به گزارش خبرگزاری بسیج جامعه زنان کشور-

مردم برای وداع با امام شهیدشان آمده بودند؛ اما فقط برای خداحافظی نیامده بودند. در میان اشک‌ها، بغض‌ها و شعارهایی که از دل‌ها برمی‌خاست، یک خواسته بیشتر از هر چیز به چشم می‌آمد؛ خون‌خواهی.

پرچم‌های سرخ در میان جمعیت برافراشته بود و نوای «یالثارات الحسین» در کنار «یالثارات الخامنه‌ای» از عهدی حکایت می‌کرد که مردم با امامشان بسته بودند. همان عهدی که ریشه در فرهنگ عاشورا داشت و بسیاری آن را ادامه راه سیدالشهدا (ع) می‌دانستند.

دیوارهای بتنی مصلی، آن روز دیگر فقط دیوار نبودند؛ دفتر دل‌های داغداری شده بودند که هر کس گوشه‌ای از درد و عهدش را روی آن نوشته بود. یکی با خطی درشت، دیگری با چند کلمه کوتاه؛ اما همه یک حرف را تکرار می‌کردند. هر نوشته، روایت دلی بود که از داغ امامش می‌سوخت و خون‌خواهی را فریاد می‌زد.

آن دیوارها، شاهد پیمانی شدند که مردم با اشک، با بغض و با دست‌های خود نوشتند؛ پیمانی که می‌گفت خون امام شهیدشان هرگز فراموش نخواهد شد و یاد او تا تحقق خون‌خواهی زنده خواهد ماند.

آری همان‌گونه که در زیارت عاشورا از خداوند توفیق خون‌خواهی سیدالشهدا (ع) را طلب می‌کنیم، امروز نیز بسیاری این مصیبت را امتداد همان مسیر دانسته و خون‌خواهی امام شهید را وظیفه‌ای الهی و آرمانی می‌بینند. از همین رو، پرچم‌های «یالثارات الحسین» در کنار پرچم‌های «یالثارات الخامنه‌ای» برافراشته شده‌اند.