نقد فیلم سینمایی «لباس شخصی»
به گزارش سرویس بسیج جامعه زنان کشور خبرگزاری بسیج، روی موج سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر؛نقد فیلم سینمایی «لباس شخصی» ساخته «امرعباس ربیعی» به قلم گالیا توانگر. 
نویسنده و کارگردان: امیرعباس ربیعی
تهیه کننده: حبیب والی نژاد
بازیگران: مهدی نصرتی، توماج دانش بهزادی، مجید پتکی، میلاد افواج، عماد درویشی، نجلا نظریان، مهیار شاپوری، احمد لشینی، کیوان محمود نژاد، شهاب بهرامی، روزبه رئوفی، علی فرهاد زاده و ماه منیر بیطاری
مدیر فیلمبرداری: هاشم مرادی
مدیر صدا برداری: امیر عاشق حسینی
مدیر برنامهریزی: بهمن حسینی
تدوین: مهدی سعدی
مدیر تولید: منصور غضنفری
دستیار کارگردان: مهدی سلیمانی
منشی صحنه: سارا عبداللهی
طراح صحنه و لباس: محمدرضا شجاعی
طراح چهرهپردازی: محسن دارسنج
جلوههای ویژه بصری: جواد مطوری
جلوههای ویژه میدانی: ایمان کرمیان
دستیار تولید: افشین رئوفی
مدیر تدارکات: بهرام دانایی
معرفی کارگردان: «لباس شخصی» عنوان اولین فیلم سینمایی بلند امیرعباس ربیعی در مقام کارگردان است. هرچند که وی تا کنون فیلم سینمایی بلند نساخته، اما با فضای هنر و فیلمسازی بیگانه نیست. او قبلا فیلم کوتاه «بعد از ظهر» را کارگردانی کرده است که در هشتمین جشنواره فیلم مردمی عمار جایزه بهترین فیلم را بدست آورده است.
ممکن است بعدها بیشتر نام ربیعی را بشنوید. او برای ساخت اولین فیلم خود، سراغ یک تهیه کننده انقلابی به نام «حبیب الله والی نژاد» رفته است. او بیشتر کارهای دفاع مقدسی و فیلم های با مضامین سیاسی و انقلابی را تهیه کنندگی کرده است. در سوابق «حبیب والی نژاد» که نگاه کنید اولین کارهای محمدحسین مهدویان کارگردان جوان و آینده دار سینمای ایران را او تهیه کنندگی کرده است.
فیلم «لباس شخصی» محصول مرکز فیلم و سریال سازمان هنری رسانهای «اوج» است. 
خلاصه فیلم: «لباس شخصی» فیلمی سیاسی و تاریخی است که به اتفاقات دهه شصت و فعالیت حزب توده در ایران می پردازد.
نقد فیلم: حزب توده مهرماه سال ۱۳۲۰ تاسیس شد. بعد از سقوط رضاشاه ناشی از اشغال ایران به دست متفقین، زندانیان سیاسی هم آزاد شدند. تعدادی از زندانیان مارکسیست معروف به گروه پنجاهوسهنفر این حزب را تاسیس کردند. در سال ۱۳۲۷ حزب توده غیرقانونی اعلام شد و وقایع منجر به کودتای ۲۸ مرداد حسابی حزب را بدنام کرد. بعدها کیانوری و سایر رهبران ریز و درشت حزب دستگیر شدند و حزب توده به کل متلاشی شد.
اما فیلم سینمایی «لباس شخصی» مربوط به فعالیت های جاسوسی یک گروه مخفی حزب توده بعد از انقلاب و در دوران جنگ تحمیلی است. این گروه مخفی از طریق نیروهای نفوذی خود در بدنه نظامی و دفاعی ایران، متهم به دادن اطلاعات جنگی ایران به دشمن است. هر حمله عراق به معنای این است که ماموران امنیتی ایران باید با سرعت بیشتری در پی یافتن جاسوس داخلی باشند، جاسوسی که در بدنه افرادِ رده بالای نظامی پیگیرش هستند.
«لباس شخصی» در نشان دادن واقعیت داستان محافظه کاری ها را کنار می گذارد. اتاق بازجویی را نشان می دهد و حتی در بیان برقراری رابطه عاطفی «یاسر» -مامور امنیتی ایران- با دختری از بدنه حزب توده ابایی ندارد. می خواهد جزییات و واقعیات بیشتری را نشان دهد.
بی شک یکی دیگر از نکات پرقوت این فیلم فضا سازی منطبق با شاخصه های دهه ۶۰ و نیز گریم و لباس بسیار باورپذیر بازیگران، منطبق براِلِمان های آن دهه ی شمسی است. 
«لباس شخصی» انصافا فیلم پُرکششی است که لااقل تا پایان، مخاطب را در هیجان تعلیق خود فرو می برد. اگر چه برخی منتقدان از ریتم کندتر نیمه اول فیلم انتقاداتی دارند، ولی در جانب انصاف باید بگوییم که فیلم تا پایان جاذبه خود را با یک بسامد حفظ می کند.
بخشی ازفیلم، معطوف به کشمکش های یک مدیر گروه امنیت داخلی با نیروهای زیر دستش است. کشمکشی تکراری که در این قبل فیلم های تاریخی-سیاسی پرشمار سراغش داریم؛ بنابراین جا داشت از حجم این قبیل کشمکش ها کاسته و به گستردگی بستر اصلی داستان اضافه می شد. 
در اولین ساخته بلند سینمایی امیر عباس ربیعی، هر چند که بازیگرانش چندان شناخته شده نیستند، ولی تلاش آنان برای نزدیکی به نقششان پر ثمر شده است.
فیلمنامه از چفت و بست خوبی برخوردار بوده و جملاتی مثل جمله تاثیر گذار پایانی فیلم بر غنای آن افزوده است. زندانی تودهای به یاسر میگوید: «از این به بعد باید نفوذیها را نه بین نظامیها که بین مدیران و هنریها و… در یک کلام آنهایی که لباس شخصی پوشیدهاند، جست وجو کنید.» این جمله پایانی با عقبه تاریخی اش ما را به شرایط فعلی و فضای مدیریتی کشور در می اندازد.
طنین یاس
