نذر کردم صد تصویر امام خمینی(ره) را نقاشی کنم

به گزارش خبرگزاری بسیج از آذربایجان شرقی به نقل از روابط عمومی استاد جعفر کهنمویی ادامه داد: تصویری کوچک به ابعاد شش در چهار از امام بود که از سال 41 آنجا مانده بود. من آن را نیمه های شب به ابعاد یک متر و نیم کشیدم و گذاشتم تا صبح خشک شد. صبح آن را به خیابان بردند، پس از آنکه حسن آقا انگجی نماز را خواند، ساواک گاز اشک آور زد و تابلو را برداشت و درهم شکست.

وی اضافه کرد: به این صورت آقای قاضی تابلوهای نقاشی من را پسندید.  طوری که وقتی امام در پاریس حضور داشتند عکس های امام را برای آقای قاضی می فرستادند و او عکس ها را به من می داد و من هم آن ها را نقاشی می کردم و به بیت آقای قاضی می دادم.

استاد کهنمویی در خصوص نحوه کارش افزود: نقاشی های خود را روی برزنت می کشیدم، پارچه های برزنت را از شیرپزها و پنیر فروش ها می خریدم. آن ها را با عسل و ژلاتین و سریش زیرسازی می کردم و تصویر را سفید می کردم. آن کار را می کردم تا نقاشی ترک نخورد و نشکند.

کهنمویی در خصوص جنب و جوش انقلاب آن زمان گفت: ارتباط من و آقای قاضی به واسطه نقاشی هایم تنگاتنگ بود وقتی تظاهرات در تاسوعا، عاشورا و اربعین اوج گرفت آن زمان درگرماگرم آغاز انقلاب در خانه دو کار انجام می دادم، هم پارچه نویسی می کردم و هم نقاشی می کشیدم.

دانش آموزان و دانشجویان به منزل ما می آمدند و پارچه هایی که در خانه داشتیم، حتی چلوارهای سفید پرده را پهن می کردیم و من قالب شعار را درمی آوردم و آن ها داخل آن ها شعار می نوشتند. همچنین نقاشی های رنگ روغن را روی بوم با تیوپ روغنی درجه یک کار می کردم. آن ها تا صبح خشک می شد، نقاشی ها را خیابان می بردیم و در مردم شور و حال انقلابی ایجاد می کردیم.

وی در خصوص نذرش برای انقلاب گفت: نذر کرده بودم صد تصویر امام را در ابعاد یک متر و نیم طراحی کنم و تمام شهر تبریز را با تصاویر انباشته کنم. ولی پس از انقلاب به این همه عکس نیاز نبود ویکی از علما به من فرمود: حدود بیست یا پانزده تصویر کفایت می کند، لازم نیست همه اش را نقاشی کنی. حالا دیگر نمی دانم آن هشتاد تا تابلو را به خدا بدهکارم یا نه؟

وی اضافه کرد: آن زمان در هنر نقاشی به سیرت توجه می کردیم نه صورت. اگر کسی به من می گفت فلان قدر پول بدهم تا عکس فرزند یا پدرم را نقاشی کنی تا سرقبرش بگذارم،  قبول نمی کردم. اگر مبلغ آن چنانی می دادند که تصویر فلان کس را بکش، قبول نمی کردم ولی اگر می خواستند که عکس شهید و امام را نقاشی بکنم، خودم استقبال می کردم تا عکس را طراحی کنم.

جعفر کهنمویی متولد 1324 در محله اهراب تبریز به دنیا آمده است. در ششم ابتدایی احساس علاقه به نقاشی و رنگ در او ایجاد شده و بدون آموزش معلم با آبرنگ و سیاه قلم کار نقاشی را آغاز کرده است. وی در سال 1341 وارد دبیرستان هنرهای زیبا  شد.