وحدت حوزه و دانشگاه محصول انقلاب فرهنگی است
کارشناس سیاسی سپاه ناحیه گرمسار گفت: وحدت حوزه و دانشگاه از محصولات انقلاب فرهنگی حضرت امام خمینی(ره) بوده است؛ چرا که هدف از انقلاب فرهنگی،گسترش پژوهش های علمی و معارف اسلامی بود.
مقربی در خصوص جایگاه حوزه اظهار داشت: حوزه های علمیه در جامعه دینی ایران دارای جایگاه بسیار مهمی هستند و نقش آنها در تربیت جامعه اسلامی و خط دهی آنان به جریانات اسلامی بسیار سرنوشت ساز است، با تحلیل تاریخ معاصر ایران در می یابیم که روحانیت همواره در قیام های ضد استعماری مردم ایران حضوری فعال و نقشی کلیدی داشته که پس از پیروزی انقلاب اسلامی و تشکیل حکومت اسلامی این نقش حساس تر و پر رنگ تر خواهد بود.
کارشناس سیاسی سپاه ناحیه گرمسار درباره جایگاه دانشگاه گفت: دانشگاه همواره کانون اندیشه های علمی بوده و دانشگاهیان به عنوان روشنفکران هر جامعه نقش بسیار مهمی در رسیدن جامعه به رشد و تعالی ایفا خواهند کرد و به فرموده حضرت امام خمینی(ره) دانشگاه مبداء همه تحولات است.
مقربی با اشاره به نقش طلاب و دانشجویان در تحقق وحدت حوزه و دانشگاه گفت: طلاب و دانشجویان باید موقعیت حساس خود را درک کرده و پیشقراول سایر اقشار مردم در پیشبرد اهداف انقلاب اسلامی باشند.
کارشناس سیاسی سپاه ناحیه گرمسار گفت: ما باید به مسئله وحدت حوزه و دانشگاه نگاهی راهبردی داشته باشیم نه نگاهی سطحی؛ برخی فکر میکنند منظور از وحدت حوزه و دانشگاه وحدت فیزیکی است بلکه منظور، وحدت در ارزش های فرهنگی و دغدغه های سیاسی – اجتماعی است اگر اینگونه به وحدت حوزه و دانشگاه نگاه کنیم هریک از این دو قشر در جایگاه واقعی خود قرار خواهند گرفت.
مقربی در خصوص موانع تحقق وحدت حوزه و دانشگاه گفت: مهمترین مانع وحدت حوزه و دانشگاه نداشتن درکی صحیح و متقابل از مفهوم وحدت حوزه و دانشگاه است که ما در این خصوص نیازمند فعالیت های عمیق فکری هستیم که هر دو قشر طلبه و دانشجو به درکی صحیح و متقابل درباره مفهوم وحدت حوزه و دانشگاه برسند.
وی افزود: نداشتن همدلی متقابل یکی از موانع جدی وحدت است؛ گاهی ما در هر دو قشر طلبه و دانشجو شاهد بداخلاقی ها و موضع گیری ها و سخنان غیر دوستانه ای هستیم که این موضوع به وحدت این دو قشر خدشه وارد می سازد.
مقربی گفت:برای تحقق وحدت حوزه ودانشگاه باید طرفین به درک صحیحی از توانایی ها و تفکرات هم برسند و گرنه ممکن است با تبلیغات مسموم دشمن برخی دانشگاهیان حوزویان را افرادی فناتیک و متحجر تلقی کرده و هرگونه بحث و گفتگوی علمی را با آنان بیهوده بدانند و در مقابل، حوزویان نیز دانشگاهیان را افرادی بی توجه به مرجعیت دین در مسائل مختلف جامعه دانسته و به اصطلاح، آنان را سکولار بدانند؛ در حالی که مجال بحث های منطقی و عقلانی در حوزه ها فراهم است و از آن طرف در دانشگاه نیز دانشجویان زیادی پذیرای مرجعیت دین در شاخه های مختلف علوم هستند؛ بنابراین با درک صحیح از توانایی ها و تفکرات طرفین، وحدت حوزه و دانشگاه محقق خواهد شد.
