خانه زیرپایمان را به آسایشگاه کهریزک هدیه کردیم

سال 57 وقتی همسر خانم ثریا گل محمدی از دنیا رفت، بعد از مدتی خانه را فروختند و سهم الارث بچه ها را تقسیم کردند تا هر یک پول آن را به زخم زندگی اش بزند و زندگی شان را سر و سامان بدهند. ثریا خانم و دخترش معصومه خانم میرزایی، پولشان را روی هم گذاشتند و خانه ای در شهرک اکباتان خریدند؛ بعد از مدتی به این فکر افتادند که پدر از دنیا رفت، همه ما هم بالاخره روزی از دنیا خواهیم رفت، دنیا هم به هیچ کس اجازه جا خوش کردن نمی دهد، این بود که تصمیم گرفتند خانه شان را به آسایشگاه کهریزک اهدا کنند تا بعد از مرگ، خیر و برکت آنها به افراد نیازمند تداوم داشته باشد.

این مادر و دختر می گویند: سال 85 با کمک آقای مرادی معاون مشارکت های مردمی موسسه خیریه کهریزک مقدمات انتقال سند خانه را به نام آسایشگاه کهریزک فراهم کردیم. خوشبختانه هیچ یک از فرزندان و خواهران و برادران با این کار خداپسندانه مخالفت نکردند و ما هم بسیار خوشحالیم که بعد از خداحافظی با دنیا خیرات و مبرات دائمی برای خودمان فراهم کرده ایم و در این را از همه زحمات و تلاش های آقای مرادی خیلی خیلی سپاسگزاریم.

آنها اظهار داشتند: ما خانه را به آسایشگاه کهریزک اهدا کرده ایم و سند آن هم به طور رسمی به نام آسایشگاه ثبت شده است، اما تا زمانی که در قید حیات هستیم خانه در اختیار خودمان است و از مسئولان آسایشگاه تشکر می کنیم که در این مدت کارهای تعمیرات، خدمات، ایجاد حفاظ، نصب توالت فرنگی و خیلی از کارهای خانه را برای ما انجام داده اند و در این مدت فقط زحمت ما بر دوش موسسه خیریه کهریزک بوده است.

خانم میرزایی با قدردانی از آقای مرادی، اظهار می دارد: کاری که ما کرده ایم، در مقابل خدماتی که آسایشگاه کهریزک در طول این سال ها به مادرم ارائه کرده بسیار ناچیز است، آقای مرادی در طول این سال ها داروهای مادر را تهیه کرده و برای ما به خانه آورده اند. همچنین ماهانه مبلغ 450 هزار تومان کمک هزینه زندگی به مادرم پرداخت می کنند. ما جز خوبی هیچ چیز از مسئولان موسسه خیریه کهریزک ندیدیم، ما از آنها راضی هستیم خدا هم از آنها راضی باشد.

گفت و گو: علی اشرف خانلری