلام می‎کند که «امام صبح فردا در تهران است.» امام خمینی قرار است ساعت 3:30 نیمه‎شب به‎وقت تهران با یک «جمبوجت» از فرودگاه شارل دوگل پاریس به تهران پرواز کند و بین ساعت 9 تا 9:30 به پایتخت برسد. خیابان‎های آیزنهاور (آزادی) و شاهرضا (انقلاب) تا چهارراه پهلوی (چهارراه ولیعصر)، خیابان پهلوی (ولیعصر) و امیریه و شوش تا پل راه آهن و خیابان آرامگاه (شهید رجایی) تا بهشت زهرا مسیر اعلام شده برای استقبال است. قرار است امام در دانشگاه تهران و بهشت زهرا برای مردم سخنرانی کنند. مردم تهران در بیشتر خیابان‎های مرکزی تهران با ایجاد مانع‎های متعدد راه‎بندان درست کرده‎اند، تا کامیون‎های ارتش نتوانند از آن عبور کنند. مردم علت ایجاد مانع‎ها را با کنایه به‎نقص فنی در فرودگاه مهرآباد، «نقص فنی» اعلام می‎کنند.
 
  پنج شنبه 12 بهمن 57
ساعت 9:30 هواپیمای ایرفرانس روی باند فرودگاه می‎نشیند تا بعد از 15 سال امام قدم به خاک ایران بگذارد. طول ازدحام جمعیت استقبال‎کننده طوری است که به 33 کیلومتر می‎رسد و حداقل 5 میلیون نفر در آن حاضرند. آیت‎الله طالقانی و آیت‎الله بهشتی با دیدن جمعیت، تصمیم می‌گیرند امام را از رفتن به بهشت زهرا منصرف کنند. حرف امام قاطع است و جای حرف دیگری نمی‎گذارد: «من قول داده‎ام به بهشت زهرا بروم و می‎روم.» امام سوار بلیزر می‎شود و با حاج احمد آقا و محسن رفیق‎دوست به راه می‎افتند. ازدحام جمعیت مانع از سخنرانی امام در دانشگاه می‎شود. نزدیکی‎های بهشت زهرا هم ماشین خاموش می‎شود و هلی‎کوپتر امام را به قطعه 17 می‎رساند. قطعه 17 بهشت زهرا، محل سخنرانی امام است. «ما در این مدت مصیبت‎ها دیده‎ایم. مصیبت‎های بسیار بزرگ و بعضی پیروزی‎ها هم حاصل شد که البته آن هم بزرگ بود. مصیبت زن‎های جوان مرده، مردهای اولاد از دست داده. من وقتی چشمم به بعضی از این‎ها که اولاد خود را از دست داده‎اند، می‎افتد، سنگینی به‎دوشم پیدا می‎شود.» و اوج سخنرانی تاریخی هم این‎جاست: «من دولت تعیین می‎کنم. من به پشتیبانی ملت دولت تعیین می‎کنم. من دولت تعیین می‎کنم. من توی دهن این دولت می‎زنم.»
 
جمعه 13 بهمن 57
یاسر عرفات رهبر سازمان آزادی‎بخش فلسطین به‎عنوان اولین خارجی دیروز بر ملت قهرمان ایران و رهبر آن امام خمینی درود فرستاد. عرفات گفت: «اثرات پیروزی‎های ملت ایران در مرزهای این کشور متوقف نخواهد شد و ما نمی‎توانیم فراموش کنیم که شاه ایران و رژیم او یکی از حامیان اصلی رژیم صهیونیستی بود که میهن ما فلسطین را قصد کرده است.» در همین حال 300 دانشجوی ایرانی در واشنگتن مقابل سفارت ایران علیه رژیم تظاهرات کردند و در بیروت 200 نفر از دانشجویان سفارت ایران را اشغال و آن را سفارت جمهوری اسلامی ایران نامگذاری کرده و تصاویر شاه را با تصاویر امام جابه‎جا کردند. اتفاق مشابهی هم در سوریه رخ می‌دهد و سفارت جمهوری اسلامی ایران در این کشور اعلام موجودیت می‎کند.

