
به گزارش خبرگزاری بسیج از قم، حجت الاسلام حبیبالله فرحزاد که در جمع سوگواران امام یازدهم و در شب شهادت آن امام معصوم (ع) سخن میگفت: اظهار کرد: طاعت و بندگی و همچنین اخلاص در عمل، دو ویژگی مهم امامان معصوم ما و البته حضرت حسن بن علی العسکری (ع) بود که سبب میشد تا افراد مختلف به ایشان جذب شوند.
وی درباره اهمیت اخلاص در راه خدا بیان کرد: بسیاری از مردم، شیخ عباس قمی و کتاب مفاتیح الجنان وی را میشناسند؛ چرا که این کتاب در کنار قرآن مجید در بسیاری از خانهها وجود دارد و به بسیاری از زبانهای دنیا نیز ترجمه شده است، اما شاید تاکنون کمتر کسی از خود پرسیده باشد که چرا بین این همه کتاب دُعا، این کتاب زبانزد خاص و عام است.
این محقّق حوزه علمیه قم افزود: این کتاب در بین حدود ۱۰۰ کتابی که شیخ عباس قمی به رشته تحریر در آورده یا گِردآوری کرده است سه ویژگی مهم دارد. یکی از این ویژگیها این است که شیخ عباس ابتدا این دعاها را برای خود جمع کرد و ضمن خواندن همه آنها، تلاش کرد تا به آنها عمل کند؛ همچنین وی این کتاب را به حضرت زهرا (س) هدیه کرد که همه میدانند آن حضرت، کوثر یا همان خیر کثیر است و ویژگی سوم هم به نیت خالص شیخ عباس بر میگردد.
فرحزاد ادامه داد: درباره اخلاص و تواضع شیخ عباس قمی همین بس که روزی پدر وی، پای منبر فردی به نام شیخ عبدالرزاق نشسته بود و سخنران در آن منبر از کتاب منازل الآخره شیخ عباس قمی مطالبی را نقل میکرد؛ در حالی که نه منبری نام نویسنده آن کتاب را گفت و نه پدر شیخ عباس میدانست که فرزندش این کتاب را تألیف کرده است. پدر شیخ عباس وقتی به خانه بازمی گردد، عباس را فرا میخواند و به وی میگویدای کاش عُرضه داشتی تا تو هم مانند آن کتابی که شیخ عبدالرزاق از آن میخواند مینوشتی. شیخ عباس بعد از تحقیق و بررسی متوجه میشود که آن کتاب، کتاب خودش است؛ اما اصلا در این باره چیزی به پدر نمیگوید و در برابر این سخن پدر، تواضع و فروتنی میکند. به نظر میرسد همین ظرافتهاست که سبب شده است تا هم خود شیخ عباس و هم کتابهایش امروز در بین مؤمنان کاملا شناخته شده باشد و حتی مفاتیحش، در کنار کلام الهی قرار بگیرد.
وی با بیان اینکه بر اساس روایات، اگر ما بنده خدا شویم، همه موجودات بنده ما میشوند اظهار کرد: این عبودیت و اخلاص در زندگی امثال شیخ عباس قمی، برگرفته از سیره معصومین (ع) و از جمله امام یازدهم (ع) است که در حالی در سن ۲۸ سالگی به شهادت رسیدند که همه عمر خود را در طاعت و عبودیت الهی سپری کردند.
این استاد حوزه در عین حال یکی از مؤلفههای زندگی آن حضرت را، تحت نظر بودن از سوی حاکمان ظلم برای جلوگیری از به دنیا آمدن منجی عالم بشریت معرفی کرد و بیان کرد: در آن زمان، حاکمان وقت شنیده بودند که قرار است فردی به عنوان موعود به دنیا بیاید که بساط ظلم و ستم را برچیند؛ از این رو به دلیل ترسی که از این مسئله داشتند دستور دادند تا همه نوزادان پسری که متولد میشوند، سر ببرند که از این جهت، به دنیا آمدن حضرت مهدی (عج) مانند تولد حضرت موسی (ع) است.
فرحزاد همچنین «تحت نظر و زندانی بودن» و «تلاش برای آماده سازی مردم برای غیبت امام دوازدهم» را از دیگر مؤلفههای زمان امام ابامحمد حسن بن علی الزکیّ العسکری (ع) برشمرد و تصریح کرد: حضرت با اینکه زندگی بسیار سختی را در سامرا به عنوان یک شهر حفاظت شده نظامی سپری کردند، اما با این حال شاکر خدا بودند و با طاعت و اخلاص خود به همگان و حتی دشمنان و زندانبانان درس میدادند.
وی در این باره اضافه کرد: نقل است یکی از زندانبانان حضرت، بسیار بر ایشان سخت میگرفت؛ اما آن زندانبان، همسری اهل ایمان داشت که از شوهرش میخواست تا بر امام (ع) سخت نگیرد. با این حال آن زندانبان خلاف توصیه همسرش روز به روز بر فشارها میافزود و حتی روزی حضرت را در باغ وحشی از حیوانات درنده رها کرد تا مثلا ایشان تحت فشار روحی و جسمی قرار گیرند، اما در کمال تعجب مشاهده کرد که آن حیوانات وحشی در برابر امام حسن عسکری (ع) کُرنش و ادب میکنند و همین امر هم سبب تحوّل آن زندانبان سختگیر شد.
وی به نقل داستانی دیگر از زندگی آن حضرت پرداخت و گفت: روایت دیگر این است که وقتی حاکمان وقت از این زندانبانان، پرس و جو میکردند و دلیل عدم سختگیری بر حسن بن علی (ع) را جویا میشدند؛ چنین میشنیدند که ما جُز خوبی از او ندیدهایم.
فرحزاد همچنین آن حضرت را تنها امام معصوم (ع) دانست که به گواهی روایات، به زیارت خانه خدا مشرّف نشدند و از این رو، بسیاری از مؤمنان در این روزگار، حجّ خود را به نیابت از امام عسکری (ع) انجام میدهند یا ثواب حجّ خود را به ایشان تقدیم میکنند.
وی ضمن تسلیت این ایام به همه مسلمانان و شیعیان، حضرت حجت بن الحسن المهدی (عج) را صاحب عزای اصلی این عزا خواند و عنوان کرد: شایسته است تا مؤمنان در این روز، به آن حضرت تسلیت بگویند و برای ظهور حضرتش دعا کنند.