حضرت زینب(س)،بانویی كه صبر را شرمنده كرد

به گزارش خبرگزاری بسیج در کرمان ،  وقتی روز شادی یا غم یکی از ائمه اطهار یا یکی از بزرگان یا عزیز از دست رفته ای می شود می نشینیم کمی از خاطرات او می گوییم و به ستایش خوبی ها و سجایای اخلاقی او می پردازیم و شاید گاهی هم پیش خودمان به سراغ الگوگیری از خصلت های خوب آنها برویم.

خداوند برای خصوصيات و ويژگی های اخلاقی، الگوهايی در عالم تعبيه کرده است كه هر كس، در هر كجا با نظر به افق بلند، بتواند خود را در مسير جاذبيت آن قرار دهد.

بهترین نمونه و الگو برای صبر حضرت زینب (س) است که در واقعه عاشورا در پاسخ به نیش و کنایه های ابن زیاد فرمود من در کربلا جز زیبایی ندیدم.

به دنیا آمده بود تا صبر را شرمنده کند، زینب(س) این اسطوره تاریخ را می گویم. آمده بود تا عشق را مبهوت لحظه های زلالش کند. آمده بود تا صدق و وفا را به جهانیان بیاموزد و متانت و وقار را به نمایش گذارد. آمده بود تا رسالت خود را به انجام برساند؛ مونس و یار برادر، سالار قافله حسینی و غم خوار اسیران باشد. آمده بود تا فریاد بلند مظلومان باشد؛ فریادی که پژواک آن هنوز هم از ورای تاریخ به گوش شنوای دل های حق جویان می رسد .

حضرت زینب (س) در ۱۵ رجب سال ۶۳ هجری قمری از دنیا رفت. بانوی قهرمانی که پس از شهادت امام حسین(ع)ارائه نهضت عاشورا را به دوش کشید و پرچمدار این قیام بود حضرت زینب (س) با رفتارهای آسمانی خود درسهایی بزرگ به عالم بشریت دادند.

او که روح ظلم ستیزی را از مادرش فاطمه زهرا و پدرش حیدر کرار به ارث می برد، در راه افشای ظلم و احقاق حق، با کلام غرّای خویش از هیچ فداکاری و جانفشانی دریغ نمیورزید.

زینب کبری (س) به حق، زینت امامان خویش بود و با رفتار زیبای خود در قبال ایشان توانست به اوج قلۀ معارف الهی دست یابد، مصداق ما آنجایی است ایشان به شدت در کودکی گریه می‌‌کردند؛ او را در آغوش مادر قرار دادند، اما آرام نگرفت، در آغوش پدر هم آرام نمی‌‌گرفت و حتی در آغوش جد بزرگوارشان، اما هنگامی که ابا‌عبدالله (ع) وارد شدند، نگاهشان به حضرت افتاد و در آغوش برادر قرار گرفتند، دیگر از گریه و بی‌‌تابی خواهر خبری نبود و آنچنان به آرامش رسیدند که حتی لبخندی ملیح بر چهرۀ ایشان ظاهر شد و این نشان از این دارد که ایشان از همان ابتداء به طور محض تسلیم و غرق در امام خویش بودند و انگار برنامه الهی بر این بود میان این خواهر و برادر حبّی عجیب وجود داشته باشد، در این رهگذر بود که ایشان آن جملۀ تاریخی و الهی را در روز عاشورا بیان می‌‌فرماید که این نتیجۀ رشد ایشان توسط امامشان بوده است؛ در واقع اگر این بانوی مکرمه می‌خواستند به وقایع عاشورا و شهادت عزیزانشان صرفاً از جنبۀ حماسی و خون و شمشیر نگاه کنند، هیچ وقت چنین کلام نورانی‌ای را «ما رأیتُ إلا جَمیلا» بیان نمی‌‌فرمودند و این بیانگر آن است که ایشان از منظری دیگر به این برنامۀ الهی نگریسته است، به عبارت دیگر، نوع نگاه حضرت زینب (س) با نگاه دیگران به ماجرای عاشورا بسیار متفاوت است، ایشان چطور و از چه زاویه‌ای نگاه می‌کردند که فرمودند جز زیبایی ندیدم، چطور می‌شود آدمی کشته شدن عزیزانش را ببیند و اینگونه سخن بگوید؟ چرا دیگران چنین ندیدند؟

وقتی از صبر گفته می شود، همیشه صبر حضرت زینب(س) برایمان الگو می شود، بانویی که  در برابر حوادث و داغ هایی که در دوران زندگی خود دید  صبر و شکیبایی نمود.

ایمان او به خداوند و لذت عبادت در وجود او آنچنان نقش بسته بود که با تمام سختی ها، داغها و مصیبت ها لحظه ای از یاد خدا جدا نشد و در تمام این مراحل باز هم عبادت و شب زنده داری می کرد.

چگونه می توان از اين صبر و شكيبايی حضرت زينب(س) الگو گرفت؟

صبر، نياز به يك پشتوانه معرفتی دارد؛ يعنی انسان بايد حقيقت امور را بشناسد تا بتواند صبر كند، اگر انسان بداند كه در پس آنچه برايش اتفاق می افتد، چه حقيقت، معنا و حكمتی نهفته است،‌ آن‌گاه می تواند در برابر سختي‌ها و ناملايماتی كه برايش رخ می دهد، صبر و شكيبايی كند.

نكته ديگر براي الگو گرفتن از صبر و شكيبايي حضرت زينب(س) توجه به جايگاه صابرين در قرآن كريم است، آنجا كه خداوند متعال مي‌فرمايد: إِنَّمَا يُوَفَّى الصَّابِرُونَ أَجْرَهُم بِغَيْرِ حِسَابٍ؛ شكيبايان پاداش خود را بى‏ حساب [و] به تمام خواهند يافت. (سوره مباركه زمر، آيه شريفه ۱۰)

حضرت زینب(س) بعد از حماسه عاشورا از هر فرصتی استفاده كرد تا فروغ اين حماسه را بر دل ها بتاباند.

آری امروز ۱۵ رجب سالروز وفات این بانوی بزرگ می باشد و اینک مزار شریفش، قبله عاشقان خاندان عصمت و طهارت در دمشق (سوریه) است.