فریاد علیه سکوت؛ جنایتکار جنگی نباید پشت تریبون عدالت بایستد

به گزارش خبرگزاری بسیج لرستان، حجت‌الاسلام و المسلمین علی لرستانی در یادداشتی با اشاره به تناقض آشکار میان شعارهای حقوق بشر و اقدامات جنایتکارانه علیه مردم غزه، نوشت: در قرن بیست و یکم، در میانه‌ی دنیایی که با شعار حقوق بشر، عدالت، انسانیت و آزادی شکل گرفته، امروز شاهدیم یک جنایتکار جنگی تحت تعقیب که هر روز حقوق ابتدایی انسان‌ها را در نوار غزه لگدمال می‌کند، به سازمان ملل متحد، این خانه‌ی جهانی عدالت و کرامت، اجازه داده می‌شود تا درباره ارزش‌هایی سخنرانی کند که خودش به طور سیستماتیک نقض می‌کند.

این مسئله نه تنها یک تناقض بزرگ، بلکه توهینی آشکار به وجدان بشریت است. چگونه ممکن است کسی که بمب‌ها و حملاتش باعث کشتار کودکان، زنان، سالخوردگان و صدها هزار انسان بی‌دفاع شده، پشت تریبونی قرار گیرد که توسط میلیون‌ها انسان به عنوان نماد امید عدالت و حقوق بشر پذیرفته شده است؟ آیا این به معنای بی‌اعتنایی جهانی به درد و رنج انسانی است؟ چگونه می‌توان در برابر جهان ادعای عدالت کرد، در حالی که دست‌های به خون آغشته روزانه به حقوق غیرقابل انکار مردم فلسطین تجاوز می‌کند؟

جنایت‌های جنگی که در غزه رخ می‌دهد، فقط آمار و ارقام سرد نیستند؛ آنها گریه‌های قطع‌شده کودکان، ترس بی‌پناه مادران، و فریادهای بی‌صدای مردم هستند که هر روز زیر بار بمباران‌ها خم می‌شوند. وقتی یک جنایتکار جنگی به جای آنکه محاکمه و به عدالت سپرده شود، به سازمان ملل دعوت می‌شود تا درباره عدالت سخنرانی کند، این یک لکه ننگ تاریخی است که نه تنها اعتبار سازمان ملل، که اعتبار خود عدالت و حقوق بشر را زیر سوال می‌برد.

جوامع جهانی و نهادهای بین‌المللی باید به این سوال پاسخ دهند: آیا می‌توان به این سیستم ایمان داشت؟ آیا عدالت جهانی برای همه برقرار است، یا فقط برای آنانی که قدرت دارند؟ اگر عدالت جهانی واقعی است، پس چرا به جای محاکمه جنایتکاران، مجال داده می‌شود تا آنها در مجامع رسمی درباره ماهیت حقوق بشر و عدالت حرف بزنند و صداهای مظلومان را خاموش کنند؟

عدالت حقیقی، عدالت بی‌رحم نسبت به ظلم و ستم است، عدالت یعنی پاسخگو کردن هر کسی که حقوق انسان‌ها را پایمال کرده، فارغ از جایگاه سیاسی و قدرتمندی‌اش. جنایتکار جنگی که هر روز به مردم غزه آسیب می‌رساند، باید در دادگاه‌های بین‌المللی جواب بدهد، نه این که تریبونی به او سپرده شود تا چهره‌ی خشونت و ظلم را پشت لباسی از شعارهای حقوق بشری پنهان کند.

این البته یک موضوع صرفاً سیاسی نیست؛ یک دغدغه انسانی است. وقتی حقوق بشر پایمال می‌شود، وقتی کودکی که حق زندگی دارد به خاک و خون می‌غلطد، وقتی خانواده‌ها از ترس حمله ویران می‌شوند، تمام بشریت زیر سوال رفته است. مردم غزه نه فقط به‌خاطر جغرافیایی که در آن زندگی می‌کنند، که به خاطر انسانیت‌شان حق دارند که در امنیت و آرامش زندگی کنند. این حق همه‌ی ماست. هیچ قدرتی نباید بتواند این حق پایه‌ای را از کسی سلب کند.

