تحولات منطقه و نگاه غرب به مسلمانان

  او جوانی خود را در مراکش و الجزیره گذراند. پدرش نیز از فعالان استقلال الجزایر بود و در زمان وزارت کشوری فرانسوا میتران از فرانسه اخراج شد.

ژیل از سال 1968 تا 1969 گزارشگر مجله "ملت اروپا" بود و ارتباط نزدیکی با رئیس جمهور سابق الجزایر بومدین دارد.و چهار مقاله در حمایت از مردم فلسطین، ویتنام و سیاه پوستان امریکا منتشر کرده است.

وی در سپتامبر سال  1962 پس از استقلال به الجزایر برگشت ودر دانشکده الجزیره مشغول به تحصیل شد و ازسال  1968 در سازمانها،‌موسسات و بنیادهای گُلیست (ترویج دهنده تفکر ژنرال دوگل) همکاری داشته است.

مونیه درسال  1978 به انگلستان رفت و مدیریت مؤسسه ی تبادلات انگلیسی – عرب (APEBA) و سپس بریتانیا – همکاری بین‌المللی (BCI) را بر عهده گرفت و درسال  1990 در مدت قضیه گروگانگیری به بغداد رفته و با 9 فرانسوی باز  می گردد.

ژیل از سال 1974 تا 2003 سفرهای بسیاری به عراق (به‌ویژه در حمله عراق به ایران و در مرز کردستان عراق) و برای نمایندگان مجلس، روزنامه نگاران، دانشگاهیان و مدیران شرکت ها ترتیب داده است.

او در آوریل 2003 چند ساعت قبل از حمله امریکا به همراه "هیئت صلح" شامل برخی نظامیان متخصص سلاح های کشتار جمعی عراق را ترک می‌کند و در مبارزه با دروغ رسانه های غربی در خصوص وجود این سلاح ها در عراق تلاش های فراوانی کرد و در ژوئیه 2003 تهدید به مرگ می‌شود. نامه ای را دریافت می‌کند که همراه با گلوله ای در پاکت نوشته شده بود : " بعدی با پست نمی آید."
فردی که وی را تهدید کرده بود از طرفدارن اسرائیل بود که فقط به یک تنبیه نمادین محکوم شد.
مونیه از سال 2003 در خصوص حضور القاعده در عراق مقالات متعددی نوشته و توسط لیگ دفاع از یهودیت هم مورد حمله واقع شده است.