شنبه 14 بهمن 57
  بیش از 300 خبرنگار ایرانی و خارجی صبح امروز در مدرسه علوی خیابان ایران به مصاحبه مطبوعاتی امام خمینی آمدند. ابراهیم یزدی و قطب‎زاده هم مترجم فرانسوی و انگلیسی مصاحبه بودند. امام در مصاحبه مطبوعاتی خود به نامشروع بودن دولت بختیار، تشکیل شورای انقلاب، حکومت موقت، برگزاری رفراندوم، بازگشت ارتش و نظامیان به دامن مردم، خوشرفتاری با اقلیت‎های مذهبی، لزوم دولتی نبودن رادیو و تلویزیون، وحدت مردم کردستان، ملاقات با بختیار در صورتی که استعفا دهد و دعوت به جهاد درصورت لجاجت دولت تأکید می‌کنند.  دیدار مردم با امام خمینی هم هر روز از ساعت 9 تا 12 برای آقایان و 15:30 تا 17:30 برای خانم‎ها برقرار است. حضور خانم‌ها در اولین روز به‎قدری است که خیابان ایران از تقاطع ژاله (شهدا) تا سه‎راه امین‎حضور بسته می‌شود.
 
یکشنبه 15 بهمن 57
در روزهایی که تلاش برای تشکیل دولت موقت شدت گرفته، بختیار رسما اعلام می‎کند که اجازه تشکیل دولت موقت را نمی‎دهد و نه با شاه سازش می‎کند نه با (امام)خمینی.
بختیار که روزهای آخر حکومت طاغوتی خود را می‎بیند، تأکید می‎کند ارتش کسانی را که جنگ داخلی راه می‎اندازند، تیرباران کند. بختیار در مصاحبه با یک نشریه کانادایی گفته است که اگر آقای خمینی بخواهند در قم دولتی تشکیل بدهند ایرادی ندارد، ما هم یک واتیکان می‎توان داشته باشیم اما نمی‎گذاریم دولت واقعی تشکیل بدهد.   در همین اوضاع، امام خمینی در سخنانی به جوانان آن‎ها را به ادامه تظاهرات خیابانی و اعتصاب و ابراز مخالفت با دولت فرامی‎خواند. علما و مراجع هم از قم و اصفهان و مشهد در پیام امام خمینی برای ایشان و ملت آرزوی توفیق می‎کنند و آیت‎الله مرعشی نجفی از ایشان جهت سفر به قم دعوت می‎کند.
 پس از جلسه روز گذشته شورای انقلاب - که نخست‎وزیری دولت موقت به مهندس بازرگان پیشنهاد شده بود - این شورا برای گرفتن جواب از وی، امروز تشکیل جلسه داد. بازرگان درباره این جلسه می‌گوید: ابتدا پس از تشکر از حسن‎ظن آقایان، گفتم «اگر بنده را نامزد نخست‎وزیری نمایید با علم و اطلاع از افکار و اخلاق و سوابقم خواهد بود... همه می‌دانید که من معتقد به دموکراسی و مشورت و اعتقاد به دیگران هستم و از تندی و تعجیل حذر دارم و علاقه‎مند به مطالعه و علم تدریجی هستم. حال اگر با این سوابق و شرایط قبولم دارید،
پیشنهاد فرمایید.»
 
 دوشنبه 16 بهمن 57
امام خمینی بعد از ظهر امروز در یک کنفرانس مطبوعاتی مهندس مهدی بازرگان را به سمت نخست‎وزیر موقت معرفی می‎کند. برگزاری همه‎پرسی تغییر رژیم و انتخابات مجلس در اولویت برنامه‎های دولت است. در بخشی از فرمان امام درباره نخست‎وزیری بازرگان آمده است: «بنا به‎پیشنهاد شورای انقلاب بر حسب حق شرعی و حق قانونی ناشی از آرای اکثریت قاطع قریب به اتفاق ملت ایران که طی اجتماعات عظیم و تظاهرات وسیع و متعدد در سراسر ایران نسبت به رهبری جنبش ابراز شده است، جناب‎عالی را بدون در نظر گرفتن روابط حزبی و بستگی گروهی خواص مأمور تشکیل دولت موقت می‎کنم.» امام همچنین از مردم می‎خواهد از طریق مطبوعات و تظاهرات، نظر خود را درباره دولت بازرگان اعلام کنند. در پایان این جلسه، هاشمی رفسنجانی یک جلد کلام‎الله مجید به بازرگان هدیه می‎دهد.