هیچ نام، عنوان، افتخار ورزشی یا محبوبیتی نمی‌تواند کسی را از مسئولیت احترام به نمادهای ملی معاف کند

به گزارش روابط عمومی سازمان بسیج ورزشکاران، متن پیام به شرح زیر است:

اتفاق تلخ و تأسف‌بار رخ‌داده در مراسم تشییع پیکر زنده‌یاد حمید علیدوستی، پیشکسوت فوتبال ایران، که در آن عادل فردوسی‌پور و علی دایی و فرزین دبیری هنگام نواخته شدن سرود ملی جمهوری اسلامی ایران از جای خود برنخاستند، رفتاری قابل تأمل و به‌شدت نکوهیده است که نمی‌توان به‌سادگی از کنار آن عبور کرد.

این پرسش جدی پیش روی این  چهره های شناخته‌شده ورزش کشور قرار دارد که دلیل چنین رفتاری چه بوده است؟ آیا احترام به سرود ملی، که نماد هویت تاریخی، غرور جمعی و همبستگی میلیون‌ها ایرانی است، تا این اندازه کم‌اهمیت شده که حتی در یک مراسم رسمی و در حضور خانواده داغدار یکی از پیشکسوتان فوتبال کشور نیز ضرورتی برای ادای احترام به آن احساس نمی‌شود؟

علی دایی و عادل فردوسی‌پور، هر دو سال‌ها از اعتبار و محبوبیت اجتماعی برخوردار بوده‌اند و بخش قابل توجهی از جایگاه عمومی خود را مدیون همین آب و خاک هستند که در امنیت و آرامش حاصل رشادت  هزاران شهید از جمله بیش از ۵۰۰۰ شهید ورزشکار ،  زیر سایه پرچم مقدس کشور به محبوبیت و جایگاه فعلی دست یافتند. بدیهی است که محبوبیت و شهرت، در کنار فرصت و امتیاز، مسئولیت اجتماعی نیز به همراه دارد. انتظار افکار عمومی از چهره‌های تأثیرگذار ورزش این است که در رفتارهای عمومی خود نسبت به نمادهای ملی، شأن و مسئولیت اجتماعی خویش را در نظر بگیرند.

در این میان، رفتار فرزین دبیری، عضو هیئت‌رئیسه فدراسیون فوتبال، از جهتی دیگر نیز تأسف‌بار است. فردی که در یکی از ارکان مدیریتی فوتبال کشور مسئولیت دارد و باید بیش از دیگران نسبت به جایگاه نمادهای ملی و ارزش‌های اجتماعی آگاه باشد، چگونه می‌تواند در چنین موقعیتی از جای خود برنخیزد؟ 

هرچند عذرخواهی و توضیحات بعدی وی درباره این اتفاق قابل اشاره است، اما عذرخواهی پس از وقوع یک رفتار نادرست، به‌خودی‌خود از قبح و حساسیت آن رفتار نمی‌کاهد و مسئولیت ناشی از آن را از میان نمی‌برد. مسئولیت مدیریتی در ورزش، تنها به حضور در جلسات و تصمیم‌گیری‌های اداری محدود نمی‌شود، بلکه در رفتار عمومی و پایبندی به شأن جایگاه نیز معنا پیدا می‌کند. در چنین شرایطی انتظار می‌رود آقای دبیری استعفا کرده یا هر چه زودتر از این سمت برکنار شود. 
این پرچم تنها یک نماد تشریفاتی نیست، بلکه یادآور خون‌هایی است که برای پرچم مقدس جمهوری اسلامی ایران ریخته شده است و باید یادآور شد که قهرمانان واقعی، خانواده شهدا هستند و امنیت و آرامش و امنیت کشور، مدیون جانفشانی‌های شهدا، زیر این پرچم مقدس بوده است. 

از سوی دیگر، چگونه می‌توان نسبت به سرنوشت کودکانی که به دست‌های کثیف و آلوده آمریکای جنایت‌کار و رژیم صهیونیستی به شهادت رسیدند بی‌تفاوت بود؟ در حالی که هنوز از سرنوشت ماکان نصیری خبر روشنی در دست نیست و خانواده و جامعه در انتظار روشن‌شدن وضعیت او هستند، انتظار می‌رفت چهره‌هایی که از اعتبار و تریبون اجتماعی گسترده برخوردارند، دست‌کم واکنشی درخور به شهدای میناب و  این رنج انسانی نشان دهند. 

سکوت در برابر چنین دغدغه‌هایی و در مقابل، بی‌اعتنایی به سرود ملی در یک مراسم عمومی، پرسشی جدی درباره مسئولیت اجتماعی و نسبت ادعایی این چهره‌ها با دردها و دغدغه‌های مردم به وجود می‌آورد.

سازمان بسیج ورزشکاران تأکید می‌کند که سرود و پرچم ملی متعلق به یک جریان، گروه یا سلیقه خاص نیست. این نمادها متعلق به ایران و همه ایرانیانی است که با هر دیدگاه و سلیقه‌ای، در هویت و سرنوشت این سرزمین سهیم هستند. احترام به آن نیز نه یک امتیاز سیاسی، بلکه حداقلی از احترام به هویت و همبستگی ملی است.

جامعه ورزش کشور بارها در بزنگاه‌های تاریخی نشان داده است که پرچم و سرود ملی فراتر از اختلاف‌نظرها و سلیقه‌ها، نقطه اشتراک و نماد تعلق جمعی ایرانیان است. هیچ نام، عنوان، افتخار ورزشی یا میزان محبوبیتی نمی‌تواند کسی را از مسئولیت احترام به نمادهای ملی معاف کند.

سازمان بسیج ورزشکاران ضمن ابراز تأسف از این اتفاق، بی‌اعتنایی به سرود ملی در چنین جایگاهی را رفتاری دور از شأن جامعه ورزش دانسته و بر ضرورت صیانت از حرمت نمادهای ملی و پاسداشت هویت مشترک ایرانی تأکید می‌کند و انتظار می‌رود تا مراجع ذی‌صلاح نسبت به این اتفاق و اتفاقات مشابه، برخوردی جدی و بدون اقماضی داشته باشد.