عشق سرخ؛ از میهن تا ابدیّت

شهدا، نگین‌های درخشان تاج شرافت این مرز و بوم هستند که درس «میهن‌دوستی» را نه در پشت میز‌های درس، بلکه در سنگر‌های داغ و دشت‌های سوزان به ما آموختند چرا که میهن، تنها یک جغرافیا نیست بلکه یک هویّت است.

شهیدان به ما آموختند که دفاع از وطن، تنها دفاع از چند کوه و دشت و رودخانه نیست بلکه دفاع از فرهنگ، اعتقاد، شرافت و تاریخی است که پشت هر وجب از این خاک نهفته است و آنها با نثار خون پاکشان بر دیوار تاریخ نوشتند که «جان را عزیز می‌داریم، امّا عزیزتر از جان، حفظ این آستان مقدس است.»

شهید، میهن را از «من» به «ما» برد. او با نثار وجود خود اثبات کرد که منافع جمعی و حفظ تمامیّت ارضی میهن، والاتر از منافع فردی و زندگی شخصی است. این، والاترین درجه میهن‌دوستی است؛ وقتی که فرد، «هویّت فردی» خود را در «هویّت ملّی» و «اعتقادی» خویش ذوب می‌کند و برای آن جان می‌بخشد.

وطن‌دوستی واقعی، عبادتی آگاهانه است. شهدا به ما نشان دادند که خدمت به مردم و دفاع از کیان این سرزمین، عبادتی است که در پیشگاه الهی ارزشمند است. آنها عاشقانه و آگاهانه قدم در راهی نهادند که پایانش برایشان واضح بود، امّا عشق به وطن و دین، هر پرسش و تردیدی را در ایشان از بین برده است.

درس امروز ما از دیروز شهدا

در روزگاری که دشمنان این مرز و بوم، جنگ نرم و تهاجم فرهنگی را جایگزین توپ و تانک کرده‌اند وظیفه ما در قالب «دفاع از وطن» تغییر شکل داده است.

امروز شهدا به ما یادآوری می‌کنند که:

وطن‌دوستی یعنی تلاش برای آبادانی آن و مشارکت در پیشرفت کشور.

وطن‌دوستی یعنی حفظ وحدت و یکپارچگی در برابر هرگونه تفرقه‌افکنی.

وطن‌دوستی یعنی ایستادگی در برابر تحریم‌ها و فشار‌های دشمن با تولید داخلی و خودکفایی.

وطن‌دوستی یعنی پاسداری از ارزش‌ها و فرهنگ اصیلی که شهدا برای آن جان باختند.

سخن پایانی

آری شهدا رفتند تا بمانند. آنها با رشادت‌های خود، سند مالکیّت ابدی این سرزمین را برای ملّت ایران امضا کردند. اینک بر عهده ماست که با اقتدا به راهشان، وطن را، چون مردمکی از جنس افتخار و سربلندی نگاه داریم و بدانیم که:

«میهن، گوهری است که شهدا با خون خویش بر تارک آن درخشیدند و ما را به پاسداری از این امانت گران‌بها سوگند دادند.»

انتهای پیام/