به گزارش phys، یک پژوهش تازه در آمریکا که ۱۴ سال داده را بررسی کرده، خبر جالبی دارد: اینترنت پرسرعت می‌تواند «فقر زمانی» زنان را کم کند.
اما فقر زمانی اصلاً یعنی چه؟ جالب است بدانید که در فقر زمانی مسئله پول نیست. بلکه مشکل این است که شخص وقت کافی ندارد. یعنی آن‌قدر کار و مسئولیت روی دوشش سنگینی می‌کند که وقتی برای استراحت، آموزش، تفریح یا حتی رسیدگی به خودش باقی نمی‌ماند. این وضعیت وقتی بدتر می‌شود که آدم مجبور باشد ساعت‌ها در صف بانک، درمانگاه، اداره یا فروشگاه بایستد؛ وقتش می‌رود، بی‌آنکه کاری از پیش برود.
بر اساس این مطالعه، هر ۱۰ درصد افزایش استفاده از پهن‌باند در یک جامعه، زمان انتظار افراد را حدود ۱.۱۹ درصد کم می‌کند. اما برای زنان این عدد شگفت‌انگیزتر است؛ همین ۱۰ درصد افزایش، زمان انتظار آنان را نزدیک ۱۱ درصد کاهش می‌دهد. یعنی سالانه حدود ۱۴.۴ میلیون ساعت صرفه‌جویی.
راز ماجرا ساده است: وقتی می‌شود کارهای اداری، خرید و دریافت خدمات را آنلاین انجام داد، صف‌های حضوری در فروشگاه‌ها، درمانگاه‌ها و ادارات کوتاه‌تر می‌شود. پژوهشگران برآورد کرده‌اند هر ۱۰ درصد افزایش دسترسی، سالانه حدود ۱.۵ ساعت برای هر فرد صرفه‌جویی می‌کند. با توجه به ۲۴ میلیون آمریکایی که هنوز به اینترنت پرسرعت دسترسی ندارند، گسترش سراسری آن می‌تواند سالانه حدود ۳۶.۵ میلیون ساعت را پس بگیرد. با میانگین دستمزد ساعتی ۳۳.۵۴ دلار، این یعنی ارزشی نزدیک به ۱.۲ میلیارد دلار.
چرا این موضوع مهم است؟ چون زنان به دلیل مسئولیت‌های بیشتر مراقبتی و خانگی، نه فقط برای خودشان بلکه به نمایندگی از دیگران هم در صف‌ها منتظر می‌مانند. آنان حدود ۲۰ درصد زمان فراغت کمتری از مردان دارند. افراد کم‌درآمد هم به دلیل چندشیفتی بودن، ساعات کاری نامنظم و خدمات ضعیف‌تر بیشتر در معرض فقر زمانی هستند. در این میان، زنان کم‌درآمد آسیب‌پذیرترین گروه‌اند.
اما یک هشدار مهم هم وجود دارد: بهبود زیرساخت به‌تنهایی برای همه کافی نیست. داده‌ها نشان می‌دهد افزایش پهن‌باند بیشتر به نفع افراد با درآمد متوسط است. زمان انتظار کم‌درآمدها، صرف‌نظر از میزان اتصال منطقه‌شان، همچنان طولانی می‌ماند. پژوهشگران احتمال می‌دهند هزینه بالای اشتراک ماهانه و محدودیت مهارت‌های دیجیتال، مانع استفاده مؤثر این گروه شود. این پدیده «شکاف دیجیتال دوم» نام دارد؛ یعنی تفاوت نه فقط در دسترسی، بلکه در توانایی بهره‌گیری مؤثر از فناوری.
محققان می‌گویند اگر چنین باشد، گسترش زیرساخت به‌تنهایی فقر زمانی را در آمریکا کم نمی‌کند. سیاست‌گذاران باید سرمایه‌گذاری در پهن‌باند را با برنامه‌های سواد دیجیتال و طرح‌های حمایتی همراه کنند. آموزش محلی، کمک در کتابخانه‌ها و اطلاع‌رسانی هدفمند می‌تواند کمک کند زنان در همه سطوح اقتصادی از مزایای زمانی دیجیتال‌شدن بهره‌مند شوند و افراد کمتری در صف‌ها بمانند.
