درس های واقعه تروریستی برای مجلسی ها

به گزارش خبرگزاری بسیج در کرمان،  در نظام اسلامی و در سال های پر تلاطم انقلاب، انقلابیون و نهادهای سیاسی و اجتماعی و حتی مردم انقلابی وظایفی دارند که در پرتو این انجام وظیفه، حکومت هر روز بهتر از گذشته جان می گیرد، مستحکم می شود و قد  می افرازد و به پیروانش اقتدار می بخشد و به دشمنانش ضعف و زبونی.

پر واضح است که این قدرت و اقتدار و ایستادگی و پایداری جز با آبیاری درخت انقلاب از خون جوانان و عزیزان، طراوت نمی گیرد و تناور نمی شود. لازمه ی ماندن و حرف حق را بیان کردن، ایثار است که به مدد خونفشانی اثبات می شود. در ایران اسلامی همانگونه که امام راحل فرموده اند؛ همیشه پیروزی های شگفت و عظیم و راهگشا با غلبه خون بر شمشیر عاید گردیده است. بارها و بارها پیروزی ها با نثار خون خصوصاً از سوی توده ی مردم و فرزندان رشید ملت به اثبات رسیده است و این راه پایانی ندارد و تا پیوستن به منجی باید ادامه یابد.

جانفشانی یک ملت تا رسیدن به اهداف بلند و آرمانی کاری در خور و شایسته است که ملت های ستمدیده از کارآمدی آن غافل نبوده اند. در خانه نشستن و عافیت طلبیدن بدون مبارزه با کجی ها و ناراستی ها برای فتح قله های استقلال و پیروزی در تضاد است.

اما این همه جان گذشتگی بیشتر از همه باید از سوی کسانی مورد توجه قرار بگیرد که به مدد این ایثارها، به مقامات و مدیریت های نظام دست یافته و سعی می کنند عنوان خدمت به مردم را برای خود افتخار محسوب نمایند. البته اگر گرفتار وسوسه های شیطانی و هواهای نفسانی نشوند و زورق اهدافشان در گرداب زر و زور، گرفتار چرخش های توجیه کردن و اشتباه های پی در پی نشود.

در کشور ما سکان های هدایت جامعه به دست کسانی است که با آرای قابل توجه مردم با شرکت در انتخاب های متعدد و دشمن کور کن، برگزیده شده اند و باید که پاسدار این اعتماد باشند. مجلسی ها از جمله این افرادند.

مجلس؛ محل جمع آمدن نماینده های مردم است که به امید تصویب قانون های اسلامی و انقلابی با رأی مستقیم ملت گرد هم آمده اند و باید محافظ مقتدر اهداف و ارمان های نظام و مردم و انقلاب باشند که بحمدا… تا امروز با همه ی کاستی های قابل اغماض، اینچنین بوده است اما…

اما چهارشنبه گذشته وقتی داعشی ها تا پشت در مجلس آمدند، باری از مسئولیت مضاعف از گذشته بر شانه های نماینده های مجلس نشست که امید دریافته باشند و به خوبی از عهده ی ادای این مسئولیت برآیند.

نماینده های مجلس دهم، روز ترقه بازی تروریست های داعشی در تهران ، با افتخار از ماندن و نشستن بر صندلی های نمایندگی و ادامه ی رسیدگی به لوایح و بررسی قوانین دستور کار، می گویند و می نویسند در حالی که این آرامش در چند قدمی شان با شهادت مأموران امنیتی، انتظامی و مردم مسلمان و کمی دورتر در آن سوی مرزها، با شهیدان مدافع حرم تضمین شده و می شود. پس باید برای این جانفشانی، مردان سیاست با اراده های قوی تر ، گام های مهم تر که عزت ملت ایران را در پی داشته باشند، بردارند و دین خود را به خون های به ناحق ریخته شده ، به احسن و نیکو ادا نمایند.

مأموران امنیتی و انتظامی و پاسداران با غیرت، همواره آماده اند و در صیانت از دستاوردهای شهیدان انقلاب و هشت سال دفاع مقدس و شهدای هسته ای و شهدای حرم، سلاح همیشه در صحنه بودن را هیچ زمان بر زمین نمی گذارند و نه فقط در حد و اندازه ی وظیفه که با معیار بلند عشق به مکتب ولایت و پاسداری از پایداری ملت ولایتمدار ، دروازه ی رستگاری باغ شهادت را همیشه باز نگاه می دارند تا با خونفشانی هایشان، ورود سردرگم دشمنان تکفیری و داعشی های بی عقل و منطق را با استواری سد نمایند.

تا به چهلمین روز شهادت شهدای دوازده رمضان، برسیم و در همان حوالی، مجلس شورای اسلامی باید در جایگاه رأی اعتماد به وزرای پیشنهادی دولت دوازدهم به قضاوت بنشیند و وزرای مورد تأیید را برای چهار سال به وزارت خانه های دولت روانه کند. این اولین تصمیم مهم مجلسی ها بعد از واقعه تروریستی است که باید از آن رنگ و بوی حمایت و پاسداری از خون شهیدانی پیدا باشد که در نزدیکی صندلی های سبز رنگ مجلس به شهادت رسیدند تا پایه های نظام اندکی لرزان نشود.

