به گزارش خبرگزاری بسیج از البرز، عطاران کارشناس رسانه و معلم در یادداشتی به موضوع فرزندپروری پرداخته است.
در یادداشت آمده است که

فرزندانی پرخاشگر، افسرده، گوشه گیر و فرزندانی که احساس عزت نفس نمیکنند و اعتماد به نفس خود را از دست دادهاند.
فرزندانی که آغوش گرم خانواده را کمتر درک کردهاند و بیشتر مورد نگاه تحقیرآمیز و نامحبتی والدین قرار گرفتهاند.
اینها نشانههایی از فرزندان بیماری است که در خانوادههای سمی تربیت شدهاند.
سمی که ذهن و فکر فرزندان را مسموم کرده و سلامت روانی و عاطفی فرزندان را دچار آسیب و خطر انداخته است.
سمی زهرآگین و کُشنده که روح و شخصیت فرزندان را نابود و از آنان انسانهایی بی هویت و ضعیف میسازد که به شدت در تیررس خطرات و آسیبهای اجتماعی و رفتارهای وندالیستی قرار میگیرند.
فرزندانی که کمتر تشویق و بیشتر سرکوب و سرزنش شدهاند، تاجاییکه به تواناییها و استعدادهای خود شک کردهاند و انگاشتی منفی از خود و محیط پیرامونی خود دارند.
این فرزندان در ضمیرخودانگاری، دچار افکار منفی شدهاند، به گونهای ذهنشان پر از تصورات منفی و سیاه است، به گونهای که همه چیز را سیاه میبینند و با همین تصورات بزرگ میشوند.
این فرزندان برای جبران هویت پایمال شده خود دست به رفتارهایی ضداخلاق و هنجارشکنانه میزنند، تا خودی از خود نشان دهند.
شاید اگر درمسیر تربیت فرزندان خود بدانیم، با رفتارهای سمی، حقارت، کینه ورزی، پرخاشگری ومنفی گرایی را در ذهن فرزندان خودمی کاریم کمی تغییر رفتار دهیم، چرا که بسیاری از آسیبهای اجتماعی و فرهنگی که امروز فرزندان دچار آن شدهاند، نتیجه تربیتهای نادرستی است که فرزندان در خانوادههای سمی دیدهاند.
باید توجه داشت که فرزند پروری لازمه جامعه پروری است و اگر جامعه سالم میخواهیم باید خانواده سالم بسازیم بدانیم و اگر با فرزندانمان رابطه دوستانه نداشته باشیم در فردایی نزدیک دوستیهای خود را در نادرستیها تجربه خواهند کرد.