
به گزارش خبرنگار خبرگزاری بسیج هرمزگان ،این روزها خانواده شهدای مدافع حرم حال و هوای غریبی دارند. فرمانده فرزندان و پدران و همسرانشان به عرش کبریایی پر کشیده و میهمان آنان است و غم نبودن حاج قاسم داغ دیگری بر دل همه مردم ایران بخصوص خانواده شهدای مدافع حرم نهاده است.
نبود حاج قاسم را به تعبیری شاید با هیچ مرهمی نمیتوان التیام داد جز با جوشش یک ملت و حتی فراتر از یک ملت.
او که شهید زنده بود حالا میهمان همرزمان و رزمندگان خویش است و دیگر لازم نیست که بخواهد با دیدن فرزندان شهدا و مرور انبوهی از خاطرات با پدران آنان قصه دار شود. او اکنون در جوار عرش کبریایی همنشین شهدای والامقامی است که طریقت آزادگی را از او آموختند اما از او در صف شهادت جلو زدند و بهشتی شدند.
حاج قاسم به آرزویش رسید و ما حال ما ماندهایم کوهی از نگاههای پرصلابت، دلهای بیقرار و لبخندهای آرام او که قاب عکسها و در و دیوار شهر را فرا گرفتهاند.
و چه زیبا میگوید سید شهیدان اهل قلم مرتضی آوینی که زندگی زیباست اما شهادت از آن زیباتر است، سلامت تن زیباست اما پرنده عشق، تن را قفسی میبیند که در باغ نهاده باشند... تو گویی این نوشتهها را سید شهیدان اهل قلم برای سیزدهمین روز دی 98 به رشته قلم درآورده بود تا روایتگر فتح بزرگی باشد که بدون شک با خون حاج قاسم سلیمانی رقم خواهد خورد.
در حال و هوای این روزهای سخت و تلخ اما پر امید برای ملت ایران چند کلامی را با محمد تختینژاد پدر شهید مدافع حرم خلیل تختینژاد دومین شهید مدافع حرم در هرمزگان در منزل این شهید بزرگوار که سعادت حضور در آن را خدا نصیبمان کرد، به گفتوگو نشستیم. خانه این شهید در فقدان حاج قاسم به اندازه روزهای پرکشیدن خلیل اندوهناک و غمزده است.