مجلسی ها در مقام قانون گذاری باید خیال مردم بی ادعایی را که هر گاه لازم باشد با تقدیم جان و مال، انقلابشان را نگاهبانی می کنند، از تصویب قانون های محکم و موافق با ارزش های اسلامی و ایرانی و انقلابی راحت و مطمئن کنند.

مجلسی ها باید خیال دشمن را از دستبردهای توطئه آمیز به دستاوردهای فرهنگی و انقلابی و اسلامی جامعه ی پیشروی ایران برای همیشه مغشوش و آشفته کنند و آن ها را در همه حال مغضوب بخواهند نه اینکه با تسامح و تساهل لبخند شیطانی بر لب های منحوس بدخواهان نظام بنشانند و به نفوذ در مملکت مان امیدوارشان سازند.

مجلسی ها نباید بگذارند وزیری از آن ها رأی اعتماد بستاند و بر صدر وزارتخانه ای قرار گیرد و بعدها معلوم شود کارگزارانش « ۲۰۳۰ » دیگری را مخفیانه امضاء کرده و خود را ملزم به رعایت ذلت بار آن کنند.

مجلسی ها نباید به وزیری رأی اعتماد بدهند که « کرسنت » دیگری را امضاء کند و پس از افتضاحش ، مجبور به پرداخت غرامت و یا فروش مفت انرژی های کشورمان به کشورهای دیگر باشیم.

مجلسی ها نباید به مسئولی در حیطه فرهنگ و هنر اعتماد کنند که برای جلب رضایت اقلیتی رفاه طلب و وطن گریز جانب یک آواز را بگیرد و از رواج بی ارزشی ها و هتک حرمت های اعتقادی در حوزه دین و مکتب مغفول بماند.

مجلسی ها نباید وزارت خانه را به مسئولیت وزیری بسپارند که لبخند به آمریکایی ها را کاربردی تر از ایستادگی در برابر تحریم های ستمگرانه ی خارجی ها می پسندد.

مجلسی ها نباید صبح درباره اشتباهات فرد معرفی شده برای یک وزارتخانه، مقاله ها بخوانند و سخنرانی ها بکنند و بعدازظهر در کمال ناباوری او را تأیید کنند و بعدها بگویند « نشد » . « نتوانستیم».

مجلسی ها نباید بپذیرند در صدر مسئولیت های یک کشور بزرگ و متمدن، پس از حدود چهل سال انقلابی گری و هوای متبرک به نفس پاک امام بت شکن، از سوی مسئولی سخنانی پراکنده شود که در افکار عمومی چنین استنباط گردد که ملت عزتمند ایران در چارچوبی از حقارت و عقب ماندگی دست و پا می زند و باید گروهی خاص برای نجات او رای بیاورند.

مجلسی ها باید با شجاعت و سرفرازی، شرافت پاسداری از خون شهیدان را به وعده و وعیدهای زودگذر دنیایی نفروشند.

مجلسی ها باید همپای امت اسلامی شعار « مرگ بر آمریکا » را راهبردی توانمند در مسیر مبارزه با استکبار جهانی بدانند و از دل و جان بر زبان بیاورند.

در روزهای اول وقوع یک حادثه مانند واقعه تروریستی هفده خرداد که احساسات جامعه را به شدت جریحه دار کرد، قدردانی ها فراوان است. تجلیل ها باشکوه است، عیادت از مجروحان حادثه مرتب صورت می گیرد، دیدار پشت دیدار با عزیز از دست داده ها و همدردی با خانواده ی شهدا لحظه به لحظه، وقت مسئولین خصوصاً مجلسی ها را پر می کند، اما سوز و داغ و گداز که به سردی گرایید، وعده ها هم به سردی بی تفاوتی آغشته می شوند و انقلابی گری و ادعای مدیونی به خون شهدا، از دستور رسیدگی خارج می شود و پرونده اش به بایگانی می رود.

هفته و چله و سال شهیدان که گذشت، یاد سرخ شهیدان به ادای احترام و برگزاری یادواره ها تبدیل می شود و در زرق و برق ادای وظیفه و یا رفع تکلیف، سنگینی مسئولیت ها، رنگین می شود و جلوداری جایش را به جلوه داری می دهد.

مباد که خون شهیدان یادمان برود. مباد که اشک مادر شهیدان یادمان برود. مباد گریه ی نیمه شب کودک نوپای شهیدان یادمان برود و یادمان برود فرزندانی را که در نبود باباهایشان که قربانی جهالت داعش شدند، غم سنگین قلب های کوچکشان را تنها با ماه آسمان تقسیم می کنند و … ما نکند بیخبران باشیم.

صدیقه انجم شعاع