سید حسین علوی
آزادى همان اسارت است!
كنكاشى در حقيقت ليبراليسم به قلم سيدحسين علوى
هيچ گمان مى كردى
آزادى همان اسارت باشد؟!
آرى!
باور كنيد
آزادى همان اسارت است!
آزادى اگر از قيد غير خدا باشد؛
اسارت در دستان نازنين خدا خواهد بود!
و اگر آزادى؛
آزادى از قيد و بندهاى خدا باشد،
عين اسارت در سرپنجه هاى پليد شيطان است!
ظاهراً آزادى در هر دوحال؛ فرقى با اسارت نمى كند!
آرى!
آزادى همان اسارت است!
همان بندگى است!
اصلا انسان؛ ذاتاً "عبد" آفريده شده!
و لاجرم از پرستندگى است!
آدمى همانطور كه بدون آب از تشنگى خواهد مُرد؛ بدون معبود نيز از هويت تهى خواهد شد!
باور كنيد انسان فطرتاً در پى خدايى مى گردد تا خود را به اسارت او سپارد!
حتى خداستيزان عالم نيز در سراسر عمرشان براى پرستش خدايشان بوده است كه خون خداپرستى را بر زمين ريخته اند!!!
مُضحك است؛ نه؟!
نبرد تاريخى اصحاب معرفت در اين نيست كه
بايد بنده بود؟! يا نبايد بنده بود!
دعوىِ ابناء بشر در هماره ى تاريخ
اين بوده است كه
آدمى؛ طوق رِقّيَّت و غلامى و كنيزى و بندگىِ
"كدام" معبودى را بر گردن نهد؟!
توحيديان تاريخ
آزادى را در بندگى حضرت رب مى جستند
و
مابقى آدمى زادگان
آزادى را ترجمان بندگى شيطان يافته اند!
اما حكايت شعبده بازان مغربى
مُضحك ترين حكايت است!
اينان ليبراليسم را مكتب اصالت آزادى خوانده اند
و حال آنكه تكليف پاسخ اين سوال بزرگ را مُعيَّن ننموده اند كه
با "اسارتِ اين آزادى" چه خواهند كرد؟!
اصلا بگذار صريح تر بگويم؛
در كشاكش دو مفهوم ليبراليسم و عبوديت، آنچه حقيقت است؛ اسارت است! وانچه مجاز است آزادى! مثَل بندگى و اسارت، مثَل نور است كه فهم هر ظلمتى بسته به فقدان آن نور مى باشد! و همان سان كه ظلمت حقيقتى ندارد، جز غيبت نور؛ آزادى نيز بويى از وجود نبرده، اِلّا به غيبت اسارت و بندگى!
پس باور كن؛ ليبراليسمِ عارى از حقيقتِ پُرمُدعا نيز اگر نفَس مى كشد، به يُمن و بركت بندگى و بندگان تاريخ است!
آرى!
انسانِ سرمستِ ليبرال نيز اسير است
و البته اسيرى؛ بدبخت تر از همه اُسرا!
اين بيچاره گمان مى كند، آرمانش آزادى است!
حال آنكه تا خرخره در اسارت نفس أمّاره فرورفته!
اصلا انگار در وصف اوست كه سروده اند؛
آنكس كه نداند و نداند كه نداند
در جهل مُركب ابدالدهر بماند!
آزادى همان اسارت باشد؟!
آرى!
باور كنيد
آزادى همان اسارت است!
آزادى اگر از قيد غير خدا باشد؛
اسارت در دستان نازنين خدا خواهد بود!
و اگر آزادى؛
آزادى از قيد و بندهاى خدا باشد،
عين اسارت در سرپنجه هاى پليد شيطان است!
ظاهراً آزادى در هر دوحال؛ فرقى با اسارت نمى كند!
آرى!
آزادى همان اسارت است!
همان بندگى است!
اصلا انسان؛ ذاتاً "عبد" آفريده شده!
و لاجرم از پرستندگى است!
آدمى همانطور كه بدون آب از تشنگى خواهد مُرد؛ بدون معبود نيز از هويت تهى خواهد شد!
باور كنيد انسان فطرتاً در پى خدايى مى گردد تا خود را به اسارت او سپارد!
حتى خداستيزان عالم نيز در سراسر عمرشان براى پرستش خدايشان بوده است كه خون خداپرستى را بر زمين ريخته اند!!!
مُضحك است؛ نه؟!
نبرد تاريخى اصحاب معرفت در اين نيست كه
بايد بنده بود؟! يا نبايد بنده بود!
دعوىِ ابناء بشر در هماره ى تاريخ
اين بوده است كه
آدمى؛ طوق رِقّيَّت و غلامى و كنيزى و بندگىِ
"كدام" معبودى را بر گردن نهد؟!
توحيديان تاريخ
آزادى را در بندگى حضرت رب مى جستند
و
مابقى آدمى زادگان
آزادى را ترجمان بندگى شيطان يافته اند!
اما حكايت شعبده بازان مغربى
مُضحك ترين حكايت است!
اينان ليبراليسم را مكتب اصالت آزادى خوانده اند
و حال آنكه تكليف پاسخ اين سوال بزرگ را مُعيَّن ننموده اند كه
با "اسارتِ اين آزادى" چه خواهند كرد؟!
اصلا بگذار صريح تر بگويم؛
در كشاكش دو مفهوم ليبراليسم و عبوديت، آنچه حقيقت است؛ اسارت است! وانچه مجاز است آزادى! مثَل بندگى و اسارت، مثَل نور است كه فهم هر ظلمتى بسته به فقدان آن نور مى باشد! و همان سان كه ظلمت حقيقتى ندارد، جز غيبت نور؛ آزادى نيز بويى از وجود نبرده، اِلّا به غيبت اسارت و بندگى!
پس باور كن؛ ليبراليسمِ عارى از حقيقتِ پُرمُدعا نيز اگر نفَس مى كشد، به يُمن و بركت بندگى و بندگان تاريخ است!
آرى!
انسانِ سرمستِ ليبرال نيز اسير است
و البته اسيرى؛ بدبخت تر از همه اُسرا!
اين بيچاره گمان مى كند، آرمانش آزادى است!
حال آنكه تا خرخره در اسارت نفس أمّاره فرورفته!
اصلا انگار در وصف اوست كه سروده اند؛
آنكس كه نداند و نداند كه نداند
در جهل مُركب ابدالدهر بماند!
ارسال نظرات شما
