به گزارش خبرگزاری بسیج، هفته نامه "اشپیگل" در مطلبی به مسئله نژاد پرستی در جامعه آمریکا پرداخته و این پرسش را مطرح کرد که چرا جامعه آمریکا تازه حالا به صورت جدی درباره نژاد پرستی بحث می کند.
اشپیگل با اشاره به کشتار اخیر جمعی از سیاه پوستان در کلیسای شهر چارلستون آمریکا به دست جوانی سفید پوست نوشت: قربانیان چارلستون قربانیان کشوری هستند که تا به حال از پرداختن به اشتباهات گذشته خود اجتناب کرده است.
این هفته نامه آلمانی در ادامه تصریح کرد که ایالات متحده در برطرف کردن بی عدالتی ها از کشورهای دیگر فوق العاده عمل می کند. ایالات متحده اغلب به دیگر کشورها برای مقابله با گذشته شرم آور خود کمک می کند. آلمان دراین راستا تا ابد مدیون آمریکا است. چرا که آمریکا سربازان خود را به آن سوی آتلانتیک فرستاد تا نازی ها را شکست دهند.
این در حالی است که ایالات متحده تا به امروز موفق نشده است یک برخورد درست با لکه های تاریک گذشته خود داشته باشد؛ از جمله نحوه رفتار با سرخپوستان مقیم آمریکا که به جرم مستقر شدن در دنیای غربی رفتار خشونت باری با آن ها شده و در صورت لزوم کشته می شوند. این گروه از بومیان آمریکا مورد خیانت قرار می گیرند تحقیر شده و مانند احمق ها رفتار می شوند. امروزه آن ها در آمریکا در غم بارترین شرایطی که در دنیای متمدن امروز ممکن است زندگی می کنند.
نویسنده در ادامه همچنین به رفتار بسیار تحقیر آمیز و نادرست با جامعه سیاه پوستان در آمریکا اشاره کرده و نوشت: حتی بعد از پایان درگیری های داخلی و لغو رسمی برده داری صد سال دیگر طول کشید تا قوانین تبعیض آمیز نژادی حداقل به صورت رسمی لغو شد. البته تا امروز هرگز عذرخواهی رسمی از طرف دولت و هیچ تلاشی برای بهبود شرایط سیاه پوستان و یا جبران خسارت های وارده به آن ها در طول تاریخ از طرف دولت آمریکا نشده است. بسیاری از الگوهای نژاد پرستی قانونی هنوز هم وجود دارند. زمانی که یک جدایی کامل از این الگوها وجود ندارد برای شهروندان بسیار دشوارتر است که با این طرز فکرهای قدیمی خداحافظی کنند.
اشپیگل در ادامه نوشت: ما باید حالا تصور کنیم که 150 سال بعد از پایان درگیری های داخلی در آمریکا برای اولین بار یک بحث سراسری درباره نژاد پرستی و نمادهای آن در جامعه آمریکا به وجود آمده است.
چگونه است که اکثر سیاستمداران و شهروندان جامعه آمریکا تازه حالا پرچم کنفدراسیون که نماد برده داری و نژاد پرستی محسوب می شود را کمی شرم آور توصیف می کنند؟ چرا تازه حالا این پرسش مطرح می شود که آیا زیرکانه است که برخی محله ها و خیابان ها را به نام بزرگترین مبارزان در مبارزه با برده داری بنامیم؟
نویسنده در ادامه نوشت: در واشنگتن بهترین و غم ناک ترین موزه هولوکاست دنیا وجود دارد. اما یک موزه مشابه قابل توجه درباره تاریخ برده داری، سیاست های نژاد پرستی آمریکا و یا برخورد با نژادهای مختلف آمریکا در این شهر وجود ندارد.
تا به امروز برخورد آمریکا با گذشته تاریک خود انقدر از روی اهمال کاری و فراموشی بوده است که این سوال مطرح است که آیا اکثریت آمریکایی ها اصلا در برابر سیاه پوستان و سرخ پوستان جامعه خود احساس گناه و جرم کرده و خود را به آن ها بدهکار می دانند؟
در بخش پایانی این مطلب آمده است: هر کشوری در گذشته خود لکه های تاریکی دارد. این بزرگ طبعی یک ملت را نشان می دهد که آیا به این گذشته خود پرداخته و آماده است تجزیه و تحلیل های انتقادی درباره آن داشته باشد. در این زمینه آمریکایی ها آن گونه که خود ادعا می کنند رفتار نمی کند.