حقیقت این است که سکوت در برابر این وضعیت غیرانسانی، خود گناهی بزرگ‌تر از آن جنایت‌هاست. جامعه جهانی باید از خواب غفلت بیدار شود، نهادهای بین‌المللی باید جسارت به خرج دهند و برای دفاع از حقوق بشر واقعی اقدام کنند؛ نه اینکه به جنایتکارانی اجازه دهند پشت بلندگوی عدالت بایستند و وجدان عمومی را گمراه کنند. این خیانت به آرمان‌های حقوق بشر است.

ما امروز ایستاده‌ایم تا بگوییم عدالت واقعی یعنی رسیدگی به مظلومان، یعنی نه گفتن به ظلم و خشونت، حتی اگر پشت آن قدرت و ثروت باشد. عدالت واقعی یعنی محاکمه جنایتکاران جنگی و دارایی دادن به صدای بی‌صداهای تاریخ. عدالت واقعی یعنی به رسمیت شناختن حقوق همه انسان‌ها، بدون هیچ تبعیض و استثنایی. عدالت واقعی یعنی بار دیگر، ارزش‌های انسانی بر طراحی‌های سیاسی و مصلحت‌اندیشی‌های فریبکارانه پیروز شود.

از تمامی دولت‌ها، سازمان‌ها و مردم آزاده جهان می‌خواهیم که به جای پذیرش این بازی‌های سیاسی، شجاعانه بایستند و از حقوق مظلومان دفاع کنند. اجازه ندهیم سازمان ملل که نماد غرور بشریت در عدالت و حقوق بشر است، تبدیل شود به سکویی برای تبرئه جنایتکاران و خاموش کردن صدای حق! اجازه ندهیم این نقش مقدس به ابزاری برای پرده‌پوشی بر جنایت‌های بی‌شمار تبدیل شود.

ما همچنین از نهادهای حقوق بشری و رسانه‌های آزاد جهان می‌خواهیم صدای مردم غزه را به گوش جهانیان برسانند، بدون ترس و مماشات. این تنها راهی است که می‌شود جلوی این چرخه‌ی خشونت و بی‌عدالتی را گرفت. نگذاریم اینکه یک جنایتکار جنگی آزادانه درباره عدالت سخن بگوید، به یک عادت غم‌انگیز تبدیل شود که بشریت را از مسیر درست خارج می‌کند.

در پایان این سخنرانی، باید همه ما این سوال را از خود بپرسیم: چه دنیایی می‌خواهیم برای فرزندان‌مان بسازیم؟ دنیایی که در آن جنایتکاران بدون پاسخ بمانند و مظلومان صدایشان خاموش شود؟ یا دنیایی که در آن عدالت واقعی، نه حرف، بلکه عمل جاری باشد؟ ما انتخاب داریم.

هر کدام از ما که به حقوق بشر و عدالت باور دارد، باید صدای خود را بلند کند و بگوید که دیگر بس است؛ بس است ظلم، بس است نادیده گرفتن حقایق، بس است سکوت در برابر جنایت.

اینک وقت آن رسیده است که بیدار شویم، مقاومت کنیم، و عدالت را برای همه انسان‌ها، از جمله مردم رنج‌دیده غزه، به واقعیت بدل کنیم. عدالت، انسانیت و کرامت، اصولی هستند که هیچ جنایتی نباید آن‌ها را زیر پا بگذارد و هیچ تریبونی نباید به ظالم به نام عدالت تعلق گیرد.

بیایید همگی، به پا خیزیم و با صدای بلند فریاد بزنیم: عدالت واقعی، نه بر زبان که بر عمل است. و جنایتکاران جنگی باید پاسخگو باشند، نه سخنران عدالت.

انتهای پیام /