دلنوشته ای به مناسبت شهادت امام حسن(ع)؛
مزار برادر امام حسین(ع) چه غربتی دارد
خدایا در این روز های سرد مزار برادر امام حسین(ع) چه غربتی دارد، غریبی که هر کسی بر سر تربتش می رود دلش را جا می گذارد...
به گزارش خبرگزاری بسیج از قم، یا امام مجتبی تنگ و لرزان است دلم و چاره ای نیست بجز بکاء و اشک بر غربتت، بایستی که روز و شب ببارم به خون دو دیده ام برای شما، ای شکیبای بی همتا و ای مولای من...
غریب و تنها نیست آن کسی که در دیار غربتی بین یک عالمه غریبه و ناآشنا زندگی کند، آدرس غریبی ات را به هر کس که داده ام، آمد بر مزارت و دلش را میان خاک حریمت جا گذاشت و رفت.
غریب واقعی آن کسی است که در خانه خودش یار و یاوری، زن و همسری، دل و دلبری ندارد و هیچ و تهی است از هر چه مهربانی عالم که باشد آه ندارد.
سرور دلسوخته من، غریب واقعی آن کسی است که هنگام شهادتش پیکر بی جان و خسته ی او را تیر باران می کنند و حال اینکه کماندارش همه از خودی ها هستند و با کینه های گداخته شان تیر در چله گذارند و با خصم خود نشانه می روند.
ای مظلوم مدینه، غریب به آن کسی می گویند که در عین معصومیت فراموش شده اش گنبد و قبر زیبایش را ویران می کنند و کلنگ تخریب خانه اش در دست همشهریان ناجوانمردش برق می زند.
ای دومین نور الهی بعد از نبی،من به فدای غربت آشکار و اشک های پنهان تو،لعنت معبود من بر آنکسی که نبیند صفای دلنواز تو را...
ای نور دیده زهرای اطهر و حیدر کرار عالمین، چه می شود شمعی بیاورم به کنار مرقد خاکی و ساده ات، بغضی رها کنم از داغ سنگین تو و موی کنان بنالم و بسوزم و بمیرم از خونابه های درون سینه ات...
و ای خدای لایزال من، تو شاهد باش و ببین که در این شبهای سرد و تاریک چه غربتی دارد مزار برادر حسین...
الغوث یا حسن بن علی علیهماالسلام
سید محمدصادق اسلامی
ارسال نظرات شما
