کمک بسیج سازندگی استان زنجان،ما را از زمین خوردن نجات داد

بدون مقدمه شروع میکنم خودتان را معرفی کنید؟

حمیدرضا فضل اللهی هستم.تقریبا از سال 82 به واسطه شغل پدر وعلاقه ای که داشتم وارد کار جوراب بافی شدم.رشته اصلی دانشگاهی ام الکترونیک است.قبل از سال 82هم برای کاربه کارگاه می آمدم ولی به صورت جدی این کار را دنبال نمی کردم.ولی پس از آن به صورت جدی وارد این شغل شدم؛در واقع همین انتخاب رشته نقطه عطف زندگی من بود ومن به واسطه شغلم رشته تحصیلی ام را انتخاب کردم.

ابتدا در کار تولید دستکش بودم.حتی برای کشور آذربایجان نزدیک به 5سال دستکش تولید کردم،برای ارتش برخی کشورها هم وارد مذاکره شدیم که انجام نشد ودر حال حاضر مدت15سال است که با سپاه پاسداران همکاری می کنم.

از کارگاهتان بگویید؟

کارگاه ما توسط پدرم حدودا از سال 60 تاسیس شده وهم اکنون برخی کارگران از دوران نوجوانی وجوانی در کارگاه ما کار می کنند وچندسال دیگر بازنشسته خواهند شد.

چند نفر کارگر دارید؟

به طور مستقیم 18 نفر مشغول کارند اما به طور غیرمستقیم نمی دانم.چون ما محصولاتمان را به سراسر کشور ارسال می کنیم و نمیدانم از این پروسه چندنفر نان می خورند.بیشتر محصولات ما روانه شهرهای بابل،آمل،شیراز،ایلام،تبریز،اصفهان،اهواز،اردبیل وغیره می شود.

از مشکلاتتان بگویید؟

مشکلات ما چندین بخش دارد؛یکی از مشکلاتی که گریبان گیرتولیدکنندگان است مسئله تامین اجتماعی است و متاسفانه پروسه زمان گیری دارد وبه جای کمک،بیشتر زمان و انرژی تولیدکننده را می گیرد!

از مشکلات بعدی ما اینکه سرمایه ما خواب دارد.چه در خرید محصول وچه در فروش محصول.طوری نیست که همان لحظه که جنس خریدیم تبدیل به پول شود یا همان لحظه که جنس را فروختیم نقدا پولش را بگیریم.

ما نخ می خریم باید حداقل چندماه در انبار باشد تا به جوراب یا به دستکش تبدیل شود سپس چندماه در انبار فروش باشد تا به فروش برسد و دست آخر خریداری که چک می دهد ومدت زمانی طول می کشداین چک به پول تبدیل شود! نبود مواد اولیه و خام از دیگر مشکلات ومعضلات اساسی کار ماست.

درخواستتان از مسئولین چیست؟

قطعا با کمی توجه مسئولان می توانیم کارهای بزرگی انجام دهیم؛ما مهندسان ومغزهای بزرگی داریم که باید عرصه را برای فعالیت آنان هموار کنیم.

دوست دارم بگویم اگر وامی اختصاص یابد و دستگاههای ذیربط مساعدت کنند،می توانم حداقل تا سقف 10 نفر دیگر بصورت مستقیم اشتغال زایی داشته باشم.

واین را بگویم که قدر کارگر ایرانی را بدانند.خاطره ای دارم که یادآوری اش خالی از لطف نیست؛سال گذشته وضعیت اقتصادی خوبی نداشتیم .با پول موجودمان دو راه بیشتر نداشتیم:یا باید عیدی می دادیم ویا حقوق کارگران را؛اما در کمال ناباوری کارکنان از ما عیدی نگرفتند واز ماخواستند که باهمان پول مواد اولیه تهیه کنیم تا چرخ کارگاه بچرخد.

سال قبل عیدی کارکنانم را به کمک وامی که از طرف بسیج سازندگی دریافت نمودم پرداخت کردم وهمین وام کمک بزرگی در این برهه از کار وزندگیم بود؛در واقع این کمک ما را از زمین خوردن نجات داد.

سخن آخر؟

آرزویم این است که بتوانیم تعداد نیروها را افزایش دهیم تا از معضل بیکاری در حد واندازه خودمان کم کنیم وامیدوارم مشکلات اقتصادی به همت مسئولین،تولیدکنندگان ومردم به زودی برطرف گردد.