یک حقوقدان و از دوستداران محیط زیست مدیر کل حوزه استانداری شد

چکیده مقاله:
با افزایش رو به گسترش جمعیت شهری، صنعتی شدن و رشد توسعه در شهرها، تخریب محیط زیست و تهدید زندگی انسان هابه چالشی بزرگ تبدیل شده است. آلودگی و زا بین رفتن منابع طبیعی اعم از آب، خاک، هوا و اکوسیست م. ها، بروز ناهنجاری‌های فیزیولوژیکی، تخریب لایه ازن، گرم شدن کره زمین، اثر گلخانه‌ای و نتیجتاً تغییرات اقلیمی در مقیاس‌های محلی، منطقه‌ای و جهانی، بروز مشکلات روانی و اجتماعی در شهرها، و بسیاری موارد دیگر دستاورد توسعه ناپایدار انسان بوده اند. شکی نیست که ادامه این روند در صورتی که هیچ تدبیری برای توقف آن صورت نگیرد به نابودی منابع تجدیدناپذیر و نتیجتا توقف حیات در شهر‌ها و اکوسیست مهای طبیعی منجر خواهد شد. در سال‌های اخیر رشد روزافزون شهرنشینی، خصوصاً در کشور‌های در حال توسعه، تغییرات سریعی را در روند توسعه و میزان جمعیت شهر‌ها رقم زده است. تغییراتی که بیش از هر چیز نیازمند مدیریت و کنترلی آگاهانه است. مدیریت شهری به طور کلی ارتباط تنگاتنگی با محیط زیست، موفقت یا عدم موفقیت مدیران شهری با شاخص‌هایی از قبیل: میزان از توسعه به چه بهایی و یا با وارد آمدن چه میزان فشار بر منابع طبیعی تحقق یافته است. به نظر می‌رسد، این معضل با وارد نمودن هزین ههای وارد به محیط زیست در انجام محاسبات مربوط به تحلیل‌های هزینه فایده پروژ ههای توسعه، به تدریج حل شود. مدیریت محیط زیست شهری از ابعاد وسیع و جنبه‌های گوناگونی برخورد است که از آن جمله می‌توان به مدیریت کمی و کیفی منابع آب، کنترل آلودگی هوا، مدیریت پسماند، افزایش کارآیی انرژی، توسعه حمل و نقل شهری، کنترل آلودگی صوتی، تخصیص بهینه کاربری‌ها با توجه با قابلیت‌های محیطی و نیاز‌های موجود، توزیع بهینه فضای سبز شهری و کاهش مخاطرات زیست محیطی اشاره نمود. این طیف وسیع و متنوع از وظایف حکم می‌کند که نهاد‌ها و سازمان‌های مختلفی در تحقق بهینه هر یک از این اهداف سهیم باشند، اما از آنجا که هدف غایی و نهایی همه این فعالیت‌ها دست یابی به توسعه پایدار شهر و ارتقای سطح رفاه شهروندان است، نیاز به مدیریتی یکپارچه برای ایجاد هماهنگی‌های لازم میان این بخش‌ها کاملا مشهود است