" و تو بهانه الهام این غزلهائی"

ندیدمت ، که بگویم: چقدر زیبائی
نیامدی که ببینم ، شبیه زهرائی

برای دیدن رویت ،ز خواب برخیزم
نوید آمدنت ، کی دهد، دل آرائی

دلم هوای تو دارد ، بیا که دلتنگم
تو خویش آگهی از راه و رسم شیدائی

نظر بلند تراز تو ، نمی شود پیدا
بگویمت: تو همیشه ، عزیز دلهائی

غزل برای سرودن ، بهانه می خواهد
و تو بهانه ی الهام این غزل هائی

ندیده، عاشق چشم خمار تو شده ام
دلم شکست، بگو: پس چرا نمی آئی؟

تو از قبیله ی نیکان روزگارانی
تو از قبیله ی عشقی، امیر تقوائی

دلم خوش است، توهستی، به زیر بیرق تو
کشیده ام نفس و، زنده ام اهورائی

بیا قسم دهمت ، جان مادرت زهرا
بیا بیا ، که ببینم ، چقدر زیبا ئی