
آنها با افتخار و با احترام زائران را به خانه شان دعوت و از آنها پذیرایی می کردند. یک صحنه فوق العاده رویایی که در فیلم ها هم نمی توان دید. احساس می کردی وقتی دعوت صاحب خانه را رد می کنی دل شکسته می شود، اما کم کم تاریکی شب خود را به رخ می کشد و احساس کردیم دیگر ادامه راه منطقی نیست میزبان بعدی که از ما خواهش کرد به خانه اش برویم دعوتش را پذیرفتیم، انگار دنیا را به او داده اند. اگر زائری دعوت صاحبخانه را می پذیرفت دنیا را به او می دادند.
گزارش و عکس: علی اشرف خانلری