حمله به دانشگاههای ایران؛ اعتراف به ترس راهبردی دشمن از علم ایران است
به گزارش خبرگزاری بسیج خراسان رضوی از مشهدمقدس، بابک حمیدیا با تبیین ابعاد جنگ ترکیبی دشمن علیه نظام آموزش عالی کشور اظهار کرد: حملات هوایی به دانشگاههای تهران، شریف و بهشتی و نیز شهادت دانشآموزان میناب، در واقع جنگ با «آیندهٔ علمی ایران» را کلید زده است.
وی با اشاره به مفهوم «زنجیره ارزش ملی تولید دانش» افزود: این زنجیره از نهادهای علم تا بخشهای اقتصادی را بهصورت یکپارچه شامل میشود و دشمن با هدف کند کردن چرخه علم، افزایش هزینههای بازسازی و تضعیف امید اجتماعی، این حملات را طراحی کرده است.
شکست دشمن در زنجیره تولید دانش
این استاد دانشگاه با تأکید بر اینکه روی آوردن دشمن به تخریب بهجای رقابت علمی، نشانهای از ناتوانی در مواجهه با خوداتکایی علمی ایران است، تصریح کرد: این رفتار نشان میدهد که دشمن در تابآوری نهادی ایران کمآورده و برآورد غلطی از همبستگی جمعی و شبکه علمی کشور دارد؛ چراکه ضربه به یک یا چند دانشگاه، تأثیری بر کلیت نظام علمی یکپارچه ایران نخواهد داشت.
حمیدیا در پاسخ به سؤالی درباره حملات سایبری به سامانههای دانشگاهی، این اقدامات را شیوهای ایذایی برای ایجاد حس ناامیدی در میان قشر دانشگاهی توصیف کرد و گفت: این حملات ریشه در حقارت راهبردی طرف مقابل دارد که از مسیرهای عادی و موازنه نظامی ناتوان است و بهناچار به تخریب سایبری روی آورده تا تمرکز و امید را از جامعه علمی کشور بگیرد.
تشییع میلیونی؛ سرمایهای اجتماعی برای تبدیل به «نهضت علمی مقاومت»
وی در خصوص نحوه مدیریت سرمایه اجتماعی ایجادشده در پی تشییع میلیونی رهبر شهید، بر نهادینهسازی این سرمایه در فضای دانشگاهی تأکید کرد و گفت: بزرگترین وظیفه دانشگاهیان، تبدیل شور و حمایت مردمی به یک روایت مشترک و یکپارچه و نیز شبکهسازی میان دانشجویان و استادان است تا این همبستگی به «نهضت علمی مقاومت» تبدیل شود و ارتباط سالم میان مردم و نظام حکمرانی تثبیت گردد.
وی درباره بازسازی زیرساختهای آسیبدیده دانشگاهی، بازسازی امید را مهمتر از بازسازی فیزیکی خواند و افزود: آموزش عالی باید موج امید را به جامعه برگرداند؛ همانگونه که پس از حمله به دانشگاه شریف، یکی از اساتید کلاس خود را در میان خرابهها برگزار کرد و این بزرگترین نماد بازسازی و مقاومت علمی بود.
حمیدیا در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به چالش تعویق کنکور و امتحانات نهایی و فشار روانی بر نسل جوان، راهکارهایی نظیر ارزشیابی مبتنی بر پروژه، یادگیری مبتنی بر مسئله و پژوهشمحوری را پیشنهاد کرد و گفت: در دوران جنگ تحمیلی نیز از روشهای متنوع ارزشیابی استفاده میشد و امروز نیز میتوان با تطبیق دروس با شرایط جنگی و استفاده از الگوهای بومی مانند «یادگیری مبتنی بر پروژه» و «یادگیری اکتشافی»، ضمن جبران عقبماندگی تحصیلی، نظام ارزشیابی را متحول و ضداستکباری کرد.
خبر/ابوالفضل مودب
