ای قامت قد قامت تو عین قیامت

می‌آیی و کائنات به تو سلام می‌کند. عطر آرام تو که از افق لبریز می‌شود، جهان در دامنه زلال روح تو به نماز می‌ایستد. آفتاب در پیشانی تو شدت می‌گیرد. تمام میوه‌های درختان شاداب می‌شوند و برگ‌های سبز برای تو شعر می‌خوانند. گل‌های سرخ از لبخند‌های بی مضایقه تو جان می‌گیرند و همه رودها، به شوق عطر تو به دریا می‌ریزند. همه موج‌ها از تو یاد گرفته‌اند که هیچ گاه از رفتن باز نمانند. پیش از آنکه بیایی، ابر‌ها نام زلالت را بر همه باریده بودند. همه نام تو را می‌دانند. همه تو را می‌شناسند. تو شبیه‌ترین غنچه‌ها به بهاری، تو شبیه‌ترین شکوفه‌های ازل به پیامبری صلی الله علیه و آله. همه عطر تو را می‌شناسند؛ نارنج ها، ابرها، باد‌ها و گنجشک ها. نام تو در خون همه گلبرگ‌های زیبا جریان دارد. همه عطر‌ها از مهربانی تو سرچشمه می‌گیرند. تمام اردیبهشت‌ها از آغوش گرامی تو جان می‌گیرند. بهشت، بهانه‌ای ست برای دیدن تو. بی تو، بهار توهمی بزرگ است که به کویر‌های بی پایان ختم می‌شود. تو مسافر تمام قلب‌هایی هستی که پرنده‌ها را دوست دارند. ماه از گریبان گرامی تو آغاز می‌شود و روز در پیراهن تو تکثیر می‌شود. با تو می‌توان خورشید را به کوچک‌ترین ایوان‌ها دعوت کرد و باران را مهمان تمام شیشه‌های غبار گرفته بی رهگذر. امشب به یمن آمدنت تمام آینه‌ها قد می‌کشند. ابر‌ها همه باران می‌شوند تا بی واسطه گونه‌های بهشتی ات را ببوسند. با آمدنت، عشق به مهمانی خانه‌های فراموش شده می‌رود و سقف خانه‌ها ستاره پوش می‌شوند.